Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Αφιέρωμα: Πενήντα χρόνια από τον τραγικό θάνατο του Έλληνα μετανάστη στη Γερμανία Αποστόλη Μπακόλα.!


Αποστόλης Μπακόλας 

Του Κώστα Σπ. Καραβίδα*

Το αφιέρωμα στον Αποστόλη Μπακόλα μ’ έβαλε στον πειρασμό να σκεφτώ τις δυσκολίες που πέρασαν οι δεκάδες συγχωριανοί μας όταν δεν τους χώρεσε ο τόπος τη δεκαετία του 1960 και πήραν τον πικρό δρόμο της ξενιτιάς. Θα άξιζε σε κάποιο από τα επόμενα φύλλα ένα ξεχωριστό αφιέρωμα για τους ξενιτεμένους του χωριού.

Φαντάζομαι τους φτωχούς Πολυσταφυλίτες στις πόλεις της Γερμανίας, της Ελβετίας, του Βελγίου, χωρίς να ξέρουν τη γλώσσα, άγνωρους από τους ρυθμούς της πόλης, μακριά από συγγενείς και φίλους, δούλοι στα εργοστάσια και τα ορυχεία, να αναπολούν τη ζωή στο χωριό και να κάνουν όνειρα ότι θα ξελασπώσουν τις οικογένειές τους από την προκαθορισμένη μοίρα της ανέχειας. Πως προσαρμόστηκαν αυτοί οι άνθρωποι σε τέτοιες πρωτόγνωρες γι’ αυτούς συνθήκες; Τι βάσανα πέρασαν; Τι συναισθήματα κυρίευαν, τόσο αυτούς που έφευγαν όσο και αυτούς που έμεναν πίσω; Είναι νομίζω η ιστορία των Πολυσταφυλιτών μεταναστών, η άγνωστη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία του χωριού μας την κρίσιμη αλλά και δραματική δεκαετία του 1960. Και να που το έφερε η ιστορία, πενήντα χρόνια μετά, τα ελληνόπουλα, με πτυχία και πολλά προσόντα πια, να ετοιμάζονται και πάλι για τον δρόμο της ξενιτιάς. Τότε έφευγαν ως ανειδίκευτοι εργάτες γιατί η πατρίδα δεν χώραγε τα όνειρά τους. Σήμερα εγκαταλείπουν τη χώρα με σπουδές και γνώσεις γιατί η Ελλάδα πάλι τους φέρεται εχθρικά.

Πατήστε για μεγέθυνση 
Ενώ μάζευα τις πληροφορίες και άκουγα να μιλούν για αυτόν τον χαμογελαστό νέο άνθρωπο του χωριού μας που ξεχώριζε για τη λεβεντιά του και χάθηκε άδοξα στα 35 του χρόνια σε εργατικό ατύχημα, η σκέψη μου άρχισε να κλωθογυρίζει στη σύζυγό του την Ασπασία. Αυτή η γυναίκα υπήρξε αληθινή ηρωΐδα. Αν ένα πράμα με κάνει περήφανο για τον τόπο καταγωγής μου είναι αυτή η ζωντανή εικόνα προτύπων που έχουμε όλοι μας και μάλιστα προτύπων που είναι απλοί άνθρωποι του μόχθου και του χωριού. Στο σχολείο κάθε φορά που κάνω στα παιδιά μάθημα το δημοτικό τραγούδι «Του Γιοφυριού της Άρτας» στέκομαι πάντα στο ίδιο ερώτημα που νομίζω ισχύει και για την περίπτωση της Ασπασίας: Ποιος είναι πιο τραγικό πρόσωπο; Ο Πρωτομάστορας ή η γυναίκα του. Αυτός που μένει ή αυτός που φεύγει; Πάντα καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα. Τραγικότερη φιγούρα είναι αυτός που μένει πίσω με τις αναμνήσεις να τον βασανίζουν. Η Ασπασία Μπακόλα μεγάλωσε πέντε παιδιά στο Πολυστάφυλο του 1960 χωρίς σύζυγο. Και επειδή όλοι όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές ξέρουμε καλά τα παιδιά αυτά (Σπυριδούλα,Θανάσης, Ηρακλής, Βαγγέλης, Κώστας) και το ήθος, την ευγένεια, την προκοπή και την ποιοτική διαδρομή τους στη ζωή, οφείλουμε, νομίζω, να βγάλουμε το καπέλο σ’ αυτή τη σπουδαία γυναίκα που κλήθηκε να παίξει το ρόλο και της μάνας και του πατέρα. Που σήμερα, πενήντα χρόνια μετά είναι ακόμη όρθια μ’ ένα κρυφό παράπονο σφραγισμένο στο αυστηρό και σοβαρό της βλέμμα.

Γιώργος Καϊάφας
(ΓακηΜαρίας)

Το 1961 είμασταν το πρώτο κλιμάκιο από Πολυσταφυλίτες που πήγε στη Γερμανία. Ξεκινήσαμε από εδώ επτά άτομα. Ο αδερφός μου ο Βαγγέλης, εγώ, ο Αποστόλη Μπακόλας με τον αδερφό του Αντρέα, ο ΝικοΝτούπης και ο ΝικολάκηΠέτρος με τον Χαρίση. Τον Απρίλιο του 1961 φύγαμε από το χωριό, αμέσως μετά το Πάσχα και στις 6 του Αυγούστου του ίδιου χρόνου, της Αγιά-Σωτήρως, σκοτώθηκε ο Αποστόλης στο ατύχημα.

Θα σας πω πως γινόταν η διαδικασία για να πάει κάποιος στη Γερμανία. Έπρεπε να πάρουμε την άδεια εργασίας. Η Υγειονομική Υπηρεσία από την οποία έπρεπε να περάσουμε ήταν στην Άρτα και δεν έδινε εύκολα τις κάρτες εργασίας. Τα κοιτούσανε όλα, την υγεία, οικογενειακή κατάσταση κ.λ.π. Θέλανε γερά χέρια. Κι όταν πήγαμε εμείς ξεκινήσαμε να πάμε εγώ με τον αδερφό μου τον Βαγγέλη, ο Αποστόλης ο μακαρίτης μαζί με τον Αντρέα και ο ΝικολακηΠέτρος μαζί με τον Χαρίση. Και ο ΝικοΝτούπης. Ο Αποστόλης είχε πάει πρώτα στο Βέλγιο, νομίζω, έκατσε τρεις μήνες και έφυγε μετά από εκεί και ήρθαν πίσω.

Και τον ΘωμαΤόκα θυμάμαι εκεί, μάλιστα όταν πέθανε ο Αποστόλης τον έφεραν σαν διερμηνέα εδώ. Ήξερε καλύτερα τα γερμανικά. Όταν πήγαμε στην Άρτα για τα χαρτιά μας είπαν ότι δεν είχε για εργοστάσια. Είχε μόνο για ανθρακωρυχεία. Ο Αποστόλης που είχε πάει ξανά και είχε οικογένεια πολυμελή και έπαιρνε και κάποια επιδόματα θα έπαιρνε ικανοποιητικό μισθό στο εργοστάσιο. Για μας που είμαστε ανύπαντροι, δεν σύμφερε και τόσο να πάμε στο Βέλγιο γιατί δεν θα παίρναμε τίποτα σοβαρά λεφτά. Παίρναμε 20 μάρκα την εβδομάδα στο ανθρακωρυχείο. Και μας είπε τότε ο μακαρίτης αν πάμε στη Γερμανία θα έχει πολλά λεφτά στο ανθρακωρυχείο. Και αποφασίσαμε μετά και πήγαμε όλοι εκεί, αν και στην αρχή δεν θέλαμε να πάμε.

Βέβαια την πατήσαμε. Αν πηγαίναμε σε εργοστάσιο, θα ήταν καλύτερα σίγουρα από πλευράς συνθηκών. Τότε όμως είχαν ανάγκη για ανθρακωρυχεία. Κατεβήκαμε από το χωριό στην Αθήνα, μείναμε ένα βράδυ εκεί και την άλλη μέρα φύγαμε με το καράβι από τον Πειραιά. Έτσι βρεθήκαμε με το καράβι από την Ιταλία και έπειτα με τρένο μέσω Αυστρίας στο Χέρνε, κοντά στο Μπόχουμ. Τρεις μέρες κάναμε να φτάσουμε. Εκεί όταν πήγαμε όλα τα αδέρφια μας είχαν προγραμματίσει να είμαστε ξεχωριστά. Άλλους για το Χέρνε και άλλους για το Μπόχουμ. Εκεί έγινε η αλλαγή. Ο Νικολάκης ήρθε αντί του Χαρίση μαζί με εμάς (Αποστόλη, Αντρέα). Και ο Χαρίσης πήγε στο Μπόχουμ με τον ΝικολακηΠέτρο. Πήγαμε στα ανθρακωρυχεία, μας κάνανε λίγα μαθήματα γερμανικών και μπήκαμε αμέσως στη δουλειά. Ήταν πολλοί Έλληνες εκεί, ιδιαίτερα από τη Μακεδονία.

Στο ίδιο ανθρακωρυχείο δουλεύαμε αλλά σε άλλο πόστο.
Δηλαδή έμπαινες μέσα από την κεντρική στοά και πήγαινες μια απόσταση σαν από εδώ μέχρι τα Δερβίζιανα (5 χλμ περίπου). Εμείς δουλεύαμε κόφτες. Ήταν τα βαγόνια από κάτω και εμείς σαν κόφτες από πάνω, ανεβαίναμε σε ύψωμα και κόβαμε. Και το κάρβουνο από πάνω που έκοβες, το έβαζαν μέσα σε σωλήνες ειδικούς και το έριχναν μέσα στα βαγόνια. Ο μακαρίτης είχε άλλο πόστο. Ήταν κάτω στην κεντρική γαλαρία, στα βαγόνια. Και εκεί που έπεφτε το κάρβουνο, άμα έπεφτε κανένα κομμάτι έξω, το έριχνε αυτός μέσα στο βαγόνι. Μεγάλη η απόσταση μεταξύ μας, δεν βλεπόμασταν εκεί μέσα.

Ασφαλώς ήταν πιο ξεκούραστο και λιγότερο επικίνδυνο το πόστο του Αποστόλη. Δεν ήταν μέσα στο κάρβουνο.Το κόψιμο ήταν δύσκολη δουλειά γιατί το κάρβουνο ήταν πολύ παχύ και από πάνω και από κάτω είχε πέτρα. Τοκόβαμε με ειδικά πιστόλια.

Δουλεύαμε οχτάωρο εκεί μέσα και όσο έκοβες τόσο πληρωνόσουν. Είχες το πόστο σου και περνούσαν οι Γερμανοί επιστάτες και σε μετρούσαν. Η δουλειά δεν μας πείραζε ούτε μας φόβιζε, ήμασταν μαθημένοι από δω. Η γλώσσα όμως ήταν μεγάλο πρόβλημα. Οι διερμηνείς ήταν λίγοι τότε και τα βγάζαμε πέρα με δυσκολία.

Πατήστε για μεγέθυνση 
Δεν πιστεύω πως έκανε κάποιο λάθος ο ίδιος. Έκατσε το μέρος, έγινε καθίζηση και εκτροχιάστηκαν βαγόνια. Φαντάσου ότι ο χώρος είναι στενός, είναι σαν μια γαλαρία και ίσα ίσα που περνάς. Γύρισε το βαγόνι και τον κόλλησε στον τοίχο. Εκτροχιάστηκε το βαγόνι και του πήγε με ταχύτητα πάνω. Δεν ήταν στάσιμος εκεί, αλλά κινούνταν στο χώρο και όπου έβρισκε κάρβουνο το μάζευε και το έριχνε μέσα σαν ένας «σκουπιδιάρης» ας πούμε.

Εμείς μάθαμε την ώρα που δουλεύαμε μέσα ότι σκοτώθηκε στα κεντρικά, στις γραμμές, ένας Γκρέκος. Εμείς κόβαμαν απάνω κάρβουνο και καταλάβαμε αμέσως ποιος ήταν. Και όταν κατέβηκα για να δω τι και πως, τι να δεις. Είδα με τα μάτια μου το σακάκι του και το παγούρι του…

Τον Αποστόλη τον είχανε μαζέψει και δεν μπορέσαμε να τον δούμε ποτέ ξανά. Την άλλη μέρα δεν πήγαμε για δουλειά. Είπαμε με τον Νίκο να μην πάμε, δεν ξέρω γιατί, έτσι για διαμαρτυρία ή από φόβο. Και για δυο τρεις μέρες περίπου δεν πατήσαμε το πόδι μας εκεί. Ο φόβος μας έμεινε και μετά… Ο μακαρίτης ο αδερφός μου ο Βαγγέλης με τον Θωμά έφυγαν μετά από λίγο και ήρθαν πάλι στο χωριό.

Βέβαια σκεφτήκαμε και εμείς να γυρίσουμε μετά από το ατύχημα. Αλλά δεν ήταν και εύκολο. Αυτοί επέμεναν να μείνουμε. Υπήρχε η σύμβαση που είχαν υπογράψει οι δυο χώρες. Το ελληνικό κράτος πληρωνόταν για τους εργάτες που έστελνε. Έπρεπε να περάσουν πρώτα έξι μήνες για να τελειώσει το contrato, η σύμβαση και μετά μπορούσες να μην την ανανεώσεις.
 Έξι μήνες ήταν η σύμβαση για μέσα στο ανθρακωρυχείο και ένα χρόνο για εργοστάσιο. Μετά το εξάμηνο σταματήσαμε και εμείς, ήρθε αυτός που μας έκανε μάθημα εκεί, ήταν πολύ καλός, να μη φύγετε παιδιά και τέτοια. Μην σπάσετε το contrato μας έλεγε, γιατί αν το σπάσετε δεν πρόκειται να έρθετε ξανά στη Γερμανία. Εγώ παιδί ήμουν, 25 χρονών, υπολόγιζα τότε θα πάω στη Γερμανία, σιγά. Μόλις είχα τελειώσει φαντάρος σχεδόν. Μετά κάναμαν λίγο καβγά εκεί μέσα, κλείναμε τις βρύσες, δεν θέλαμε να φάμε, για να μας διώξουν. Θέλαμε να μας διώξουν με δικά τους έξοδα. Σάμα είχαμαν εμείς…
 Σε εργατική πολυκατοικία μέναμε όλοι. Είμασταν δυο ή τρείς, μπορεί και τέσσερις στα δωμάτια. Δεν θυμάμαι με ποιον έμενα μαζί.
Α, κάναμε πολύ καλή παρέα… Είχαμε πει, δυο τρεις μέρες πριν σκοτωθεί, όταν δεν θα δουλεύουμε το Σαββατοκύριακο, θα πάμε σε ένα μέρος με πρασινάδες εκεί στο Χέρνε, να παλέψουμε ποιος θα βάλει τον άλλο κάτω.
Και δεν πρόκαμε ο καημένος. Και ήταν και γερό παλικάρι ο μακαρίτης. Θυμάμαι κάποιες φορές είχαμε πάει και στο Μπόχουμ μαζί, να δούμε και τα άλλα παιδιά.

Δεν υπήρχε καλύτερο παιδί από τον Ποστόλη. Έβγαινε στη ράχη και φώναζε και ήταν για να τον καμαρώνεις. Γελούσε το πρόσωπό του. Από τα παιδιά του ο Βαγγέλης νομίζω τον μοιάζει περισσότερο στην εμφάνιση. Και τιδεν ήταν ο Αποστόλης. Φιλότιμος, γλεντζές, σε όλα μέσα.

Πατήστε για μεγέθυνση 
Του έλεγε η μάνα της γυναίκας μου (της Γιαννούλας) «ε, ωρε Ποστόλη και συ θα φύγεις;». Είχε λίγα στρέμματα παραπάνω αυτός τότε και του λέγανε όλοι να κάτσει. Της έλεγε τότε αυτός.

«Ε, ρε θειά, θα πάω για λίγο έξω, θα κάνω λίρες και θα έρθω εδώ στη ράχη και θα τις πετάω έτσι πέρα». Και έλεγε μετά «Αν σκοτωθώ εγώ, θα ζήσουν τα παιδιά μου καλά». Αυτό το έλεγε λες και το ήξερε.

Μετά το θάνατό του, συνέχισαν να πηγαίνουν στη Γερμανία συγχωριανοί, αλλά όχι πια στα ανθρακωρυχεία.
Πλέον έπαιρναν κόσμο για τα εργοστάσια.

Τριαντάφυλλος Μπακόλας

Ο αδερφός μου ο Αποστόλης γεννήθηκε στο Πολυστάφυλο το 1926, παιδί του ΓιαννάκηΤάσου. Σήμερα θα ήταν 85 ετών, αν ζούσε, αλλά τον χάσαμε νέο πολύ. Η οικογένειά μας είχε χάσει ήδη ένα παιδί, τον αδερφό μου τον Σπύρο το 1944 στη μάχη στο Λούρο με τους Γερμανούς. Τον σκοτώσανε. Είχαμε χάσει και μια αδερφή μικρή, τη Φρόσω, από «μάτι» είπανε τότε. Έτσι λέγανε όταν αρρώσταινε κάποιος και δεν έβρισκαν το γιατί.

Ήταν πέντε χρονών και είχανε πάει σε πανηγύρι στο Νικολίτσι. Γύρισε με πυρετό και πονοκέφαλο. Έσκασε από το μάτι, έτσι είπανε τότε.
Η οικογένειά μας ήταν φτωχή και πολυμελής. Ο Αποστόλης παπούτσι στα ποδάρια φόρεσε 17 χρονών. Δεν υπήρχε τίποτα στο χωριό τη δεκαετία του 1950. Με πολύ κόπο μπορέσαμε και μεγαλώσαμε τα χωράφια και ταζωντανά. Όταν είμασταν όλα τα αδέρφια μαζί και ανύπαντρα είχαμε και 400 σφαχτά μπορώ να πω. Την Ασπασία την παντρεύτηκε μικρό κορίτσι. Πρέπει να ήταν 15 ετών.

Ήταν όμορφη πολύ. Και ο Αποστόλης ήταν ωραίος άντρας. Το ωραίο ζευγάρι του χωριού.

Ο Αποστόλης και ο Αντρέας φύγανε από τους πρώτους Πολυσταφυλίτες γιατο εξωτερικό. Πήγαν πρώτα στο Βέλγιο, το 1957 νομίζω. Μάζευαν μερικά καλά χρήματα και επέστρεφαν. Αφού γύρισαν στην Ελλάδα, ξαναφύγαν για τη Γερμανία το 1961.

Πατήστε για μεγέθυνση 
Εγώ τότε είχα έρθει στο Μαρκόπουλο και φύλαγα πρόβατα. Ο Ποστόλης ήρθε από εμένα προτού να φύγει για τη Γερμανία. Με έβλεπε να παλεύω με τα ζωντανά και μου έλεγε: «πάρε σπίτι και μην σε νοιάζει. Θα δουλέψω εγώ και θα βγάλω και για σένα τα λεφτά». Η Ασπασία δεν ήθελε να τον αφήσει να φύγει. Τον ήθελε κοντά της. Εκείνος επέμενε. Πίστευε ότι είχε βρει την ευκαιρία που έψαχνε.

Το ατύχημα απ’ όσο γνωρίζω έγινε όταν ο Αποστόλης προσπάθησε να σώσει τον Γερμανό επιστάτη που κατά πάνω του πήγαινε το βαγόνι. Δεν πρόλαβε όμως να ξεφύγει ο ίδιος. Τον καταπλάκωσε το βαγόνι και έμεινε στον τόπο. Νομίζω ότι ο Γερμανός αυτός που σώθηκε από την αυτοθυσία του Αποστόλη βοήθησε πολύ ώστε να δοθούν γρήγορα η σύνταξη με τα επιδόματα.

Θυμάμαι όταν ήρθε το πτώμα του και θέλαμε να πάμε από την Αθήνα στην κηδεία στο χωριό, αλλάξαμε τρία λεωφορεία στη διαδρομή. Κάναμε 17 ώρες να φτάσουμε και μόλις προλάβαμε την κηδεία. Ο θρήνος ήταν μεγάλος. 12 μέρες μετά έγινε η κηδεία και κάπως αλάφρωσε ο πόνος.

Μια συνάντηση με την
Ασπασία Μπακόλα
(Σάββατο 30.1.2011)

Ένα μεγάλο κουβάρι αναμνήσεων μας ξετύλιξε η χήρα του Αποστόλη Μπακόλα, η Ασπασία, στη συνάντηση που είχαμε στο σπίτι της Σπυριδούλας στη Νέα Ιωνία. Ατέλειωτες ιστορίες με τη μνήμη σε βασανιστική λειτουργία.

Παντρευτήκανε με τον Αποστόλη το 1945. Εκείνος ήταν 19 ετών και εκείνη 15. Ερωτευτήκανε. Τον γνώρισε στα πράματα που πηγαίνανε μαζί και της άρεσε αμέσως. Ήρθε και τη ζήτησε μόνος του από τον πατέρα της. Πολύ λεβέντικο ήταν αυτό εκείνα τα χρόνια που συνήθως για τους γάμους αποφάσιζαν οι γοναίοι. Το 1947 γέννησε το πρώτο τους παιδί, τη Σπυριδούλα. Τη βύζαινε μέχρι τα 5 της χρόνια, φτώχεια βλέπετε. Ο ΒασιληΠέτρος, μεγάλο πειραχτήρι, φώναζε στη Σπυριδούλα «δεν ντρέπεσαι, γκουτζά κοπέλα,να σε βυζαίνει η μάνα». Την ίδια χρονιά ο Αποστόλης πήγε φαντάρος.

Υπηρέτησε στο στρατό και βρέθηκε στις μάχες του εμφυλίου στο Γράμμο και το Βίτσι. 1947-1949 δύσκολα χρόνια για όλους. Η Ασπασία μαζί με τους χωριανούς αναγκαστήκανε να φύγουμε να πάνε ως «συμμοριόπληκτοι» στην Πρέβεζα. Φύγανε από εδώ τον Μάιο του 1948 και εγκατασταθήκανε στη Σινώπη. Τους έβαλαν σε ένα σχολείο μέσα. Τους έδιναν κάτι τρόφιμα, λίγο λάδι, όσπρια και αλεύρι και μαγειρεύανε. Η Ασπασία, χαϊδεμένη εκ φύσεως, δεν μπορούσε να καθίσει εκεί. Έφυγε σε 5 μέρες. Φόρτωσε την Σπυριδούλα στην πλάτη και επιστροφή με τα πόδια στο Πολυστάφυλο.

Δεν φοβόταν τίποτα, ήθελε να γυρίσει πίσω. Το μωρό έκλαιγε, δεν είχε να φάει και εκείνη το τάιζε βυζαίνοντάς το στο δρόμο. Τη νύχτα έφτασε στο Νικολίτσι όπου και διανυκτέρευσε στο σπίτι ενός συγγενή. Την άλλη μέρα γύρισε στο Πολυστάφυλο. Έπρεπε να γυρίσει γιατί ο πατέρας της ήταν τυφλός και χρειαζόταν φροντίδα.

Στο χωριό όταν γύρισε ήταν ο εμφύλιος. Κάποια περίοδο, οι αδερφές Πριόβολου από το Παλιοχώρι, γνωστές ΕΠΟΝίτισσες που κυκλοφορούσαν στα χωριά με το δίκοχο, τα στρατιωτικά και τα φυσεκλίκια χιαστί στο στήθος προσπάθησαν να την πάρουν αντάρτισσα, να τη στρατολογήσουν στον αγώνα. Εκείνη δεν τα ήθελα καθόλου αυτά, είχε το δικό της αγώνα να διεξάγει.

Πατήστε για μεγέθυνση 
Σχολείο πήγε μέχρι την τετάρτη τάξη το 1941. Μετά έγινε ο πόλεμος και η Κατοχή και έκλεισε το σχολείο. Ο Αποστόλης είχε τελειώσει το Δημοτικό, πρόλαβε τον πόλεμο.

Ο Αποστόλης έγραφε πολύ. Της έστελνε γράμματα και από το στρατό και από την ξενιτιά αργότερα. Μάλιστα φρόντιζε να κρατάει ημερολόγιο στο οποίο έγραφε και για άλλα πράγματα, προσωπικά ας πούμε.

Περνούσανε καλά μαζί. Ήταν ωραίος άνθρωπος και γλεντζές. Η διασκέδαση της εποχής ήταν βέβαια οι γάμοι και τα λιγοστά πανηγύρια. Της Αγιά Σωτήρως, του Αη Νικόλα, της Αγιά Τριάδας. Το τραγούδι που του άρεσε πολύ ήταν το «Ρίνα Κατερίνα μου».

Εκείνη χόρευε πάντα τον Σελήμπεη.

Ήταν περήφανος ο Ποστόλης. Δεν ήθελε να μένουνε στο σπίτι με τους γερόντους, όπως γινόταν τα πρώτα χρόνια και με πολύ κόπο κατάφερε και έφτιαξε το σπίτι τους από κάτω, στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Από τη μνήμη της δεν μπορούν να φύγουν οι στιγμές που πηγαίνανε με τα πόδια μέχρι τη Γλυκή να δουλέψουνε στο ρύζι. Δουλέψανε κάμποσο εκεί, τουλάχιστον εξασφαλίζανε το ρύζι.

Φορούσε καλά ρούχα ο Ποστόλης, γραβάτες, καπέλο. Περιποιούνταν τον εαυτό του, για τα δεδομένα της εποχής φυσικά. Μια γλυκιά ανάμνηση της Ασπασίας είναι η τελευταία φορά που γλεντήσανε μαζί, ήταν στο γάμο του Νίκου Καραμούτσου και της Ρίνας, το 1960 πρέπει να ήταν ή το 1961. Λίγο μετά έφυγε για τη Γερμανία και δεν τον ξανάδε.

Τον Μάρτιο του 1957 έφυγε για πρώτη φορά από το χωριό με τον αδερφό του τον Αντρέα για το Βέλγιο. Έκατσαν επτά-οχτώ μήνες, έμασαν κάποια χρήματα και γύρισαν πάλι στο χωριό. Έμεινε τρία χρόνια στο χωριό και εν τω μεταξύ είχαν γεννηθεί και τα υπόλοιπα τέσσερα παιδιά μας. Ο Θανάσης (1952), ο Ηρακλής (1955), ο Βαγγέλης (1956) και ο Κώστας (1959).

Η Ασπασία δεν ήθελε να φύγει και έκλαιγε μέρα νύχτα. Εκείνη την περίοδο είχανε κάποια χωράφια, είχανε και ζώα, ζούσανε καλά. Ο Αποστόλης υπολόγιζε ότι θα έφευγε πάλι για λίγο, θα μάζευε χρήματα και θα γύριζε. Της έλεγε μάλιστα χαρακτηριστικά: «Αν πάθω τίποτα, θα ζήσετε καλά εσείς και τα παιδιά». Σαν να το ήξερε.

Δεν ξέρουμε ποιος τους συμβούλεψε να φύγουν για τη Γερμανία. Ξέρουμε ότι ήταν κάποιος από τις Παπαδάτες που ήξερε τον βουλευτή της Ένωσης Κέντρου Λευκάδας Μάρκο Τσαρλαμπά (πατέρα της Έλλης Στάη!) ο οποίος γενικώς βοηθούσε τον κόσμο που ήθελε να φύγει μετανάστης. Επίσης πολύ τον επηρέασε στην απόφαση ο ΒαγγέληΜήτσιος ο οποίος ήταν ο πιο καλός του φίλος.

Πατήστε για μεγέθυνση 
Ο Αποστόλης σκοτώθηκε στις 4 Αυγούστου 1961, ημέρα Σάββατο. Η είδηση στο χωριό ήρθε στις 6 Αυγούστου, ημέρα Δευτέρα, του Σωτήρως.

Η Ασπασία είχε πάει στο πανηγύρι στο Ρωμανό και όταν γύρισε ήρθε η δυσάρεστη είδηση. Ο αδερφός της ο μπαρμπα-Κώτσης ήταν αυτός που ανέλαβετο βαρύ φορτίο να την ενημερώσει.

Βρισκόταν στο καφενείο του χωριού, όπου εκεί δίπλα υπήρχε και το τηλεφωνείο. Η Ασπασία είχε πάει να ζευγαρώσει τη γελάδα της στου Λάκη Κιτσούλη. Όταν πήρε το κακό μαντάτοκατέβαινε κλαίγοντας και θρηνώντας τη ρούγα, με τη γελάδα στο ένα χέρι και το μαντήλι στα μάτια.

Δώδεκα μέρες μετά τον έφεραν στο χωριό. Δώδεκα μέρες ατελείωτες. Νύχτα μέρα γεμάτο κόσμο το σπίτι, θρήνος και οδυρμός. Ένα μοιρολόι που έκανε η μακαρίτισσα η Γιαννάκαινα, η μάνα του, σε συγκλόνιζε, απ΄ ό, τι λένε. Στην Αθήνα το πτώμα ήρθε από τη Γερμανία αεροπορικώς. Πήγαν να το παραλάβουν ο ΤακηΓιώργος και ο ΘωμαΓιάννης που ήταν χωροφύλακας. Η ταφή έγινε λίγες μέρες μετά τον Δεκαπενταύγουστο. Κόσμος πολύς περίμενε μπροστά από την αποθήκη του ΝασοΠαππά. Άνθρωποι από όλα τα χωριά. Τον πήγαν αμέσως στο νεκροταφείο, δεν τον κατέβασαν στο σπίτι. Το μαρτύριο έπρεπε να λάβει τέλος. Το χωριό βυθίστηκε στο πένθος. Η Ασπασία φόρεσε τα μαύρα και δεν τα έβγαλε παρά στα βαθιά γεράματα.

Πέντε χρόνια μετά, όταν αποπειράθηκαν να τον ανοίξουν, το πτώμα του δεν είχε διαβρωθεί. Ήταν όπως την τραγική μέρα του θανάτου. Από τότε, η οικογένεια δεν τόλμησε ποτέ να επαναλάβει το μακάβριο εγχείρημα.

Πατήστε για μεγέθυνση 
Έγινε το ξεσταύρωμα κάποια χρόνια μετά, αλλά ο τάφος του παραμένει κλειστός μέχρι σήμερα.

Οι Γερμανοί όταν ήρθαν στο Πολυστάφυλο έχασαν το φως από τα μάτια τους. Η έκπληξή τους ήταν ανείπωτη. Κανείς δεν θυμάται πως κατέβηκαν από τον Αη-Θανάση στο σπίτι. Κάποιοι λένε πως ίσως κατέβηκαν με το τρακτέρ του Φάνη Καϊάφα, που ήταν και πρόεδρος του χωριού. Δρόμος φυσικά δεν υπήρχε ούτε ηλεκτρικό στα σπίτια ούτε θέρμανση ούτε τίποτα. Το σπίτι ήταν μισό ταβανωμένο ενώ το πάτωμα ήταν λάσπη και χώμα. Και βέβαια μια γυναίκα, τραγική φιγούρα, με 5 μικρά παιδιά. Εικόνα που θα πρέπει να σπάραξε τις καρδιές των Γερμανών που δεν είπανε πολλά λόγια παρά έμεναν αποσβολωμένοι να κοιτάνε τον τόπο και τους ανθρώπους.

Και έτσι έμεινε έμεινε μόνη και έρημη στο Πολυστάφυλο, μια νέα γυναίκα, 31 ετών με 5 ανήλικα παιδιά, σε μια κλειστή και συντηρητική κοινωνία, απροστάτευτη μπροστά στην κακεντρέχεια κάποιων και εύκολο θύμα σε κακόβουλα σχόλια. Υπερήφανη ωστόσο και δυναμική κατόρθωσε και άντεξε.

Μεγάλο βάρος, όπως ήταν φυσικό, έπεσε στη μεγάλη κόρη, τη Σπυριδούλα που ήταν τότε 13-14 ετών και υποχρεώθηκε σε πρόωρη ενηλικίωση.

Αυτή έγινε δεύτερη μάνα και βοηθός στο μεγάλωμα των τεσσάρων μικρών αδελφών.

Το ελληνικό κράτος δεν έδειξε να ευαισθητοποιείται στην τραγική περίπτωση της Ασπασίας. Η περίφημη Πρόνοια περιορίστηκε στη χορήγηση μιας σύνταξης ενός μόλις μήνα, με την αιτιολογία ότι θα έβγαινε σύνταξη από το γερμανικό κράτος. Η σύνταξη όμως θα έβγαινε σε κάποιο χρονικό διάστημα. Ευτυχώς, το γερμανικό κράτος με την οργανωτικότητα και την ευαισθησία του στα κοινωνικά θέματα χορήγησε άμεσα κάποια επιδόματα και πολύ γρήγορα και τη σύνταξη ώστε να μην δημιουργηθεί πρόβλημα επιβίωσης για την οικογένεια.

Η σύνταξη ήταν πολύ ικανοποιητική.

Η Ασπασία δεν χρειάστηκε να εργαστεί και μπόρεσε να μεγαλώσει την οικογένειά της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Εκτός από τη σύνταξη, το γερμανικό κράτος χορήγησε ένα ποσό αξιόλογο και για καθένα από τα πέντε παιδιά της οικογένειας μέχρι την ολοκλήρωση των σπουδών τους. Με τα χρήματα αυτά μπόρεσαν να τελειώσουν το εξατάξιο Γυμνάσιο και ένα από αυτά, ο Βαγγέλης, να σπουδάσει ιατρική στην Ιταλία.

Ήταν δυνατός και νευρώδης ο Αποστόλης. Δεν φοβόταν τη δουλειά. Τα χρήματα που έπαιρνε στη Γερμανία ήταν καλά, γιατί ήταν σημαντικά τα επιδόματα των παιδιών. Τον μισθό του τον έπαιρνε εκεί που ήταν, αλλά τα επιδόματα έρχονταν κατευθείαν στηνΕλλάδα. Η Ασπασία θυμάται ότι τα πρώτα χρήματα που έφτασαν και έπρεπε να πάνε στην Πρέβεζα να τα πάρουνε, εκείνη τα χάλασε αμέσως.

Πήγανε με την Πάτρα, η οποία θα έπαιρνε εμβάσματα για τον Ανδρέα. Η Πάτρα (σύζυγος του Ανδρέα) πήρε τα λεφτά και τα έβαλε στην τράπεζα. Εκείνη όμως, με τα πρώτα λεφτά, αγόρασε από ένα φόρεμα για τα παιδιά. Ύστερα ψώνιζε συχνά στο μαγαζί με χρυσαφικά τουΣάββα, που βρίσκεται δίπλα στο ρολόι της Πρέβεζας, στον πεζόδρομο. Σαράντα χρόνια πελάτισσα. Θρυλείται πως ακόμη τη θυμούνται.

Κάθε φορά που τα παιδιά και τα εγγόνια πήγαιναν στο καφενείο, ο Ντώνης και ο ΒαγγέληΓιάννης ήξεραν ότι δενθα πρέπει να πάρουν λεφτά από αυτούς. Πάντα ήταν όλα κερασμένα από την Ασπασία. Για πάρα πολλά χρόνια.

Πατήστε για μεγέθυνση 
Τα μαύρα τα έβγαλε τα τελευταία χρόνια, όταν άρχισαν να παντρεύονται τα εγγόνια της. Ήταν πάντα σοβαρή και μετρημένη. Καθόλου εκδηλωτική ως προς τα συναισθήματά της, πειραχτήρι ωστόσο και με διάθεση να περιπαίξει εγγόνια, παιδιά και νυφάδες. Εδώ και είκοσι χρόνια έπαψε να βγαίνει στην εκκλησία και εγκατέλειψε την κοινωνική ζωή του χωριού. Τα έβγαλε πέρα μόνη της, με τον δυναμισμό της και το θάρρος της σε πολύ δύσκολες εποχές για τη θέση της γυναίκας.

Εδώ και έξι χρόνια οι κινήσεις της γίνονται πιο δύσκολες. Τον χειμώνα, η περήφανη αυτή γυναίκα, που ποτέ δεν της άρεσε η Αθήνα, φιλοξενείται από την κόρη της Σπυριδούλα και το καλοκαίρι γυρίζει στο χωριό.

Όλα αυτά τα χρόνια πολύτιμη ήταν ησυμπαράσταση της αδερφής της, της επίσης χαροκαμένης, Βασίλενας (σύζυγος του Βασίλη Καραβίδα που δολοφονήθηκε από τους κομμουνιστές στο Νταλαμάνι το 1945).

Αυτή η γυναίκα αποτελεί αναμφισβήτητα πρωτοπορία για το Πολυστάφυλο. Ας είναι καλά!

Βαγγέλης Μπακόλας

Το 1988 υπηρετούσα ως αγροτικός ιατρός στο Κανάλι Πρέβεζας. Μια μέρα στο καφενείο που ήμασταν ένας Τάκης Κληρονόμος από το Κανάλι με ρώτησε: γιατρέ από πού είσαι εσύ; Όταν του απάντησα από το Πολυστάφυλο εκείνος με ενδιαφέρον με ρώτησε ποιανού Μπακόλα είμαι από το Πολυστάφυλο, γιατί στη Γερμανία που ήταν γνώρισε τον μακαρίτη τον Αποστόλη. Όταν του είπα ότι είμαι γιός του, μου αφηγήθηκε μια ιστορία που την καταθέτω ως μαρτυρία...

Ο πατέρας μου, επειδή έπαιρνε τα επιδόματα των παιδιών που συμπλήρωναν τον μισθό του και επειδή η υγεία του ήταν επισφαλής κάτω στα ανθρακωρυχεία που έκοβε κάρβουνο, ζήτησε από τον Κληρονόμο να αλλάξουνε πόστο και να πάρει το δικό του που ήταν να περιμαζεύει τα κομμένα κάρβουνα καινα τα βάζει στα βαγόνια. Πόστο ασφαλώς πιο ανώδυνο και μάλλον λιγότερο επικίνδυνο. Ο Κληρονόμος, χωρίς παιδιά και επιδόματα, σκέφτηκε πως είναι ευκαιρία να αυξήσει το μισθό του κι ας ήταν πιο επικίνδυνη η θέση του.

Πράγματι αλλάξανε πόστο. Όμως στην πρώτη αλλαγή βάρδιας συνέβη το μοιραίο.

Ένα βαγονέτο εκτροχιάστηκε και στην προσπάθειά τους να το επαναφέρουν στις ράγες ο πατέρας μου σκοτώθηκε.

Θωμάς Λιόντος

Ο Αποστόλης Μπακόλας ήταν πολύ αξιόλογη περίπτωση ανθρώπου. Ήταν ένας λεβεντάντρας πραγματικός, ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Τον καμάρωνα. Τον θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, αρχές δεκαετίας του 1950, στην Αγία Παρασκευή να κουβεντιάζει, να υποστηρίζει και να συμβουλεύει εμάς τους μικρούς να φύγουμε από το χωριό και να αναζητήσουμε μια καλύτερη τύχη μακριά από τη φτώχεια. Δικό μου όνειρο τότε ήταν να πάω στην Αυστραλία. Αλλά η ζωή τα έφερε αλλιώς.

Ήμουν με άδεια από την υπηρεσία μου, τον Αύγουστο του 1961, όταν συνέβη το δυσάρεστο γεγονός. Υπηρετούσα τότε και για πολλά χρόνια, από το 1956 ως το 1969 στη Χωροφυλακή της Μυτιλήνης. Επειδή δεν μπορούσε να κατέβει κανείς από το χωριό, οι άνθρωποι είχαν ζώα, χωράφια, δουλειές, ανέλαβα εγώ το βαρύ φορτίο να παραλάβω τον νεκρό Αποστόλη. Τότε προθυμοποιήθηκε και ο μακαρίτης ο ΤάκηΓιώργος και αποφασίσαμε να πάμε μαζί στην Αθήνα στο ραντεβού που είχαμε την τάδε μέρα και ώρα στο αεροδρόμιο. Με ταξί από τα Λέλοβα φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Η χήρα η Ασπασία, που έπαιρνε τότε τα εμβάσματα και είχε κάποια χρήματα, μας έβαλε τα χρήματα του ταξί. Φτάσαμε στο αεροδρόμιο, δείξαμε τις ταυτότητες και μας παρέδωσαν το φέρετρο με τη ρητή και αυστηρή εντολή να μην τον ανοίξουμε. Υποθέτω ότι κάποιο σημείο του σώματος θα είχε πολτοποιηθεί και απ’ ό, τι μας είπαν τον είχαν βαλσαμώσει.

Με το ίδιο ταξί αμέσως γυρίσαμε στο χωριό. Το φέρετρο πήγε κατευθείαν στο νεκροταφείο. Η κηδεία έγινε τηνίδια μέρα.

Ηρακλής Μπακόλας

Ο πατέρας Απόστολος. Ο πατέρας μας. Ο Ποστόλης όπως τον φώναζε η μητέρα μας Ασπασία ως τις τελευταίες του ώρες. Η ζωή δεν τους άφησε να ζήσουν μαζί παρά ελάχιστα. Στις 4 Αυγούστου 1961 «έφυγε» σε εργατικό ατύχημα στα ανθρακωρυχεία του Μπόχουμ της Γερμανίας. Πρόλαβαν όμως να αποκτήσουν πέντε παιδιά.

Τον πατέρα μας δεν προλάβαμε να τον γνωρίσομε. Η Σπυριδούλα μόλις στα 14 (3-6-1947), ο Αθανάσιος μόλις στα 9 (9-9-1952), ο Ηρακλής μόλις στα 6 (11-1-1955), ο Ευάγγελος μόλις στα 5 (4-5-1956) και ο Κωνσταντίνος μόλις στα 2 (15-4-1959), όταν εκείνος χάθηκε.

Γεννήθηκε στις 25 Γενάρη 1926 (ταυτότητα 19-3-1926) στη Ρουσιάτσα τότε, σήμερα Πολυστάφυλο. Γονείς του ήταν ο Ιωάννης Σπυρ. Μπακόλας (Μπαρμπα-Γιαννάκης ή Γιαννακη-Τάσος) και η Μάρθα Αναστασίου από το Νικολίτσι.

Αδέρφια του, ο Σπύρος (σκοτώθηκε από τους Γερμανούς στο Λούρο Πρεβέζης), η Παρασκευή (παντρεύτηκε τον Θωμά Αντωνιάδη από το Αλεποχώρι), ο Ανδρέας (παντρεύτηκε την Πάτρα Παππά), ο Τριαντάφυλλος (παντρεύτηκε την Ιωάννα Κωλέτση) και ο Παναγιώτης (παντρεύτηκε την Ανδρομάχη Τσίπη).

Ο Αποστόλης παντρεύτηκε μικρός, στις 6 Ιουλίου 1945, όπως όριζαν τα δεδομένα της εποχής, σε ηλικία 19 ετών, την Ασπασία σε ηλικία 15 ετών.

Σε ηλικία 31 ετών βρέθηκε μετανάστης στο Βέλγιο. 13 Μαρτίου 1957 έφτασε εκεί. Μετά από εργασία 9 μηνών στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου επιστρέφει στην Ελλάδα με την προοπτική να μην ξαναφύγει ποτέ. Όμως, ο πατέρας ξαναβρέθηκε μετανάστης, στη Γερμανία αυτή τη φορά, σε ηλικία35 ετών, λίγο έξω από την πόλη του Μπόχουμ, στην περιφέρεια της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Μετά από εργασία 3 μηνών σκοτώθηκε εν ώρα εργασίας στα ανθρακωρυχεία του Μπόχουμ.

 Λίγα λόγια για τη Μετανάστευση

Η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που δέχεται Έλληνες να δουλέψουν στ’ ανθρακωρυχεία της είναι το Βέλγιο το 1954.
Ανάμεσα στα 1954-1958, 15.000 (για άλλους 40.000) Έλληνες περνούν τα σύνορα. Η Γερμανία μπαίνει στο παιχνίδι λίγο αργότερα, το 1959 με 2.500 εργάτες. Το 1960 όμως η αύξηση είναι αλματώδης, όπου προστίθενται 23.000. Το 1961 ακόμη 30.000, το 1962 47.500, το 1963 58.000, τον επόμενο χρόνο 65.000. Έτσι, στο τέλος του 1965 περίπου 200.000 Έλληνες βρίσκονται στη Γερμανία, δουλεύουν στη βαριά βιομηχανία, ενώ μέχρι το 1976, ο αριθμός των Ελλήνων εργαζομένων στη Δ. Γερμανία ανέρχεται στους 630.000, δηλαδή στο 84% του συνολικού αριθμού των μεταναστών στην Ευρώπη μεταπολεμικά. Οι ρυθμοί αυτοί εξόδου συντηρούνται μέχρι τη Μεταπολίτευση, οπότε και αρχίζουν σταδιακά να πέφτουν.
_________________________
* Εκδότης της εφημερίδας "Το Πολυστάφυλο" (Μακαρίου 30 ΤΚ 14233 Περισσός Αττικής) και μέλος του εν Αθήναις Συλλόγου Πολυσταφυλιτών Πρεβέζης η "Αγία Τριάδα".

Bookmark and Share

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Π ρ ο δ ό τ η ς.!


Πατήστε για μεγέθυνση


ΠΡΟΔΟΤΗΣ... και με αποδείξεις πλέον ο Παπανδρέου.

Τον "κάρφωσε" ο Στρος Καν.

Η εγκληματολογία είναι μια επιστήμη, στην οποία "βασιλεύει" η λογική …Η απλή και τετράγωνη λογική. Τα πάντα λοιπόν σ’ αυτήν τη χρήσιμη επιστήμη βασίζονται στη λογική. "Καρδιά" και αντικείμενο μελέτης αυτής της επιστήμης είναι ένα τρίπτυχο, του οποίου τα μέλη συνδέονται με τον πιο απόλυτο τρόπο με βάση αυτήν τη λογική. Ποιο είναι αυτό το τρίπτυχο; Θύτης, Θύμα και Κίνητρο. Αν έχεις στα χέρια σου τα δύο από αυτά, τότε μπορείς να έχεις με μαθηματική ακρίβεια και το τρίτο. Αν γνωρίζεις το Θύμα και τον Θύτη, μπορείς να βρεις το Κίνητρο. Αν γνωρίζεις το Θύμα και το Κίνητρο, μπορείς να βρεις τον Θύτη. Αν τέλος γνωρίζεις ένα ισχυρό κίνητρο, για έναν δυνάμει Θύτη, μπορείς να προστατεύσεις προκαταβολικά ένα δυνάμει Θύμα.

Τι σχέση έχουν αυτά με την περίπτωσή μας;
Η σχέση μεταξύ του Παπανδρέου και της Ελλάδας είναι μια σχέση, η οποία μπορεί ν’ αποδειχθεί μοιραία. Η Ελλάδα είναι Θύμα και αναζητούμε το κατά πόσο ο Παπανδρέου ήταν πρωταγωνιστής σ’ αυτήν την θυματοποίησή της και άρα το πόσο Θύτης είναι. Άρα τι αναζητούμε; Το κέρδος του, το οποίο μπορεί να δημιουργήσει Κίνητρο γι' αυτόν …Το Κίνητρό του. Μέχρι τώρα δεν είχαμε Κίνητρο. Ο Γιώργος κατέστρεφε τη χώρα, αλλά γιατί το έκανε; Ο Παπανδρέου "προστατευόταν" από το αφηρημένο της λειτουργίας της πολιτικής. Λίγο η "αύρα" της προσωπικής του βλακείας, λίγο το "νέφος", λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, τίποτε δεν φαινόταν καθαρά. Όλοι υπέθεταν ότι ο ρόλος του Παπανδρέου δεν είναι "καθαρός", αλλά κανένας δεν μπορούσε να είναι σίγουρος. Ακόμα και οι πιο καχύποπτοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν αν ο Βλακογιώργος ήταν προδότης ή απλά βλάκας. Κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν αυτό το οποίο φαίνεται ή κάτι άλλο που δεν φαίνεται.

Όμως, αυτό το "νέφος" πλέον δεν υπάρχει. Δεν τον προστατεύει, γιατί εξαφανίστηκε. Το Κίνητρο του μικροκέφαλου Γιώργου μάς το αποκάλυψε ο καθ’ ύλην αρμόδιος …Ο μόνος ο οποίος θα μπορούσε να το αποκαλύψει, εφόσον αυτός, λόγω θέσεως, μπορούσε να το γνωρίζει …Ο Ντομινίκ Στρος Καν …Ο Εβραίος ομοεθνής του Εβραίου Γιώργου. Τι μας αποκάλυψε; Ότι ο Παπανδρέου τον είχε πλησιάσει από τον Δεκέμβριο του 2009, γνωστοποιώντας του ότι "ενδιαφέρεται" για την "επέμβαση" του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Ενδιαφερόταν από τότε για μια "επέμβαση", που στην ουσία "σκότωσε" την Ελλάδα και άρα δημιούργησε το Θύμα. Άρα ο αναγνώστης αρχίζει και καταλαβαίνει τον λόγο που μπαίνουμε στα "χωράφια" της εγκληματολογίας. Αν, δηλαδή, έχουμε ένα Κίνητρο και ταυτόχρονα γνωρίζουμε το Θύμα, μπορούμε να βρούμε τον Θύτη. Αν γνωρίζουμε το Θύμα και έχουμε έναν ύποπτο, μπορούμε, μέσω του Κινήτρου, να καταλάβουμε αν είναι θύτης ή αθώος. Μπορούμε, δηλαδή, ν’ αποδώσουμε αυτήν την ιδιότητα σε κάποιον, ο οποίος έχει δυνατότητες Θύτη, αλλά μέχρι τώρα δεν τον γνωρίζουμε ως τέτοιο.

Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από τα βασικά …Τα βασικά, τα οποία γνωρίζει ο κάθε Έλληνας, αλλά για τυπικούς λόγους θα πρέπει να περιγράψουμε. Είναι η Ελλάδα Θύμα, εξαιτίας του ΔΝΤ; Βεβαίως και είναι Θύμα. Είναι Θύμα, γιατί στην ουσία βρίσκεται υπό την κατοχή ξένων δυνάμεων. Δυνάμεων, οι οποίες μπορεί να μην εισέβαλαν στη χώρα με τανκ, αλλά εισέβαλαν με τοκογλυφικά δάνεια. Δυνάμεων, οι οποίες περιόρισαν τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Δυνάμεις, οι οποίες "ξεγύμνωσαν" την άμυνά της από κάθε είδους ασυλία. Δυνάμεις, οι οποίες στέλνουν τους υπαλλήλους τους στην Ελλάδα και αυτοί φέρονται σαν "υπερκυβέρνηση", η οποία αποφασίζει και διατάζει ερήμην της νόμιμης κυβέρνησης και των θεσμικών οργάνων της ελληνικής δημοκρατίας. Αυτό το ΔΝΤ είναι ο "θάνατος" της σύγχρονης ελεύθερης Ελλάδας. Ο "θάνατος", ο οποίος μετατρέπει αυτόματα την Ελλάδα σε Θύμα. Ένας "θάνατος" με το όνομα "ΔΝΤ", που, μέχρι τη "φαεινή" ιδέα του Παπανδρέου, δεν υπήρχε καν ως όρος στην ελληνική καθημερινότητα.

…Το ΔΝΤ, το οποίο είχε "ματώσει" την Αργεντινή και αφορούσε κυρίως "Μπανανίες" αυτού του Πλανήτη …Το ΔΝΤ, το οποίο σήμερα κάνει όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και στην Ιρλανδία αυτό, το οποίο έκανε πάντα εις βάρος των θυμάτων του. Διαλύει τις οικονομίες τους, λεηλατεί τους πόρους τους, ξεπουλάει το κεφάλαιό τους και προκαλεί κοινωνικές κρίσεις σε βαθμό καταστροφικό. Άρα, Θύμα έχουμε. Αναμφισβήτητα έχουμε Θύμα. Τι αναζητούμε; Την ιδιότητα του Γιώργου. Την ιδιότητα αυτού, ο οποίος μας οδήγησε στο ΔΝΤ. Την ιδιότητα αυτού, ο οποίος δεν αποκαλύπτεται απ’ ευθείας, γιατί δεν έχουμε τα απαραίτητα στοιχεία. Άρα; Άρα καταφεύγουμε στη "σιδερένια" λογική της εγκληματολογίας. Θα πρέπει να βρούμε το Κίνητρο. Το Κίνητρο, το οποίο καθιστά τον Γιώργο εγκληματία και όχι απλά ύποπτο.

Γιατί μας έδωσε το Κίνητρό του ο Στρος Καν; Γιατί αποκαλύπτει ένα "έγκλημα". Αποκαλύπτει ένα προμελετημένο έγκλημα, εφόσον ο Γιώργος "ήθελε" να γίνει αυτό, το οποίο σήμερα αναγνωρίζουμε όλοι μας ως "θάνατο". Έχει όλα τα επιφανειακά στοιχεία, που έχουν τα εγκλήματα. Ο ύποπτος έλεγε ψέματα στο θύμα του —και βέβαια στο περιβάλλον του— για τις προθέσεις του. Την ώρα που δήθεν μοίραζε λεφτά, συζητούσε κρυφά με τους τοκογλύφους. Όταν τον ρωτούσαν για το ΔΝΤ, το απέρριπτε μετά βδελυγμίας ως επιλογή. Όμως, όλα αυτά είναι ενδείξεις εγκλήματος. Ενδείξεις, οι οποίες τον καθιστούν σίγουρα ύποπτο. Αποδείξεις όμως υπάρχουν, που να τον καθιστούν εγκληματία; Πώς αποδεικνύεται ότι πραγματικά υπήρχε έγκλημα;

Θα πάρουμε τα πράγματα και πάλι με τη σειρά. Αν ο Παπανδρέου ενδιαφερόταν για την επέμβαση του "θανατηφόρου" ΔΝΤ στην Ελλάδα, τότε τα πράγματα ήταν άκρως επικίνδυνα για την πατρίδα μας. Γιατί; Γιατί ο Παπανδρέου ήταν Πρωθυπουργός της χώρας. Άρα; Δεν ήταν ένας απλός πολίτης, που απλά, λόγω άποψης, "ήθελε" την επέμβαση του ΔΝΤ. Ήταν ο Πρωθυπουργός, ο οποίος το "θέλω" του μπορούσε να το μετατρέψει σε πράξη. Ήταν ο Πρωθυπουργός, ο οποίος μπορούσε να προκαλέσει την επέμβαση του ΔΝΤ. Είχε την εξουσία να "μεθοδεύσει" τα πράγματα προς την κατεύθυνση που επιθυμούσε. Προς την κατεύθυνση που εξυπηρετούσε την προσωπική του πολιτική επιλογή.

Το αφήνουμε αυτό στην "άκρη", ώστε να το ξαναβρούμε στη συνέχεια. Αντικειμενικά —και με βάση τους όρους της οικονομίας και όχι της πολιτικής— τι ήταν αυτό, το οποίο μας οδήγησε στο σφαγείο του ΔΝΤ; Η ΚΡΙΣΗ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ. Η Ελλάδα κατέφυγε στο ΔΝΤ, γιατί δεν μπορούσε να δανειστεί με τους όρους που ίσχυαν για τους ομοιοπαθείς της. Δεν μπορούσε να δανειστεί, γιατί τα spreads της είχαν εκτοξευτεί στον "ουρανό". Τι οδήγησε όμως σ’ αυτήν την κρίση δανεισμού; …Κρίση, την οποία δεν είχαν κάποιοι άλλοι …όχι πολύ "καλύτεροί" μας; Εκεί μας οδήγησε η "αποκάλυψη" του ελλείμματος, που έγινε από την "αφέλεια" της Τράπεζας της Ελλάδας σε συνδυασμό με το "λάθος" της ίδιας τράπεζας, που με την αλλαγή του Τ3 σε Τ10 οδήγησε σε κερδοσκοπία και συνεπώς σε "εξευτελισμό" των ελληνικών ομολόγων.

Αν αυτά τα δύο τα συνδυάσουμε, τι έχουμε; Έχουμε ένα Κίνητρο και έναν ύποπτο. Από πού προκύπτει αυτό; Προκύπτει από το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός είχε μια "άποψη" για το πού θα πρέπει να "πάει" η χώρα σε μια στιγμή που αυτή δεν "πήγαινε" μόνη της προς τα εκεί. Είχε την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να "μπει" στο ΔΝΤ σε μια στιγμή που ούτε το ΔΝΤ το επιθυμούσε ούτε η Ε.Ε. το επέτρεπε. Είχε τη θέληση να την "οδηγήσει" ο ίδιος εκεί, εφόσον από μόνη της δεν "πήγαινε". Κίνητρο λοιπόν υπάρχει, εφόσον αυτός, ως Πρωθυπουργός, μπορούσε να την "οδηγήσει" σε μια κατάσταση που το ΔΝΤ θα επιθυμούσε και η Ε.Ε. θα έπαυε να έχει λόγους να το απαγορεύσει.

Ταυτόχρονα με το Κίνητρο υπάρχει και ύποπτος. Ταυτόχρονα με το Κίνητρο εκείνου που θεωρητικά "θέλει", υπάρχει και υποψία απέναντι σ’ αυτόν που πρακτικά "μπορεί" να το κάνει. Ο Παπανδρέου δεν είναι μόνον ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, που "θέλει" να "οδηγήσει" την Ελλάδα εκεί όπου επιλέγει, αλλά ταυτόχρονα είναι κι αυτός που βαστά το "τιμόνι", που μπορεί να το κάνει αυτό. Ο Πρωθυπουργός είναι ο άμεσα "επιβλέπων" όλων των "οργάνων" του ελληνικού κράτους και άρα και της Τράπεζας της Ελλάδας. Είχε την εξουσία να ελέγξει τη "συμπεριφορά" της. Είχε την εξουσία να "πάει" την Ελλάδα ακόμα κι εκεί όπου αυτή δεν πήγαινε μόνη της …και άρα στον "θάνατο" του ΔΝΤ.

Τι πρέπει να κάνουμε, για να το επιβεβαιώσουμε αυτό; Να παρακολουθήσουμε το χρονικό ενός προμελετημένου εγκλήματος. Τον ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ του 2009 ο Παπανδρέου αναζητά την επέμβαση του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Αυτό όμως δεν γίνεται υπό εκείνες τις συνθήκες. Δεν μπορεί το ΔΝΤ να επέμβει σε μια ευρωπαϊκή χώρα και μάλιστα σε μια χώρα, η οποία ανήκει στη ζώνη του Ευρώ. Το εξηγεί ο Στρος Καν στον Παπανδρέου και του το αποκλείουν οι Ευρωπαίοι ως επιλογή. Μία πιθανότητα μόνον υπάρχει, για να μπει το ΔΝΤ σε μια τέτοια χώρα …Η απειλή χρεοκοπίας. Άρα; Άρα, τι πρέπει να κάνει κάποιος με εξουσία, που θέλει να βάλει τη χώρα στο ΔΝΤ; Μεθοδεύει τη χρεοκοποπία.

Πώς γίνεται αυτό; Πότε χρεοκοπεί ένας πολίτης ή ένα κράτος; Όταν για τον οποιονδήποτε λόγο δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει τις πάγιες ανάγκες του. Χρεοκοπεί μια χώρα, όταν αντιμετωπίζει αδυναμία δανεισμού για την εξυπηρέτηση των αναγκών της ...Αν δεν κατορθώσει για τον οποιονδήποτε λόγο να δανειστεί, θ’ αναγκαστεί να μπει στην "εντατική" του ειδικού δανεισμού, που ξεφεύγει από τη λογική της αγοράς και μπαίνει στη λογική της κηδεμονίας.

Όμως, εκείνη τη εποχή, που γίνεται από τον Παπανδρέου η "κρούση" στον Στρος Καν, πρόβλημα τέτοιο δεν υπάρχει. Τα ελληνικά spreads είναι φυσιολογικά και η Ελλάδα μπορούσε να δανειστεί για το σύνολο των ετήσιων αναγκών της. Δύο μήνες πριν από αυτήν την "κρούση" στον Στρος Καν και δύο μήνες μετά την "κρούση" αυτήν μπορούσε η Ελλάδα και άρα ο Παπανδρέου να δανειστεί με φυσιολογικούς όρους από την αγορά. Μπορούσε να δανειστεί, όπως έκανε η Ισπανία, η Ιταλία, η Πορτογαλία ή το Βέλγιο …Χώρες, ο οποίες ήταν και είναι σε εξίσου άσχημη οικονομική κατάσταση με την Ελλάδα. Μπορούσε να δανειστεί… και σήμερα η Ελλάδα να μην βρίσκεται υπό τη "μπότα" του ΔΝΤ …Να βρίσκεται στο ίδιο "κοπάδι" με τους άλλους και όχι να είναι το μαύρο "πρόβατο", που βρίσκεται μόνο του στη "θύελλα" της κερδοσκοπίας …Να ακολουθεί σήμερα οικειοθελώς και αυτοβούλως τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, όπως κάνουν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, αλλά όχι υπό την απειλή του ΔΝΤ …Να συνέχιζε ν’ απολαμβάνει την ασυλία της σ’ ό,τι αφορά τα περιουσιακά της δικαιώματα και όχι να τα έχει παραχωρήσει στους δανειστές της και στα αγγλικά δικαστήρια …Να απολαμβάνει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και όχι να βρίσκεται υπό ξένη κατοχή.

Όμως, ο πρωθυπουργός, ο οποίος αναζητούσε εν κρυπτώ την επέμβαση του ΔΝΤ, δεν δανείστηκε. Επί τέσσερις μήνες δεν δανειζόταν, ενώ φαινόταν προς τα πού πάει η κατάσταση. Στην πραγματικότητα δεν δανείστηκε, προκειμένου —όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα— να δρομολογήσει την προσωπική του άποψη, την οποία όλοι μας πλέον —και άρα εκ των υστέρων— αναγνωρίζουμε ως "θανατηφόρα". Δεν δανείστηκε, προκειμένου να προστατεύσει την Ελλάδα από την κερδοσκοπία, τοποθετώντας την "κάτω" από το "υπόστεγο" του σίγουρου δανεισμού και μαζί με όλους τους άλλους ευρωπαίους εταίρους. Δεν δανείστηκε τα ζωογόνα δάνεια και ταυτόχρονα ο κρατικός μηχανισμός, τον οποίον ελέγχει ο ίδιος, κάνουν τα "αυτοκτονικά" εκείνα λάθη, τα οποία στη συνέχεια οδηγούν στην αδυναμία δανεισμού και άρα στην κρίση χρέους, που απειλεί με χρεοκοπία και άρα εξυπηρετεί τα αρχικά σχέδια του Παπανδρέου.

Είναι πλέον προφανές ότι ο Παπανδρέου είχε εξ’ αρχής αυτόν τον σκοπό. Γνώριζε την οικονομική κατάσταση της χώρας —το επιβεβαιώνει ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας— και παρ’ όλα αυτά "κλέβει" την εκλογική νίκη με το "…χρήματα υπάρχουν" και "…αυξήσεις θα δοθούν". Την ίδια ακόμα ημέρα της "κλεμμένης νίκης" η Τράπεζα της Ελλάδας βάζει ένα ολέθριο "αυτογκόλ", μετατρέποντας το Τ3 σε Τ10 και στην πραγματικότητα εξευτελίζει τα ελληνικά ομόλογα και άρα την αξία των "επενδύσεων" των δανειστών μας. Αυτή είναι μια "σύμπτωση", η οποία παραείναι πονηρή, για να είναι τυχαία. Γιατί; Γιατί με τη νίκη Παπανδρέου αφήνονται κάποιοι να κερδίσουν από αυτήν τη "σύμπτωση" και αφού έχουν κερδίσει εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, μόνον τότε ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας "αποκαλύπτει" το δημοσιονομικό έλλειμμα. Όλα πήγαιναν "καλά" για όσο διάστημα τα τρωκτικά της Τράπεζας της Ελλάδας έκλεβαν από τα ομόλογα. Μόλις ολοκληρώθηκε το βραχύχρονο πλιάτσικο των ομολόγων, ανακοινώθηκε το "έλλειμμα", το οποίο οδήγησε στην καταστροφή της εισόδου μας στο ΔΝΤ.

…Μια καταστροφή, η οποία δεν ήρθε αναπάντεχα και μυστηριωδώς …Μια καταστροφή, η οποία ήταν προβλέψιμη και αντιληπτή σε όλους …Ακόμα και στον ίδιο τον Παπανδρέου …Στον Παπανδρέου, ο οποίος, αν δεν τη θεωρούσε και ο ίδιος καταστροφική, δεν θα την αρνούνταν δημοσίως και τόσο επίμονα ως επιλογή …Δεν θα επέμενε ως το τέλος ότι δεν θα καταφύγει στο ΔΝΤ …Δεν θα επέμενε ότι δεν την επιθυμούσε και την ίδια στιγμή θα έκανε κρυφή "κρούση" στον Στρος Καν για την είσοδό μας σ’ αυτήν. Μέχρι τέλους αρνούνταν δημοσίως ότι θα καταφύγει στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ. Μέχρι τέλους αρνούνταν αυτό, το οποίο ο Στρος Καν αποκαλύπτει σήμερα. Πάνω από τέσσερις μήνες αρνούνταν την είσοδό μας στο ΔΝΤ και ενώ μπορούσε να δανειστεί χρήματα από τη διεθνή αγορά, δεν το έκανε επίμονα. Έτσι φτάσαμε στις 21 Απριλίου του 2010. Τότε άρχισαν οι διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ και στην ουσία η Ελλάδα "αυτοκτόνησε".

Τι ήταν αυτό; Πολιτικό λάθος; Πολιτικό λάθος έκανε ο Πρωθυπουργός; Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας —μαζί με όλο το οικονομικό του επιτελείο— έκανε αυτό, το οποίο δεν θα έκανε ένας τελειωμένος βλάκας; Αρκεί να σκεφτεί κάποιος το εξής απλό. Το πόσο εγκληματικό λάθος ήταν αυτό, το οποίο έκανε ο Παπανδρέου, μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνον με ένα απλό παράδειγμα. Είναι σαν να γνωρίζει κάποιος ότι επίκειται απεργία των βενζινάδικων και ενώ βρίσκεται σε βενζινάδικο και μπορεί να "φουλάρει", να φεύγει και ν’ αναζητά βενζίνη μετά την εκδήλωση της απεργίας. Να μην έχει "φουλάρει" σε φυσιολογικές τιμές και μετά την εκδήλωση της απεργίας να έχει επιλογή μόνον τους "μαυραγορίτες".

Αυτό ακριβώς έκανε ο Παπανδρέου. Ενώ γνώριζε —αποδεδειγμένα, λόγω Προβόπουλου— την οικονομική κατάσταση της χώρας και άρα την "καταιγίδα" που έρχεται, δεν δανείστηκε όσα χρήματα χρειαζόταν η χώρα …όταν μπορούσε να το κάνει και όταν βέβαια τα δάνεια ήταν φτηνά. Άφησε ο ίδιος την κατάσταση να εκτροχιαστεί και αναζήτησε τον δανεισμό όταν πλέον μπήκαν στο παιχνίδι οι τοκογλύφοι. Το ερώτημα, δηλαδή, που τίθεται, είναι το εξής απλό. Είναι κοινός βλάκας για τις αλυσίδες ή είναι "υπάλληλος" των τοκογλύφων; Είναι τόσο βλάκας όσο φαίνεται στη φάτσα του ή μήπως είναι προδότης;

Αυτό ήταν που δεν μπορούσαμε να το καταλάβουμε με τα έως τώρα στοιχεία. Από αυτήν την αδυναμία μας βγάζει ο Στρος Καν. Αυτός μάς "δίνει" τον Παπανδρέου. Αυτός στην πραγματικότητα τον "καρφώνει". Αυτός μας αποκαλύπτει το Κίνητρο του Παπανδρέου. Πράγματι υπάρχει Κίνητρο. Ο Παπανδρέου δεν ήθελε να "φουλάρει" από το "βενζινάδικο" —ενώ μπορούσε— και εξ’ αρχής αναζητούσε τη "βενζίνη" του ΔΝΤ. Γιατί; Για δικούς του λόγους. Δεν έχει σημασία. Άρα, τι αναζητάμε τώρα; Αυτό το Κίνητρο —να "εξυπηρετήσει" την άποψή του περί ΔΝΤ— ήταν μόνον πολιτικό; Το Κίνητρο, που καλώς ή κακώς οδήγησε στη σημερινή καταστροφή, ήταν αποτέλεσμα κακής πολιτικής εκτίμησης ενός βλάκα ή το εσκεμμένο έγκλημα ενός προδότη; Πώς διακρίνουμε τη διαφορά μεταξύ λάθους και εγκλήματος; Πώς διακρίνουμε μια παρανομία, η οποία να μετατρέπει το Κίνητρο σε έγκλημα προδοσίας και τον Πρωθυπουργό σε Προδότη; Η παρανομία βρίσκεται στο ενδεχόμενο αυτή η —εκ των υστέρων και άρα αποδεδειγμένα— ολέθρια πολιτική επιλογή να ήταν προσοδοφόρα για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Αναζητούμε αυτό, το οποίο αναζητούν πάντα στην εγκληματολογία. Το προσωπικό όφελος. Το υλικό όφελος, το οποίο κάνει χειροπιαστό το Κίνητρο. Το όφελος, το οποίο μετριέται σε δολάρια, σε ευρώ ή σε χρυσό. Εδώ πλέον τίθεται θέμα Δικαιοσύνης. Η βλακεία είναι ανθρώπινο δικαίωμα και είναι δικαίωμα ακόμα και ενός Πρωθυπουργού να είναι βλάκας. Η παράνομη αμοιβή όμως αποκαλύπτει Προδοσία και η Προδοσία δεν είναι ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα. Δουλειά της Δικαιοσύνης δεν είναι να κρίνει τους πολιτικούς για τις πολιτικές τους, ακόμα κι όταν εκ των υστέρων αποδεικνύεται ότι υπάρχουν αρνητικά αποτελέσματα από την άσκησή τους. Δουλειά όμως της Δικαιοσύνης είναι να κρίνει τους πολιτικούς για τις παρανομίες τους. Αν, για παράδειγμα, μια πολιτική, η οποία απέφερε άσχημες ζημιές στον λαό, έφερε προσωπικά κέρδη στους εμπνευστές της πολιτικούς, υπάρχει θέμα για τη δικαιοσύνη.

Με απλά λόγια δηλαδή: Τα "πήρε" ή δεν τα "πήρε" ο Παπανδρέου, για να μας βάλει στο ΔΝΤ; Καλά έκανε και ήθελε να μας βάλει σ’ αυτό, εφόσον αυτή ήταν η πολιτική του άποψη. Ήθελε όμως να μπει η Ελλάδα στο ΔΝΤ επειδή ήταν μειωμένης αντίληψης ή επειδή τα "πήρε"; Αν δε τα "πήρε" και το έκανε για λόγους βλακείας, το Κίνητρο δεν αποκαλύπτει τίποτε. Το θέμα παραμένει στην αρχική του βάση, παραμένοντας καθαρά πολιτικό ζήτημα και δεν αφορά τη Δικαιοσύνη. Η καταστροφική ένταξή μας στο ΔΝΤ είναι προϊόν βλακείας και αφορά τους πολίτες, οι οποίοι έβαλαν έναν ηλίθιο να τους κυβερνά. Αν όμως τα "πήρε", υπάρχει έγκλημα και αφορά τη Δικαιοσύνη.

Γιατί αναζητούμε σ' αυτήν την πολιτική το οικονομικό όφελος; Γιατί η είσοδός μας στο ΔΝΤ δεν είναι μια απλή πολιτική. Δεν είναι μια πολιτική του τύπου: …να δοθεί ή να μην δοθεί ένα οικογενειακό επίδομα. Δεν είναι μια πολιτική του τύπου: …να νομιμοποιηθούν αυθαίρετα ή δικαιώματα πολυτέκνων σε τρίτεκνους. Η είσοδός μας στο ΔΝΤ στην πραγματικότητα είναι μια αλλαγή τύπου δανείου. Είναι μια μετατροπή ευνοϊκού δανείου σε δυσμενές. Τέτοιες αλλαγές προς το δυσμενέστερο ενδιαφέρουν τις τράπεζες και γι' αυτό τις χρηματοδοτούν. Χρηματοδοτούν όποιον τις κάνει, είτε είναι ιδιοκτήτης είτε διαχειριστής κεφαλαίων. Τις χρηματοδοτούν οι εμπορικές τράπεζες και είναι βέβαιον ότι θα τις χρηματοδοτούν και οι τοκογλύφοι και άρα και οι δανειστές μας.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Η είσοδός μας στο ΔΝΤ δημιουργεί νόμιμη προμήθεια γι' αυτόν που θα την κάνει. Τεράστια νόμιμη προμήθεια, εφόσον το ποσό είναι τεράστιο. Το ελάχιστο να πάρει κάποιος —για τη μετατροπή 250 δις "χαλαρών" ομολογιακών δανείων σε "σκληρά" ενυπόθηκα—, αυτό θα είναι μερικά δις. Αν δεν τα πάρει, θα είναι κορόιδο, εφόσον προβλέπονται. Είναι κορόιδο ο Παπανδρέου; Μήπως γι' αυτό βιαζόταν να μας βάλει στο ΔΝΤ; Μήπως γι' αυτό αναζητούσε την πανάκριβη "βενζίνη" των μαυραγοριτών και δεν "φούλαρε" με τη φθηνή "βενζίνη" της αγοράς; Μήπως εξ’ αρχής αναζητούσε το "μπαξίσι" των μαυραγοριτών; Μήπως γι' αυτό το πλούσιο "μπαξίσι" ήθελε να γίνει πάση θυσία —ακόμα και με ψέματα— Πρωθυπουργός; Μήπως "έβλεπε" μελλοντική κρίση δανεισμού και ήθελε να είναι αυτός, εκείνος ο οποίος θα έπαιρνε την προμήθεια από την αλλαγή των όρων δανεισμού; Μήπως "βοήθησε" μόνος του την επιβεβαίωση αυτού που "έβλεπε"; Μήπως, επειδή αργούσε λίγο η "πρόβλεψή" του, την επιτάχυνε με την εξουσία του;

Αυτό δεν δίνει μια λογική εξήγηση για τον λόγο για τον οποίον δεν δανειζόταν επί μήνες, φέρνοντας την ελληνική οικονομία στην "αγκαλιά" του ΔΝΤ; Μήπως γι' αυτό έπαιζε τα παιχνίδια του με την Τράπεζα της Ελλάδας και τους τοκοκλύφους; …Να "φάει" γρήγορα η ελληνική οικονομία τα αποθέματά της, για να "πεινάσει" απότομα; Έκανε συνειδητά λάθη ως Πρωθυπουργός, γιατί έβλεπε προσωπικά οικονομικά κέρδη από τα λάθη αυτά; Έγινε δισεκατομμυριούχος ο Γιωργάκης με το ξεπούλημα της χώρας; Έγινε συνάδελφος του Μουμπάρακ, του Αλί και του Καντάφι; Θα δούμε τα παιδιά του και τα αδέρφια του στις μελλοντικές λίστες του Forbes; Μήπως γι' αυτόν τον στόχο τα έδωσε "όλα" στις εκλογές και τις "έκλεψε", λέγοντας ότι "…λεφτά υπάρχουν", την ίδια ώρα που έκανε μυστικές συζητήσεις με το ΔΝΤ; Πώς εξηγείται ότι την ίδια ώρα, που ακόμα μοίραζε επιδόματα αλληλεγγύης και αυξήσεις μισθών, συζητούσε και με τους τοκογλύφους;

Μετά τις δηλώσεις του Στρος Καν, έπρεπε η Δικαιοσύνη να "κινηθεί". Έπρεπε η Δικαιοσύνη να δει αν το Κίνητρο, που αποκάλυπτε ο Στρος Καν, είχε "μετάφραση" σε υλικό προσωπικό κέρδος για τον Παπανδρέου. Ως εκ τούτου έπρεπε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου να καλέσει τον Παπανδρέου και να του ζητήσει —για λόγους προστασίας των εθνικών συμφερόντων και εφησυχασμού της κοινής γνώμης— να του παραδώσει όλους του τους τραπεζικούς λογαριασμούς …Χωρίς καν να τεθεί θέμα δήθεν "ποινικοποίησης" της πολιτικής ζωής …Για την τιμή της Δικαιοσύνης, την κοινωνική ειρήνη και στο όνομα των εθνικών συμφερόντων. Δεν χρειαζόταν καν να τον ρωτήσει για την πολιτική ουσία της επιλογής του ν’ αναζητήσει τη "βοήθεια" του ΔΝΤ. Πρωθυπουργός είναι και μπορεί να έχει τις δικές του πολιτικές απόψεις. Ο λαός τον ψηφίζει και ο λαός τον κρίνει γι’ αυτές τις επιλογές. Αυτά όλα είναι πολιτικά ζητήματα και δεν αποτελούν αρμοδιότητα της Δικαιοσύνης. Δεν χρειαζόταν καν να καλέσει τον Στρος Καν να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς του.

Όλα αυτά ανήκουν στη σφαίρα των πολιτικών αναλύσεων. Τη Δικαιοσύνη όλα αυτά δεν την ενδιαφέρουν. Την ενδιαφέρει όμως, με "αφορμή" μια δημόσια δήλωση ενός ξένου αξιωματούχου, να ελέγξει έναν Έλληνα αξιωματούχο. Να ελέγξει τον αξιωματούχο, όπως προβλέπεται πάντα για τη "γυναίκα του Καίσαρα". Από έναν τέτοιο έλεγχο δεν εξαιρείται ο Πρωθυπουργός. Αν ήταν "καθαρός" ο Παπανδρέου, δεν θα είχε λόγο ν’ αρνηθεί τον έλεγχο. Ίσα-ίσα που θα έτρεχε στη Δικαιοσύνη να το "επιβεβαιώσει". Έπρεπε λοιπόν να κληθεί και να παραδώσει όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς του στη δικαιοσύνη. Όλους τους λογαριασμούς, οι οποίοι ερευνώνται σ’ αυτές τις υποθέσεις και άρα των συγγενών και των "παρένθετων" προσώπων …Τους λογαριασμούς της "μανούλας", αλλά και του "συγγραφέα" Νικολάκη.

Την ίδια ώρα και ο ίδιος εισαγγελέας θα έπρεπε να διατάξει αυτήν τη φορά —εφόσον δεν υπήρχε ο "σκόπελος" των πολιτικών αρμοδιοτήτων και ασυλιών— τη διερεύνηση των ευθυνών της Τράπεζας της Ελλάδας στην κρίση δανεισμού. Να έκανε κλήτευση στον άχρηστο Διοικητή της —των 600.000 ευρώ ετησίως— να του εξηγήσει πώς και γιατί βρεθήκαμε σ’ αυτήν τη δεινή οικονομική θέση. Να του εξηγήσει πώς βρεθήκαμε σε ΚΡΙΣΗ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ. Από εκεί και πέρα ο Εισαγγελέας να κάνει τη δουλειά του. Να γίνει μια διερεύνηση των ευθυνών Προβόπουλου για το "γκρέμισμα" των αξιών των ομολογιακών τίτλων του ελληνικού κράτους. Να εντοπίσει η δικαστική εξουσία όλους τους υπεύθυνους αυτού του εθνικού εγκλήματος. Να εντοπίσει όλους όσους θησαύριζαν από τον εξευτελισμό των ομολόγων εκείνες τις ύποπτες μέρες με αγορές του "αέρα". Να ανοίξει τους προσωπικούς τους τραπεζικούς λογαριασμούς και μαζί μ’ αυτούς και τους "δρόμους" για τη φυλακή.

Αυτό θα γινόταν σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, η οποία βρίσκεται υπό κίνδυνο. Μια Πολιτεία, η οποία είναι υποχρεωμένη να γνωρίζει την ποιότητα των πολιτικών που την κυβερνάνε και την αξιοπιστία των υπαλλήλων, οι οποίοι διαχειρίζονται τα οικονομικά της. Μια Πολιτεία, η οποία πρέπει να γνωρίζει πάντα αν "πίσω" από ένα ύποπτο πολιτικό Κίνητρο υπάρχει και οικονομικό Κίνητρο. Μια Πολιτεία, η οποία πρέπει να γνωρίζει αν το "λάθος" ενός πολιτικού ηγέτη είναι "τζάμπα" ή αν τυγχάνει χρηματοδότησης ξένων.

Ο Παπανδρέου ας γνωρίζει ότι δεν θα τον ευνοούν για πάντα τα πράγματα. Έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός. Δεν θα ελέγχει για πάντα την εξουσία και ούτε η ελληνική δικαστική εξουσία θα είναι για πάντα τόσο διεφθαρμένη και τόσο "κοιμισμένη" όσο είναι σήμερα. Τα πράγματα αλλάζουν. Σε κάποια στιγμή οι διεφθαρμένοι "Ζαγοριανοί", που την διευθύνουν, θα τιμωρηθούν και στις θέσεις τους θα καθίσουν οι άριστοι και οι άξιοι. Η προδοσία, η διαφθορά, αλλά και το μαύρο χρήμα δεν "παραγράφονται" ποτέ. Είναι θέμα χρόνου ν’ αλλάξουν τα δεδομένα. Το χρήμα αφήνει ανεξίτηλα ίχνη και μπορείς πάντα να το "ακολουθήσεις". Όπου και να πάει ο Παπανδρέου, όποια θέση και να του δώσουν τα αφεντικά του, θα κινδυνεύει. Θα κινδυνεύει, γιατί ο κόσμος έγινε μικρός. Πόσο μικρός; Ας ρωτήσει τον "σύντροφο" Μουμπάρακ, για να του πει. Αν αλλάξουν τα πράγματα —που είναι βέβαιον ότι θ’ αλλάξουν— θα εκδοθεί εις βάρος του διεθνές ένταλμα σύλληψης και δεν θα έχει πού να κρυφτεί.

Ας μην ελπίζει στα "παχιά" λόγια των αφεντικών του. Αυτοί θα κάνουν ό,τι έκαναν πάντα. Θα τον χρησιμοποιήσουν για όσο διάστημα θα τους είναι χρήσιμος και μετά θα τον πετάξουν στα σκουπίδια σαν στυμμένη λεμονοκόπουπα. Ας μην ελπίζει ο Bravo Giorgo για την ασφάλειά του ούτε στα διεθνή αξιώματα, τα οποία μπορεί να καταλάβει, ούτε στα μεγάλα χρηματικά ποσά, τα οποία μπορεί να συμπεριλάβει στην προσωπική του περιουσία. Ο κόσμος, όπως είπαμε, έχει γίνει πολύ μικρός και επικίνδυνος για τους εγκληματίες …όποια κι αν είναι η "ασπίδα" τους. Καμία θέση και κανένας πλούτος δεν μπορεί να προστατεύσει πλέον κανέναν.

Ο Κούρτ Βαλτχάιμ ήταν Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, όταν η αυστριακή δικαιοσύνη κινήθηκε εναντίον του και μέσα σε μια νύχτα τον "εξαφάνισε" ως διεθνή παράγοντα. Το ίδιο αφορά και τον πλούτο. Όσα και να έχει κερδίσει ο Giorgo από τη "σφαγή" της Ελλάδας, δεν συγκρίνονται με τα δεκάδες δισεκατομμύρια του Μουμπάρακ ή με τους τόνους χρυσού του Μπεν Αλή. Τίποτε όμως δεν κατάφεραν αυτοί οι δύο με τα χρήματα αυτά, γιατί ο κόσμος είναι "αφιλόξενος" για τους εγκληματίες. Κανένας δεν βρέθηκε να τους "φιλοξενήσει", γιατί πουθενά δεν μπορείς να ξεφύγεις πλέον από τον νόμο. Στην ενιαία Νέα Τάξη αρκεί πλέον ένα διεθνές ένταλμα σύλληψης και θα "τρέχεις" σαν τον μακαρίτη τον Πινοσέτ ή τον Κίσινγκερ. Αυτοί όμως "αποκλείστηκαν" στις πατρίδες τους, ενώ ο Γιωργάκης κινδυνεύει από την πατρίδα του.

Τι θα κάνει; Θα μιμηθεί τους Μουμπάρακ και τους Αλή, για να βρει "καταφύγιο"; Αυτοί ήταν τυχεροί, γιατί ήταν Άραβες και κατέφυγαν σε μια Σαουδική Αραβία, η οποία δεν σέβεται τον Διεθνή Νόμο. Αυτός τι θα κάνει; Θα ζητήσει "ασφάλεια" στην Αραβία; Ασφάλεια ανάμεσα σε Άραβες ο Γιώργος ο Εβραίος; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Καθόλου δεν γίνονται. Τι άλλο του απομένει; Να ζητήσει "ασφάλεια" στο Ισραήλ; Γιατί να του δώσουν; Για να κάψει όλους τους Εβραίους του τοκογλυφικού κυκλώματος; Να αποδείξει το Ισραήλ με τη στάση του πως όλα τα κράτη πέφτουν θύματα της ίδιας εβραϊκής συμμορίας; …Της συμμορίας του Μπενράνκε, του Τρισέ, του Άκερμαν, του Στρος Καν, του Γκρίνσπαν, του Μπάφετ, του Σόρος, του Μπλανκφέιν και των άλλων "παιδιών"; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Δεν μπορεί να ταυτιστεί το Ισραήλ με έναν Εβραίο, που η "σωτηρία" του απειλεί την ασφάλεια όλων των άλλων.

Απλά θέλει λίγο χρόνο ο Γιώργος, για να το καταλάβει. Λογικό είναι αυτό, εφόσον η δυνατότητα αντίληψης δεν είναι δα και το πιο δυνατό του "σημείο". Θα τρέχει με το κολάν και όλοι θα θέλουν να τον "πηδήξουν". Θα τρέχει μαζί με τους Βαλιανάτους και τους Πεταλωτήδες για να σωθούν και όχι ...για να βρουν τη γυναίκα του Πεταλωτή …όπως θα έλεγε και ο Χίος.

ΥΓ.

Ο προδότης Πρωθυπουργός έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο αθλιότητας. Εν μέσω μιας τεράστιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, την οποία προκάλεσε ο ίδιος και που μαστίζει αυτήν τη στιγμή την Ελλάδα, συνεχίζει και δημιουργεί προβλήματα εις βάρος της. Μιλάμε για κανονικό ανθέλληνα γενίτσαρο, που όμοιό του δεν βρίσκεις τους τελευταίους αιώνες. Τελευταίο επίτευγμά του ήταν η άνευ λόγου και αιτίας επίσκεψή του στη Θράκη, για να "υποσχεθεί" τους "Τούρκους" της Θράκης δικαιώματα εθνικής μειονότητας. Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας "αναγνώρισε" με την αθλιότητά του ως επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους και την τουρκική. Αυτό, το οποίο δεν έκανε ποτέ κανένας Έλληνας Πρωθυπουργός και δεν διεκδίκησε ποτέ ούτε η ίδια η Άγκυρα, το έκανε ο "large" Παπανδρέου …Το κουτορνίθι της Μαργαρίτας. Αυτό είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματικό και εννοείται ότι μπορεί να προσβληθεί στα ανώτατα δικαστήρια.

Το μόνο καλό, που έκανε ο Πρωθυπουργός στη Θράκη, ήταν η αποκάλυψη της πραγματικότητας, η οποία μέχρι τώρα κρυβόταν πολύ καλά. Με τις Καλλικρατικές Περιφερειακές Εκλογές αποδείχθηκε ότι στη Θράκη τα πράγματα δεν είναι όπως τα παρουσιάζουν οι προδότες, οι ΜΚΟ και βέβαια το Προξενείο της Τουρκίας. "Μετρήθηκαν" οι "Τούρκοι" και δυστυχώς γι’ αυτούς και τους προστάτες τους βρέθηκαν ελάχιστοι. Τίποτε δεν αντιπροσωπεύουν. Το ασαφές, το οποίο μέχρι τώρα τους επέτρεπε να οικειοποιούνται τη θρησκευτική μειονότητα στο σύνολό της, αυτήν τη στιγμή δεν υφίσταται. Στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές διαχωρίστηκαν οι μουσουλμάνοι Έλληνες της "Συνθήκης της Λοζάννης" από τους μουσουλμάνους "Τούρκους" της "Συνθήκης του Παρά" τύπου Ντεντέ. Για άλλη μια φορά το δίκιο και η αλήθεια διέλυσαν τους φόβους της άγνοιας και των πρακτορικών μεθοδεύσεων. Ελάχιστοι είναι οι "Τούρκοι" και οι ελληνικές υποχωρήσεις απλά δεν έχουν "υποκείμενο" για να τις εκμεταλλευτεί.
Bookmark and Share

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Η Ιστορία της οικονομικής απάτης στην Ελλάδα.!

Panagiotis Manginas
Ipsen Athens

Οι πηγές είναι στο τέλος του κειμένου.

Ο Παρακάτω πίνακας είναι το γράφημα του οικονομικού χρέους της Ελλάδας.
 
 
 ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

-Η Χούντα το 74 παραδίδει στον "Εθνάρχη" υγιές χρέος 330 εκατ. (υγιές διότι λόγω μεγάλης βιομηχανικής και αγροτικής ανάπτυξης το χρέος αυτο-εξοφλείτο).

-Ο "Εθνάρχης" μετατρέπει το χρέος μετά από 7 χρόνια σε 8ΔΙΣ

-Ο Ανδρέας κλείνει με δυο τρόπους (υπερ-πολλαπλασιασμός μισθών και εισφορών μέσα σε μια νύχτα & των απεργιών) όλες τις τεράστιες βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΛΙΝΤΑ, ΠΕΙΡΑΪΚΟΙ ΠΑΤΡΑΪΚΗ, ΧΡΩΠΕΙ κτλ ), και εφαρμόζει το οικονομικό τερτίπι που λέγεται "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο κράτους, δηλαδή παίρνει δάνεια (από τις Εβραϊκές Τράπεζες του Ροκφέλερ που πρωτύτερα είχαν σχεδιάσει οργανώσει και χρηματοδοτήσει την δημιουργία του ΠΑΣΟΚ) και μοιράζει τα χρήματα στους πολίτες, δηλαδή γεμίζει την αγορά με χρήμα (όχι όμως υγιή αλλά δανεικά με ασύλληπτους τόκους). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα για πρώτη φορά η Ελλάδα να καταναλώνει περισσότερα από αυτά που παράγει, βυθίζοντας την πολύ περισσότερο στο DEBT BASE BANKING SYSTEM.

Σκοπός του "Τσοβόλα δώστα όλα" δεν είναι η φιλανθρωπία, όπως πιστεύει ο πολύ μαλάκας λαός, αλλά στο ότι:

Ø      1ον πρέπει να αρχίσει ο λαός τα μεγάλα έξοδα και να συνηθίσει στα μεγάλα έξοδα

Ø      2ον πρέπει να "δέσει" την Ελλάδα με τα δάνεια στις ομόφυλες του Εβραϊκές Τράπεζες

Ø      3ον και όλα αυτά γιατί; για να ενεργοποιηθεί εν καιρώ το "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο φυσικών προσώπων και πολύ αργότερα το "TIGHT MONEY SYSTEM" σε επίπεδο πρώτα φυσικών προσώπων και αργότερα σε επίπεδο Κράτους.

- Ο Μητσοτάκης βασιζόμενος στην κατάντια των ΔΕΚΟ που είχε φέρει ο Παπανδρέας θέλησε να αρπάξει την ευκαιρία και να τις "χαρίσει" σε ιδιώτες με το αζημίωτο φυσικά.

- ο Σημίτης (Ααρών Αβουρί) φέρνει την ομόφυλη του Εβραϊκή Goldman Sachs για να φτιάξει ένα SWAP (Δημιουργική Λογιστική) για να καλύψει το χρέος στα χαρτιά και να μπούμε στο Ευρώ. Η Goldman Sachs για αυτό το SWAP πήρε πάνω από 1 ΔΙΣ ευρώ από την Ελλάδα.

Ο Σημίτης λοιπόν κάνει την συμφωνία με την Goldman Sachs μέσω του Πέτρου Χριστοδούλου. (Ο Πέτρος Χριστοδούλου εκτός από την Goldman Sachs ήταν σύμβουλος και στην JP Morgan, γίνεται διευθυντής στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.)  Αυτό το SWAP ήταν και η βάση της δικαιολογίας της σημερινής κατάρρευσης διότι η Goldman Sachs γνώριζε τα βαθύτερα κατατόπια της Ελληνικής οικονομίας.

Το ερώτημα είναι όμως, γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ενώ ξέρανε το κόλπο κάνανε τα στραβά μάτια;

Όπως μας ενημερώνει ένας Γερμανός οικονομολόγος, κάνανε τα στραβά μάτια διότι η Ελλάδα δεν είναι βιομηχανική χώρα, άρα δεν είναι ανταγωνιστής της Γερμανίας ή της Γαλλίας, ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ είναι μια καλή αγορά και ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν επάνω μας, διότι θα μας δανείζανε με τόκο και τα δανεικά πριν φτάσουνε εδώ θα τα ξαναπαίρνανε πίσω λόγω VW, BMW, Mercedes, Opel, Audi, Bosch, Siemens, Miele, AEG, Lidl, Renault, Peugeot, Citroen, Carrefur, αγορά οπλικών συστημάτων κτλ...

Κοντεύοντας στο 2000 και όταν πια το "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο κράτους είχε φτάσει στο ζενίθ ( Η Ελλάς χρωστάει πάρα πολλά στις Εβραϊκές Τράπεζες) έπρεπε να εφευρεθεί ένας τρόπος να πάψει πια το "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο κράτους εφόσον πια τα πράγματα όδευαν καλά "δεμένα" και να περάσουμε στο άλλο επίπεδο δηλαδή το "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο φυσικών προσώπων.

Έτσι εφευρέθηκε το κόλπο το οποίο δεν ήταν άλλο από την μεγάλη απάτη του Χρηματιστηρίου, που όλοι ήδη έχουμε ξεχάσει.

Σκηνοθέτησαν λοιπόν εικονικά κέρδη και μέσω πάντα των υποχείριων ΜΜΕ κατόρθωσαν να κάνουν ακόμα και τους βοσκούς επάνω στα ψηλότερα βουνά να κατεβαίνουν στην τηλεόραση του καφενείου για να δουν τις μετοχές τους...

Όταν το 99% του Ελληνικού προβατικού λαού είχε παίξει στο χρηματιστήριο και ή όλη κατάσταση είχε φτάσει στο ζενίθ, ήρθε η ώρα του Σόρρος. Σκάει μύτη ο Σόρρος και ξεκινάει το κατρακύλισμα. Με αποτέλεσμα να πάρουν όλα τα λεφτά του προβατικού λαού που νωρίτερα τους τα είχαν δώσει με "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο κράτους μέσω του Ανδρέα. Ο σκοπός όμως δεν είχε ολοκληρωθεί, ίσα ίσα μόλις ξεκινούσε.

Ανακεφαλαίωση:

Ø      Ο Ανδρέας Μινέικο Παπανδρέου είχε ενεργοποιήσει το "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο κράτους (δηλαδή έπαιρνε δάνεια και τα μοίραζε στην αγορά (με το αζημίωτο βέβαια) καταχρεώνοντας-δεσμεύοντας το Ελληνικό κράτος στις Εβραϊκές Τράπεζες).

Ø      Tο 2000, Σημίτης και Σόρρος, τραβάνε όλο το χρήμα που είχε διοχετεύσει ο Παπανδρέας μέσω του χρηματιστηρίου, με αποτέλεσμα να μένει η Ελλάδα-αγορά χωρίς ρευστό αλλά με τεράστιους τόκους δάνειων του Ανδρέα να μας βαραίνουν.

Ø      Ήταν καιρός για το "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο φυσικών προσώπων. Δεδομένου λοιπόν ότι ρευστό στην αγορά από τα κρατικά δάνεια πια δεν υπάρχει, (αφού τα πήραν πίσω αφήνοντας βέβαια τα χρέη από τους τόκους), οι ανάγκες των μικρομάγαζων για ρευστό και των ανθρώπων να αγοράσουν μια κατοικία ήταν πάντα δεδομένη, εμφανίζονται ως απομηχανής θεός (Ιεχωβας) οι Τράπεζες, οι οποίες ανοίγουν τις κάνουλες ενεργοποιώντας έτσι το "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο φυσικών προσώπων. Δηλαδή οι Τράπεζες αρχίζουν και ρίχνουν ρευστό στην αγορά, αυτήν την φορά μέσω των φυσικών προσώπων.


Ήταν λύση αυτή για να ορθοποδήσουμε; φυσικά και όχι.

Σκοπός ήταν να φτάσει η κατάσταση σε κάποιο σημείο, να κλείσει ένας Χ χρονικός κύκλος για να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο το οποίο λέγεται "TIGHT MONEY SYSTEM" σε επίπεδο φυσικών προσώπων

Έχουμε 3 δεδομένα:

Ø      Mας βαραίνουν κρατικά χρέη από τα δάνεια του Ανδρέα, ΑΡΑ μπαίνουν τρελοί φόροι σε όλες τις συναλλαγές, υποτίθεται για να ξεχρεώσουμε, αυτό σημαίνει ακρίβεια

Ø      Υγιές ρευστό στην αγορά δεν υπάρχει, παρά μόνο τα χρήματα των Τραπεζών, τα οποία είναι με τοκογλυφικούς όρους, στην ήδη κατεστραμμένη αγορά

Ø      Οι τιμές των κατοικιών από το 1993 έχουν 10πλασιαστεί λόγω φορολογίας και μόνο, οπότε τα βάρη στους πολίτες-πρόβατα αβάσταχτα.

Ήταν καιρός για το τελικό  "TIGHT MONEY SYSTEM" σε επίπεδο κράτους

ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ: Πριν ένα χρόνο 2009, οι τράπεζες ξαφνικά κλείσανε τις κάνουλες των δανείων... ντόμινο η οικονομική δυσχέρεια.

ΤΕΛΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ:

Ο Καραμανλής το μόνο σωστό πράγμα, που έκανε στην ζωή του, ήταν να κλείσει την συμφωνία με την Ρωσία για τον Αγωγό Μπουργκας - Αλεξανδρούπολης.

Αυτό στους Εβραίους της Αμερικής έκανε ασύλληπτο κακό (άρα καλό για εμάς) διότι:

Ø      Θα κερδίζαμε χρήματα υγιή ξανά, μετά από 30 χρόνια.
Ø      Ποιος θα τολμούσε να πειράξει τα συμφέροντα του Πούτιν;
Ø      Αν το παραμύθι "μπαμπούλας Τουρκία" κατέρρεε, τα κέρδη και η επιρροή των Εβραίων εξ Αμερικής θα εξανεμιζόταν, διότι αφενός δεν θα μας δάνειζαν πλέον αυτοί, θα σταματούσαμε να αγοράζουμε οπλικά συστήματα από αυτούς (στην Ε.Ε. αγοράζουμε οπλικά συστήματα από Αμερική τόσα όσα οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. μαζί), και ότι σε καιρό πολέμου οι Αμερικάνοι δεν θα μπορούσαν να μας επηρεάσουν εφόσον τα οπλικά συστήματα δεν ήταν δικά τους.

Αυτοί και πολλοί άλλοι λόγοι ήταν, που έπρεπε να πέσει ο αποτυχημένος Καραμανλής, και στην θέση του να έρθει ο Εβραίος Τζέφρυ Γεώργιος Μινέικο Τσαντ Παπανδρέας.

Ø      Στον προεκλογικό αγώνα ο Καραμανλής ουσιαστικά με τις δηλώσεις του δείχνει στον λαό να ψηφίσει Τζέφρυ, (σκεφτείτε τι απειλές δέχθηκε για να το κάνει αυτό), ο Τζέφρυ υπόσχεται χρήμα στον λαό (Τσοβόλα ξαναδώστα όλα) και ο μαλάκας λαός παραβλέπει τις προεκλογικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ στα εθνικά θέματα (πράγμα που φανερώνει τα πάντα) γιατί το σκατένιο του μυαλό μένει στις απατηλές υποσχέσεις για χρήματα.

Ø      Ο μαλάκας λαός ψηφίζει Τζέφρυ και εκεί ξεκινάει το μεγάλο πανηγύρι...

Ø      Και ενώ προεκλογικά υπόσχεται χρήματα στον λαό με το που βγαίνει λέει το αντίθετο ισχυριζόμενος ότι δεν γνώριζε, αλλά τον διαψεύδουν άμεσα πρόσωπα που τον είχαν ενημερώσει προεκλογικά όπως ο Προβόπουλος και ο Αιβαλιώτης. Δεν νομίζεται ότι θα έπρεπε να  τα γνώριζε, για πρωθυπουργός πάει όχι για περιπτεράς. Στην καλύτερη είναι ανόητος και ανεύθυνος στην χειρότερη ήξερε καλά τι έκανε με δόλο.

Ø      Ο Τζέφρυ, 30 ημέρες πριν τις εκλογές, και ενώ είμαστε στην προεκλογική περίοδο, πηγαίνει στην Αμερική, στον Κλίντον. Κανένα μέσο των media δεν το αναφέρει (!) τι πήγε να κάνει στην Αμερική; τι είπε με τον Κλίντον; με ποιους συναντήθηκε και τι σχεδίασε; διότι για καφέ στην Αμερική σε καιρό προεκλογικής εκστρατείας δεν νομίζω να πήγε...

Ø      Κατ αρχήν προσλαμβάνει την ίδια Εβραϊκή Εταιρεία που ανέλαβε την καμπάνια του Ομπάμα για να κάνει την καμπάνια του ΠΑΣΟΚ (σας είχα στείλει τότε λεπτομέρειες).

Ø      Με το που γίνεται πρωθυπουργός ΞΑΦΝΙΚΑ ξεχνάει το "λεφτά υπάρχουν",  ΞΑΦΝΙΚΑ θυμάται ότι "λεφτά δεν υπάρχουν",  ΞΑΦΝΙΚΑ όλοι θυμούνται ότι η Ελλάδα δεν τα πάει καλά με τα δημοσιονομικά, ΞΑΦΝΙΚΑ οι τράπεζες και τα markets θυμούνται ότι δεν τα πάμε καλά

Ø      Όπως μας ενημερώνει ο οικονομικός δημοσιογράφος των Financial Times του Λονδίνου, Μάρτιν Σαντμπου, ότι στο τέλος του 2009 το Ντουμπάι ανακοίνωσε μια αναδιάρθρωση της οικονομίας του, που τρόμαξε τους επενδυτές και δημιούργησε πολλές αμφιβολίες όλων των κρατικών τίτλων και την ίδια στιγμή η Ελληνική Κυβέρνηση ομολόγησε από μόνη της ότι τα στοιχεία για το έλλειμμα της Ελλάδας είχαν παραποιηθεί, που ήταν η αιτία να ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου.

Ø      Παράλληλα το περιοδικό FOCUS βγάζει εξώφυλλο την Αφροδίτη να κάνει την χειρονομία λέγοντας λίγο πολύ ότι δουλεύουν οι Γερμανοί για να ταΐζουν τους τεμπέληδες Έλληνες. Την ίδια στιγμή ο Γερμανός οικονομολόγος Ότμαρ Ίσιγκ υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να δοθεί από την Ε.Ε. υποστήριξη στην Ελλάδα γιατί έχουμε φάει πολλά (εν μέρη έχει δίκιο, τα πολλά όμως τα έχουν φάει οι ΠΑΣΟΚΟ- ΝΔ –ΚΚΕ -ΣΥΡΙΖΙΤΕΣ και κάποιοι μεγαλοκαρχαρίες και όχι ο λαός).

Ø      Ας δούμε το παρασκήνιο όμως, ο ιδιοκτήτης του περιοδικού FOCUS, Hubert Burda ιδιοκτήτης του Hubert Burda media με 250 περιοδικά, τηλεόραση κτλ, είναι μεταξύ πολλών άλλων, μέλος οικονομικών funds. Μέσω των ΜΜΕ και της παραπληροφόρησης πιέζει να ΜΗΝ πάρει η Ελλάδα οικονομική βοήθεια από την Ε.Ε. ότι δηλαδή κάνει και ο Γερμανός οικονομολόγος Ότμαρ Ίσιγκ.

Ø      Αυτό που ξεχάσαν να μας πουν οι δυο κύριοι, είναι ότι διατελούν σύμβουλοι της Goldman Sachss, της JP Morgan και της Deutsche Bank.

Ø      Αν καταφέρνανε να πείσουνε οι δυο κύριοι αυτοί, να μην πάρουμε χαμηλότοκα δάνεια από την Ε.Ε. αναγκαστικά θα έπρεπε να πάρουμε δάνεια με μεγαλύτερο τόκο από τις Goldman Sachs, JP Morgan, Deutsche Bank με τον τρόπο που θα εξηγήσουμε παρακάτω.  Εδώ ξανασυναντάμε την Goldman Sachs που είχε φέρει ο Σημίτης για εκείνο το SWAP που προείπαμε. Οι κύριοι (Burda & Issing) ουσιαστικά μας στέλνουν στα δόντια τους, είναι αυτοί όμως οι κύριοι υπαίτιοι ή απλά παίζουν ως κομπάρσοι στο ίδιο θέατρο;

ΟΜΠΑΜΑ και Δολάριο

Ο Ομπάμα τύπωσε στα δυο περίπου χρόνια που είναι στην εξουσία δολάρια όσα δεν είχε τυπώσει η Αμερική από τον Β/ Παγκόσμιο μέχρι την ημέρα που εξελέγη. Αυτό το πληθωριστικό δολάριο δεν έχει αξία και πρέπει να αποκτήσει. Ο μόνος τρόπος να αποκτήσει είναι να κλέψει αξία από κάποιο άλλο νόμισμα το οποίο έχει αξία, ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό;;;; φυσικά το Ευρώ.

Ο Παπανδρέας ένα μήνα μετά την εκλογή του, έχει γεύμα στο ξενοδοχείο "Πεντελικόν" στην Κηφισιά με τον Εβραίο πρόεδρο της Goldman Sachs Γκαρυ Κοεν, τον επικεφαλή των οικονομικών ερευνών της εταιρείας, τον εν Ελλάδι  αντιπρόσωπο τους, την Κατσέλη, τον Δρούτσα (εκ των μαγείρων του σχεδίου Αναν) και τον Παπακωνσταντίνου. Ένας πρωθυπουργός δέχεται στο μέγαρο Μαξίμου, τι δουλειά έχει στο Πεντελικόν; Μα διότι εκεί μπορούν να μην δώσουν αναφορά σε κανέναν το τι είπαν και συμφώνησαν, διότι δεν επιβάλλεται να καταγραφεί πουθενά επίσημα το γεγονός αυτό, σε αντίθεση με το αν η συνάντηση γινόταν στο Μαξίμου.


Η Γαλλική εφημερίδα LE MONDE σε άρθρο της λέει: ¨Στην Ευρώπη η Goldman Sachs στρατολογεί ισχυρά πρόσωπα για να εγκαθιδρύσει την δική της ισχύ"  και μέσα στο άρθρο λέει ότι "τοποθετήσανε" τον Πέτρο Χριστοδούλου σε σημείο κλειδί για να φέρουν εις πέρας τα σχέδια τους.


Μετά την συνάντηση λοιπόν ο γνωστός από τα παλιά Πέτρος Χριστοδούλου, που αναφέραμε στην αρχή, διορίστηκε ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ (ΟΔΔΗΧ), δηλαδή ο Παπανδρέας μετά το γεύμα στο Πεντελικόν με την Goldman Sachs διόρισε το στέλεχός της (τον Χριστοδούλου) να διαχειριστεί τα χρέη μας...

Νωρίτερα από όλα αυτά η Goldman Sachs η JP Morgan και η Deutsche Bank έβγαλαν στην αγορά ένα "προϊόν",  ζητώντας επενδυτές, ζητώντας τους να τζογάρουν στην κατάρρευση και χρεοκοπία της Ελλάδας.

Μετά η Deutsche Bank έβγαλε μια έκθεση ότι η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη της. Την ίδια στιγμή κινητοποιείται το τμήμα των CDS (Credit Default Swaps- ασφάλιση χρεών σε περίπτωση μη αποπληρωμής) της ίδιας τράπεζας και ζητάει μεγαλύτερα ασφάλιστρα από την Ελλάδα. Ξεκινάνε τα ΜΜΕ να παίζουν τον ρόλο "παπαγαλάκια" και η κοινή γνώμη χάφτει ότι η Ελλάδα πάει για πτώχευση. Έτσι τα CDS μεγαλώνουν και οι έξυπνοι με έναν ταχυδακτυλουργικό τρόπο κερδοσκοπούν με τον εξής απλό τρόπο: Δανείζονται (το έκανε η Μέρκελ, ναι είναι αυτοί που δουλεύουν για να καθόμαστε εμείς...)με 3% και αυτά τα χρήματα τα δανείζουν σε εμάς με 7% η διαφορά αυτή (4%) είναι τα SPREADS (σημείωση:  Goldman Sachs, JP Morgan και η Deutsche Bank ελέγχουν το 95% των CDS παγκοσμίως)

Περιέργως τα funds του Σόρρος "προέβλεψαν" ότι το δολάριο θα έρθει 1/1 με το ευρώ... (εμ από προφήτες ξέρουν οι Εβραίοι)

ΔΝΤ

Το υποτιθέμενο κρατικό χρέος μας ήταν 320 ΔΙΣ (χώρια αυτά που χρωστάνε οι Έλληνες ως φυσικά πρόσωπα στις τράπεζες μέσω καταναλωτικών, στεγαστικών, επιχειρηματικών και πιστωτικών καρτών- που είναι 280 ΔΙΣ)

Από αυτά τα 320 ΔΙΣ το 60% είναι σε κρατικά ομόλογα. Κρατικά ομόλογα σημαίνει ότι το κράτος βγάζει ομόλογα, και μέσω κάποιας τράπεζας ο επενδυτής τα αγοράζει με σκοπό κάποιο κέρδος, ΑΡΑ ενώ φαίνεται ως χρέος ΔΕΝ είναι χρέος, αφού ο επενδυτής έχει πληρώσει την τράπεζα γι αυτά.
Αυτό σημαίνει ότι εφόσον δεν τα χρωστάμε, κανείς δεν έχει αξίωση να μας ζητήσει κάτι ως αντάλλαγμα.

Με τις υπογραφές στο ΔΝΤ όμως, ο Γεώργιος Τζέφρυ Τσαντ Μινέικο Παπανδρέου με δεκανίκι τον Καρατζαφέρη ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕ αυτά τα 200 ΔΙΣ (60%) του χρέους- ομολόγων από ανύπαρκτα σε υπαρκτά, και εφόσον τώρα είναι υπαρκτά ζητάνε αξιώσεις αυτοί στους οποίους χρωστάμε...

Πόσο τυχαίο είναι το γεγονός ότι ο Παπανδρέας το πρώτο πράγμα που έκανε ως πρωθυπουργός ήταν να καταμετρήσει και να κοστολογήσει την κρατική περιουσία που Ώ! Τι ειρωνεία, ήταν όσο και το έλλειμμά μας;;;;;;;

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΕΣΗ;;;;;;;

ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ όπως μας ενημερώνει ο Δελαστίκ στην Ε.Ε. είμαστε οι 7 σε χρέος, στην Ευρώπη πάρα πολύ πίσω, και δεν χρωστάμε περισσότερα από τις ΗΠΑ  ή την Ιαπωνία.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι η Ιταλία χρωστάει 1,4 ΤΡΙΣ, η Ισπανία 1,1 ΤΡΙΣ, η Ιρλανδία 870 ΔΙΣ, κτλ κτλ...
Οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί που ήρθαν εδώ για επίβλεψη, οι χώρες τους χρωστάνε περισσότερο από ότι εμείς...


ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Κάπου ανέφερα ότι ο Παπανδρέου προεκλογικά είχε πει τις προθέσεις του στα εθνικά θέματα, είπε ψέματα μόνον όσον αφορά τα οικονομικά, ο λαός δεν έδωσε καμία σημασία στα εθνικά και περίμενε να τους δώσει χρήματα, που φυσικά δεν έδωσε.

Το ένα θέμα με το άλλο (εθνικά θέματα και οικονομικά) έχει άμεση σχέση και ας μην το αντιλαμβάνεται το σκατένιο μυαλό του ψεύτη κλέφτη απατεώνα νέο Έλληνα Ρωμιού.

Ο Στόχος είναι να έρθουν στην Ελλάδα αλλοδαποί, τους οποίους τους στέλνουν οι Τούρκοι σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις, ιθαγένεια, γεννάνε, υπογεννητικότητα εμείς, σε 2 γενεές εξαφανιζόμαστε, σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, θα ψηφίζουν και ενώ θα είναι πλειοψηφία θα βγάζουν τους δικούς τους δημάρχους, νομάρχες,  εμείς θα εξαφανιζόμαστε. Σκεφτείτε λοιπόν Σκοπιανούς να ψηφίζουν τους δικούς τους στην Φλώρινα, τους Αλβανούς να ψηφίζουν τους δικούς τους στα Ιωάννινα, στην Θράκη θα γίνει σε απόλυτους αριθμούς τι έχει αν γίνει…

Μέχρι τότε θα παίξει "συνεκμετάλλευση" στο Αιγαίο, δηλαδή παραδίνουμε το Αιγαίο στους Τούρκους, ήδη η Θράκη είναι στα χέρια τους (έχουν βγάλει και σημαία) και απλά περιμένουν να κυλήσει ο χρόνος για να σβήσουμε.

Το τελικό "TIGHT MONEY SYSTEM" σε επίπεδο κράτους και φυσικών προσώπων έχει σαν αποτέλεσμα να μας πάρουν τον τεράστιο ορυκτό πλούτο (http://www.youtube.com/watch?v=1rKoxplF3jk    & http://www.youtube.com/watch?v=ZliJC8wmrYI,)  και να τους χρωστάμε και από πάνω και όλα αυτά για να μην βγάλουμε άχνα...

Φοβούνται την άχνα...
πηγές









Από τα ντοκιμαντέρ Money as debt, zeitgeist I & II, Money Masters, Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου,

Και φυσικά τα πάρα πολλά βίντεο στο knossopolis channel (youtube)

Bookmark and Share

Προς τιμήν της άχρηστης γενιάς του "Πολυτεχνείου ΑΕ" 
αντί ανάρτησης, θα παραθέσουμε ολόκληρο το πόρισμα Τσεβά.
Μπορείτε να το δείτε σε μορφή pdf, κάνοντας κλικ ---> εδώ