Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Οι Ανώτατοι Άχρηστοι της Ηρώδου του Αττικού.!


Τα μεγάλα καράβια βουλιάζουν από μικρές τρύπες.
Τα διαρκή εγκλήματα των Προέδρων της Δημοκρατίας της μεταπολίτευσης.
Βλέποντας κάποιος τον πανικό των Βρυξελών, που, ως νέοι κονκισταδόρες κατακτητές, "απαιτούν" ακόμα και τη γραπτή "συναίνεση" των κομμάτων της αντιπολίτευσης στο καταστροφικό Μνημόνιο, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τα πραγματικά δεδομένα μιας αληθινής τραγωδίας: Την τραγωδία της κατάλυσης του Συντάγματος της μόνον κατ’ όνομα πλέον Ελληνικής Δημοκρατίας. Καταλύεται το Σύνταγμα και ο ρόλος των κομμάτων μέσω αυτής της απαίτησης των ξένων επικυρίαρχων. Καταργείται ο ρόλος της αντιπολίτευσης και μέσα από αυτήν υπονομεύεται ο συνολικός ρόλος της Βουλής. Γιατί; Γιατί μια κομματική ηγεσία πιέζεται από εξωτερικούς και μη θεσμικούς παράγοντες να "δεσμευτεί", ώστε να μην εκτελέσει το καθήκον της και ταυτόχρονα αυτή η "δέσμευσή" της μεταφέρεται παράνομα και στη Βουλή.
Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται, είναι εύλογο. Με ποια ιδιότητα ένας "κομματάρχης" μπορεί με την "υπογραφή" του να "δεσμεύσει" τις αποφάσεις των μελών της Βουλής των Ελλήνων; Από πού κι ως πού ένας κομματάρχης, όπως ο Σαμαράς, μπορεί με την "υπογραφή" του να "βεβαιώσει" τους ξένους "δανειστές" μας ότι η Βουλή των Ελλήνων θα πάρει τις αποφάσεις που τους βολεύουν; Από πού κι ως πού ένας "κομματάρχης" μπορεί να σταματήσει να εξυπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα, προκειμένου να εξυπηρετηθούν κατά προτεραιότητα τα συμφέροντα των "δανειστών" μας. Από πότε - και βάσει ποιου νόμου - οι Έλληνες βουλευτές "ψηφίζουν" ό,τι δεσμεύεται ο κομματάρχης τους; Στα κρυφά μπορεί αυτό να γίνεται στο βαλκανικό "Μπανανιστάν", αλλά επισήμως ποτέ δεν περιφέρθηκε ένα τέτοιο δεσμευτικό "χαρτάκι" ...Ούτε ο "γαλατάς" Καρατζαφέρης δεν θα μπορούσε ν' αναγνωρίζει σε ένα τέτοιο κωλόχαρτο το παραμικρό νομικό κύρος.
Κι όμως... αυτό το άθλιο και εγκληματικό "προαπαιτούμενο" για μια δήθεν σωτήρια δανειακή "δόση" μάς το ζήτησαν τα κουτορνίθια από τις Βρυξέλες ...Τα παιδιά του βαρβαρισμού και της λάσπης ...Τα άθλια υποκείμενα της ανθρώπινης ύπαρξης ...Ο Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου ...Ενός Λουξεμβούργου, το οποίο υπάρχει ως κράτος, απλά γιατί συμφέρει τους διεφθαρμένους ισχυρούς αυτού του κόσμου να υπάρχει μια καλή "κρυψώνα" κλοπιμαίων ...Ενός Λουξεμβούργου, το οποίο το μόνο που έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα είναι μερικά δωμάτια με θέα ...Ενός Λουξεμβούργου, το οποίο έχει ως εθνικό του σύνθημα το ..."Ευχόμαστε να παραμείνουμε αυτό που είμαστε", χωρίς ποτέ να έχει εξηγήσει στον κόσμο ή στον εαυτό του το τι ακριβώς είναι και γιατί δεν πρέπει ν' αλλάξει.
Αυτού του "σημαντικού" κρατιδίου ο Πρωθυπουργός ζητάει να καταλυθεί η πιο διάσημη δημοκρατία του Πλανήτη. Να καταλυθεί η ελληνική δημοκρατία για κάποια χρέη σε τοκογλύφους ...Ένας Πρωθυπουργός, που τη δημοκρατία τη γνωρίζει όσο του επιτρέπουν τα "βρακιά" του Μεγάλου Δούκα του Μεγάλου Δουκάτου του "Τιποτεστάιν" ...Άλλος ένας "σοσιαληστής" από τους πολλούς, που σήμερα απασχολούν τον κόσμο με τις "ευαισθησίες" τους ...Όπως ο Μουμπάρακ, ο Σάλεχ, ο Μπεν Αλί, ο Άσαντ, ο Κράξι, αλλά και ο "δικός" μας ο Γιωργάκης ...Ο "πρόεδρός" τους.
Σήμερα  - και μπροστά στην τραγωδία που βιώνει το ελληνικό έθνος - μπορούμε να έχουμε μια πραγματική εικόνα του τι ακριβώς συμβαίνει. Το ελληνικό "σκάφος" βουλιάζει αβοήθητο, γιατί απλούστατα έχουν "απασφαλιστεί" όλες οι ασφαλιστικές δικλείδες του. Το ελληνικό "σκάφος" βυθίζεται, γιατί ο λαός έχει προδοθεί εκ των έσω. Η πολιτική εξουσία εκτελεί τις εντολές των τοκογλύφων και καμία εξουσία δεν λειτουργεί όπως προβλέπει το Σύνταγμα, προκειμένου να ελέγξει τους προδότες. Ταυτόχρονα έχουν ανοίξει "τρύπες" στο "σκάφος" και μπάζει από παντού "νερά". Μια τέτοια "τρύπα" είναι και η Προεδρία της Δημοκρατίας. Εκεί όπου έπρεπε να προστατεύεται το Σύνταγμα από τους "δολιοφθορείς", δεν υπάρχει καθόλου "άμυνα". Ο Πρόεδρος προφανώς έχει να κάνει άλλες δουλειές. Όταν δεν "μαλώνει" τους Τούρκους, μάλλον ασχολείται με το μανικιούρ ...Μπορεί και να στεναχωριέται ο "σοσιαλιστής" της Ηρώδου του Αττικού με την ατυχία του ομοϊδεάτη και συναγωνιστή Ντομινίκ.
Αποτελεί πλέον μια βεβαιότητα ότι η θητεία στην προεδρία του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας δεν εξελίσσεται κάτω από τις καλύτερες συνθήκες. Στην πραγματικότητα δεν ξεκίνησε καν υπό υποφερτές συνθήκες. Το πρώτο πράγμα, το οποίο έγινε αντιληπτό άμα τη εμφανίσει του νυν Προέδρου, ήταν η παντελής ανεπάρκειά του στο επίπεδο της δημοκρατικής "παιδείας". Δεν είχε καν γνώση του ιδίου του Συντάγματος. Τι σημαίνει αυτό; Ο Παπούλιας δεν είχε καν "αντίληψη" της λειτουργίας του ίδιου του Πολιτεύματος, στο οποίο θ' αναλάμβανε τον υψηλότερο ρόλο. Ήταν ένας υποψήφιος "πρωταγωνιστής", ο οποίος δεν γνώριζε καν τα "λόγια" του ρόλου του. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί με το "καλημέρα" έδειξε την παντελή άγνοιά του για το "παιχνίδι" της Δημοκρατίας.
Με το που ανακοινώνεται η "υποψηφιότητά" του από τη Νέα Δημοκρατία, "συγκινήθηκε" τόσο πολύ, που ξέχασε ότι "παίζει" σε "παράσταση" και ότι πρέπει να σεβαστεί τον ρόλο του. Ως γνήσιος κομματικός Πασόκος - και θεωρώντας σίγουρη την ψήφο των "φρουρών" της "Αλλαγής" - έσπευσε να δηλώσει την ευγνωμοσύνη του στο πρόσωπο του Καραμανλή, όχι επειδή τον επέλεξε ως υποψήφιο, αλλά επειδή τον "τοποθέτησε" στη θέση του Πρόεδρου της Δημοκρατίας. Προεξόφλησε δηλαδή την εκλογή του από το σώμα της Βουλής. Ως γνήσιο "τέκνο" του κομματικού κράτους  - και έχοντας δηλαδή στρεβλή άποψη περί της δημοκρατίας - "ξέχασε" την "παράσταση" και άρα και τον "ρόλο" του. "Ξέχασε" ότι δεν "ευχαριστούμε" έναν ιδιώτη για τη θέση του Προέδρου, αλλά περιμένουμε - έστω και υποκριτικά - την "απόφαση" της Βουλής ...Της Βουλής, που, εξαιτίας όλων αυτών των πολιτικών εγκληματιών, "κομματικοκρατείται" και λειτουργεί φασιστικά, υπηρετώντας όχι τον λαό, αλλά τους "εντολείς" του Παπούλια και των ομοίων του.
Όμως, η άγνοια του Παπούλια δεν σταμάτησε εκεί. Συνεχίστηκε και στην επόμενη φάση ...Συνεχίστηκε και μετά την "εκλογή" του από τη Βουλή ...Όταν "συγκινημένος" άκουσε την Πρόεδρο της Βουλής να του ανακοινώνει ένα αποτέλεσμα, το οποίο μέχρι τότε το γνώριζε μόνον ο Θεός, εφόσον η ψηφοφορία στη Βουλή είναι μυστική ...Τόσο "μυστική", που ο Παπούλιας "κερνούσε" ως "Πρόεδρος" ημέρες πριν. Τι έγινε σ' εκείνη τη διαβόητη ανακοίνωση; Η Πρόεδρος της Βουλής τού "ανακοίνωσε" την απόφαση της Βουλής να τον διορίσει Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας και ταυτόχρονα του "αποκάλυψε" ότι θα περιοριστούν τα εθνικά μας σύνορα, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα ως λαού και τα δικαιώματα των πολιτών ως άτομα. Του "ανακοίνωσε", δηλαδή, ότι θ' αναλάβει "επικεφαλής" ενός κράτους περιορισμένης ανεξαρτησίας ...Ενός κράτους, που, για να τα "υποστεί" όλα αυτά, θα πρέπει πρωτίστως να καταλυθεί το Σύνταγμά του.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το λεπτό σημείο. Στον άνθρωπο αυτόν, ο οποίος επιλέχθηκε να "φυλάττει" το Σύνταγμα, ανακοινώθηκε ότι θα "αλωθεί" το Σύνταγμα επί των ημερών του. Η ίδια η Πρόεδρος της Βουλής τού ανακοίνωσε ότι θα καταλυθεί το Σύνταγμα στην εποχή που ο ίδιος θα είναι ο ανώτατος πολιτειακός άρχων και άρα "φύλακας" του Συντάγματος και ο ίδιος - ως Δημοκράτης - δεν αντέδρασε καν. Δεν έκανε αυτό, το οποίο επιβάλει ο ρόλος του ως απλός πολίτης και όχι ως Ανώτατος Άρχων, ο οποίος πληρώνεται για ν' αντιδρά ...Όπως επιβάλει ο συνταγματικός του ρόλος. Να πει το εξής απλό: ...Εφόσον κανένας τέτοιος περιορισμός δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα, ΕΓΩ, ως Ανώτατος Πολιτειακός Άρχων, δεν θα ανεχθώ καμία αλλοίωσή του. Θα θυσιαστώ για τον λαό μου, αλλά αυτή η "αλλαγή" δεν θα γίνει επί των ημερών μου.
Είδαμε τίποτε τέτοιο; Όχι βέβαια. Ο "δανειστής" του Ανδρέα, προκειμένου να πάρει τη θεσούλα του, δεν έβγαλε "κιχ". Σήμερα βλέπουμε τα αποτελέσματα της θητείας του. Αυτός, ο οποίος δεν έβγαλε "κίχ" όταν έπρεπε να μιλήσει, δεν έκανε και "κιχ" όταν έπρεπε να ενεργήσει. Σήμερα επιβεβαιώνεται πανηγυρικά η "προφητεία" της Μπενάκη, εφόσον επί των ημερών του περιορίζεται η εθνική μας ανεξαρτησία και απειλούνται μέχρι και τα σύνορα της χώρας. Σήμερα, στη διάρκεια της θητείας του Καρόλου, περιφέρονται στην Ελλάδα οι πάσης φύσης σφετεριστές της ...Από τους δανειστές και τοκογλύφους μέχρι την ερντογανική συμμορία, η οποία κάνει "ιδιωτικές" επισκέψεις-περιοδείες στη ελληνική Θράκη με τη συνοδεία Τούρκων υπουργών.
Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι συμβαίνει, θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Η σημαντικότητα της θέσεως του Προέδρου είναι μεγάλη, γιατί είναι ο μόνος παράγοντας, ο οποίος μπορεί να "σπάσει" τη διαπλοκή της εκτελεστικής εξουσίας με αυτήν της νομοθετικής. Είναι σημαντικός ο ρόλος του, γιατί απλούστατα η υπογραφή τού Προέδρου είναι η "τελευταία" υπογραφή ...Είναι η τελευταία υπογραφή προτού ένα νομοσχέδιο της Βουλής γίνει νόμος του κράτους και επιβληθεί στους Έλληνες. Από τη στιγμή που τα κόμματα ελέγχουν τόσο την κυβέρ­νηση όσο και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ευνόητο είναι ότι πρέπει να ελέγχονται στην περίπτωση που θα θελήσουν να υπερβούν τα όρια, τα οποία προσδιορίζονται από το Σύνταγμα.
Τον κίνδυνο αυτόν τον καταλαβαίνουμε σήμερα περισσότερο από ποτέ, γιατί βρισκόμαστε στο έλεος μιας προδοτικής συμμορίας, η οποία παραδίδει γη και ύδωρ σε ξένους άρπαγες, που παριστάνουν τους δανειστές μας. Γιατί λέμε ότι παριστάνουν τους δανειστές μας; Γιατί μέχρι τώρα παρίσταναν τους διαφθορείς μας. Τώρα πέρασε η ώρα της διαφθοράς και ήρθαν για τις εισπράξεις. Αφού διέφθειραν όλα τα "σκουπίδια" της πολιτικής ηγεσίας τις τελευταίες δεκαετίες, τώρα ήρθαν να εκβιάσουν αυτά τα "σκουπίδια", προκειμένου να μας αρπάξουν τη λαϊκή περιουσία. Αφού έβαλαν αυτά τα "σκουπίδια" να υπερδανειστούν άχρηστα χρήματα, τα οποία τα ξοδέψαμε σε άχρηστα προϊόντα των "δανειστών" μας, ήρθαν σήμερα να απαιτήσουν το "σπίτι" μας.
Από αυτήν τη "διαπλοκή" και τη συνεργασία μεταξύ των συνενόχων εγκληματιών μπορεί να μας προστατεύσει μόνον το Σύνταγμα. Όμως, το Σύνταγμα είναι μόνον ένα κείμενο. Πώς μπορούν να μας προστατεύσουν απλές λέξεις και γράμματα; Εδώ ακριβώς βρίσκεται το λεπτό σημείο. Στο σημείο αυτό αποκαλύπτεται η ισχύς του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος, όταν αντιληφθεί πως κάτι ύποπτο ή περίεργο συμβαίνει με έναν νόμο, δεν υπογράφει. Όταν αντιληφθεί ότι ένας νόμος είναι "διάτρητος" και οδηγεί στην ασυδοσία των πολιτικών - οι οποίοι μπορεί να είναι και προδότες - , δεν υπογράφει. Έχει δικαίωμα εκ της θέσης του και εκ του ρόλου του να μην τον υπογράψει.
...Δεν έχει σημασία πώς θα το αντιληφθεί. Δεν έχει σημασία αν αφουγκραστεί την κοινή γνώμη ή δώσει σημασία σε δημοσιεύματα ή ενημερωθεί από κάποιους πολίτες. Σημασία έχει ότι, αν αντιληφθεί πως κάτι δεν "συνάδει" με τον συνταγματικό νόμο, μπορεί να αρνηθεί την υπογραφή του. Αυτή η άρνηση είναι το υπέρτατο "όπλο" του. Ο Πρόεδρος δεν είναι αυτός, ο οποίος θα κρίνει τον υποψήφιο νόμο ...Δεν είναι αυτός, ο οποίος θ' αποφανθεί για τη συνταγματικότητά του. Ο Πρόεδρος είναι αυτός, ο οποίος σε μια τέτοια περίπτωση θα παραπέμψει τον νόμο αυτόν στον "ειδικό" ...και αυτός είναι η δικαστική εξουσία. Με τον τρόπο αυτόν - και εντελώς ομαλά - εμπλέκεται και η τρίτη κυρίαρχη εξουσία στον έλεγχο των κρατούντων.
Από εκεί και πέρα φεύγει η ευθύνη από τον Πρόεδρο και πηγαίνει στη δικαστική εξουσία. Αν αυτή αποφανθεί για τη συνταγματική ορθότητα του νόμου, "καλύπτει" τον Πρόεδρο και στην ουσία παίρνει την ευθύνη. Γι' αυτόν τον λόγο ο Πρόεδρος απαγορεύεται να έχει "θέση" και "άποψη". Απαγορεύεται, γιατί είναι δυνατόν, εξαιτίας της "θέσης" ή της "άποψής" του, να κάνει τα στραβά "μάτια" και αυτό είναι εγκληματικό για τη θέση του. "Θέση" και "άποψη" μπορούν να έχουν αυτοί, οι οποίοι κρίνονται για τις "θέσεις" και τις "απόψεις" τους από τον λαό ...Αυτοί οι οποίοι παράγουν πολιτική και είναι οι πολιτικοί. Ο Πρό­εδρος δεν παράγει πολιτική ...Απαγορεύεται να παράγει πολιτική, γιατί δεν ψηφίζεται από τον λαό γι' αυτήν τη δουλειά.
Ο Πρόεδρος ψηφίζεται από τους βουλευτές, για να προστατεύει το Σύνταγμα από τις εξουσίες, οι οποίες θα μπορούσαν να το παραβιάζουν. Αυτός, ο οποίος παράγει πολιτική, "ταξιδεύει". Μέσα στο "ταξίδι" του πειραματίζεται και δοκιμάζει. Ο Πρόεδρος είναι "φύλακας" και οι φύλακες δεν ταξιδεύουν. Οι φύλακες ούτε πειραματίζονται ούτε δοκιμάζουν. Τους προσφέρεται κάτι να το φυλάσσουν και αυτό είναι το καθήκον τους. Ούτε κρίνουν ούτε προσπαθούν να βελτιώσουν αυτό, το οποίο τους παραδίδεται προς φύλαξη. Αυτά όλα είναι πράξεις πολιτικές και ως τέτοιες αφορούν τους πολιτικούς. Αν, δηλαδή, ο "οδηγός" πολιτικός είναι αυτός, ο οποίος κρίνει το πού θα πάμε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι αυτός, ο οποίος μαζί με τη δικαστική εξουσία αποφασίζει για το πού δεν μπορούμε να πάμε ...Είναι αυτός, που, όταν υποπτεύεται ότι ακολουθούμε λάθος "δρόμο", ενημερώνει τον κατά τον νόμο υπεύθυνο για τη νομιμότητα, που είναι η δικαστική εξουσία.
Έχει αναρωτηθεί κανένας γιατί η Προεδρία της Δημοκρατίας βρίσκεται πάντα στο απυρόβλητο; Γιατί οι πάντες εκθειάζουν τους Προέδρους της Δημοκρατίας; Γιατί τόσο τα κόμματα όσο και τα ΜΜΕ συμφωνούν μόνιμα και απόλυτα για την "ποιότητά" τους; Και μόνον πονηρά να σκεφτεί κάποιος, μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Από τη στιγμή που είναι "καλοί" για τα κόμματα ή τα ΜΜΕ, είναι "κακοί" για τον κόσμο, ο οποίος λεηλατείται από αυτά. Απλά πράγματα. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος το εξής απλό; Πώς φτάσαμε στη σημερινή "κατάντια"; Πώς φτάσαμε στο σημείο να απειλούμαστε να χάσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία; Πώς φτάσαμε στο σημείο να έρχονται οι λογιστές των "δανειστών" μας και να μας προσβάλουν μέσα στην ίδια την πατρίδα μας;
Αυτό ήταν το τελικό αποτέλεσμα της άθλιας μεταπολίτευσης ...Της μεταπολίτευσης, που, μέσα από τον ολέθριο κομματισμό, δημιούργησε τη διαπλοκή, η οποία λεηλάτησε τα πάντα, μας οδήγησε στον υπερδανεισμό και από εκεί άνοιξαν οι πόρτες για τους δανειστές μας. Υπάρχει κανένας, που να μην γνωρίζει την πορεία του ολέθρου; ...Όλοι τη γνωρίζουν. Οι κομματάνθρωποι από βολεμένοι πολιτικοί έγιναν κλέφτες επιχειρηματίες και στη συνέχεια αυτοί οι ίδιοι έβαζαν το κομματικό κράτος να δανείζεται υπέρογκα ποσά, για να κλέβουν τα ανάλογα. Στο τέλος ήρθε ο "λογαριασμός" και τον "έσπρωξαν" στο μόνιμο "κορόιδο". Είναι τόσο σίγουροι για την αδυναμία του λαού ν' αντιδράσει, που έχουν το θράσος να λένε ότι ..."μαζί τα φάγαμε".
Σ' αυτήν την πορεία του "ολέθρου" ποια ήταν η συμβολή, που είχαν οι "καλοί" μας Πρόεδροι; Στην πορεία του πλουτισμού του Μπόμπολα, για παράδειγμα, πόσο συνέβαλαν αυτοί οι Πρόεδροι, ώστε να γράφει "διθυράμβους" γι' αυτούς το "Έθνος"; Οι "καλοί" Πρόεδροι της μεταπολίτευσης τι σχέση έχουν με όλα αυτά; Ο "καλός" Καραμανλής τι σχέση είχε με όλα αυτά; Ο επίσης "καλός" Στεφανόπουλος τι σχέση μπορεί να έχει με όλα αυτά; Ο επίσης "καλός" Παπούλιας τι σχέση έχει με όλα αυτά; Ως πολιτικοί και πρώην βουλευτές κι οι τρεις, πόσο καλά μπορούσαν να υπηρετήσουν τον ρόλο τους; Στοιχειωδώς να επιχειρήσει κάποιος να τους κρίνει, μπορεί να τους "καταδικάσει" με συνοπτικές διαδικασίες.
...Μπορεί να τους καταδικάσει σε "θάνατο", εφόσον όχι μόνο δεν αγωνίστηκαν τίμια για τη υπεράσπιση του Συντάγματος, αλλά επέτρεψαν συνειδητά την κατάλυσή του ...Επέτρεψαν την κατάλυση θεμελιωδών διατάξεών του. Οι άνθρωποι αυτοί εγκλημάτησαν πολλάκις και πλειστάκις κατά του ελληνικού λαού. Έκαναν ό,τι βόλευε τη "διαπλοκή" και απλά "δούλευαν" τον λαό, παίζοντας με τα αισθήματά τους. Ο "Μακεδόνας" Καραμανλής "έπαιζε" την παράσταση των δακρύων με το "Μακεδονικό". Ο Στεφανόπουλος "έπαιζε" τον "Τουρκοφάγο". Και ο Κάρολος παίζει τον αυτοκράτορα "Χιροχίτο", ο οποίος ζητάει από τον "λαό" του να υπομένει το "ανυπόφορο". Όλοι τους "ηθοποιοί" σε μια παράσταση προδοσιών και εγκλημάτων κατά του λαού και της δημοκρατίας.
Απλά πράγματα. Δεν υπερβάλουμε στο παραμικρό. Όσοι δεν ήταν προδότες, ήταν στην κυριολεξία άχρηστοι για τον ρόλο που ανέλαβαν ...Οι πάντες "φύλακες" απόντες, όταν ο λαός τούς χρειαζόταν, για να σταματήσει η διαπλοκή μεταξύ της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας. Πού βρισκόταν ο "μεγάλος" Καραμανλής, όταν τα δύο μεγάλα κόμματα - που ακόμα και σήμερα μονοπωλούν την εξουσία - παραβίαζαν το Σύνταγμα, εξασφαλίζοντας τεράστιες χρηματοδοτήσεις από τον κρατικό προϋπο­λογισμό; Όταν ο Ανδρέας διόριζε με "μέσον" τους πρασινοφρουρούς και "άλωνε" το κράτος, με το ίδιο "μέσον" δεν γινόταν και ο Καραμανλής Πρόεδρος; Όταν ο Ανδρέας με κρατικά χρήματα "έχτιζε" το ιδιωτικό κομματικό του "μαγαζί", με τα ίδια χρήματα δεν έφτιαχνε και το "μαγαζί" του Καραμανλή; Συνένοχοι λοιπόν τόσο αυτός, που άρπαζε τα χρήματα του δημοσίου ως Πρωθυπουργός, όσο κι αυτός, ο οποίος έπρεπε να τον ελέγχει ως Πρόεδρος.
Το ίδιο έγκλημα συνεχίστηκε και με τον "Κωστή" ...Τον δήθεν "καλό" και σχεδόν επαγγελματία "τουρκοφάγο" Πρόεδρο. Πού βρισκόταν εκείνος ο "καλός" Πρόεδρος, όταν η διαπλοκή ξέσκιζε το ελληνικό "κορμί" και μοιραζόταν τα "ιμάτιά" του; Επί των ημερών του δεν ψηφίστηκαν όλοι οι νόμοι, που μας έφεραν στη σημερινή αθλιότητα; ...Οι νόμοι, οι οποίοι επέτρεπαν στους εκδότες να γίνουν και εργολάβοι του δημοσίου; ...Οι νόμοι, οι οποίοι επέτρεπαν τις απευθείας αναθέσεις έργων στις εταιρείες των Χριστοφοράκων; ...Οι νόμοι, οι οποίοι επέτρεπαν στους υπουργούς να τους ευνοούν, γιατί δεν κινδύνευαν από τιμωρίες; Στα χρόνια του "καλού" Στεφανόπουλου δεν ψηφίστηκαν οι εξώφθαλμα φασιστικοί και αντισυνταγματικοί νόμοι περί "Βασικού Μετόχου" και περί "Ευθύνης Υπουργών"; Μήπως αυτοί οι νόμοι ήταν η πολιτική "αντιπαροχή", που έβαλε ο τότε πολιτικά "τελειωμένος" και πανελληνίως ταπεινωμένος Στεφανόπουλος, για να πάει από το σπίτι του στο Παλάτι της Ηρώδου του Αττικού;
Επί των ημερών του καταλύθηκε το Σύνταγμα με τους "τρομονόμους" και τις παράνομες δίκες των "τρομοκρατών". Επί των ημερών του δεν ξεκίνησε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας; Επί των ημερών του άνοιξαν τα κομματικά "τρωκτικά" τα δημόσια ταμεία. Επί των ημερών του είχαμε παρεμβάσεις της εξουσίας στην οικονομία και οδηγηθήκαμε στο έγκλημα του χρηματιστηρίου. Επί των ημερών του δεν ελέγχθηκαν τα ΜΜΕ και δημιούργησαν το σημερινό άθλιο μονοπώλιο εταιρειών και προσώπων, που λυμαίνεται τα πάντα. Επί των ημερών του φτάσαμε στο σημείο να μην καταλαβαίνουμε πότε τα δελτία ειδήσεων είναι τέτοια και πότε είναι απλά διαφημιστικά σποτ. Επί των ημερών του δημιουργήθηκε η "διαπλοκή", που μονοπωλεί τα πάντα. Γι' αυτόν τον λόγο ήταν "αγαπητός" τόσο στα κόμματα όσο και στα ΜΜΕ. Γι' αυτόν τον λόγο τον "δεξιό" Κωστή τον "λάτρευε" το "σοσιαληστρικό" ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Μπορούμε να συντάξουμε μια ολόκληρη λίστα συνταγματικών εγκλημάτων, τα οποία διαπράχθηκαν στη θητεία του ...Εγκλήματα, τα οποία διαπράχθηκαν την ώρα που αυτός έκανε προπόσεις στις λέσχες αξιωματικών ανά την επικράτεια.
Τα ίδια δεν αφορούν και τον δήθεν "συνετό" Παπούλια; ...Αυτόν, που, όταν δεν μαλώνει "ανέξοδα" τους Τούρκους, μάς προτείνει να φερθούμε λογικά και να πληρώσουμε τους "δανειστές" μας; ...Αυτόν, που μας ζητάει να φερθούμε με τιμιότητα απέναντι σε άτιμους τοκογλύφους; ...Αυτόν, που με μισθό χιλιάδων ευρώ ζητάει θυσίες από ανθρώπους που σχεδόν πεινάνε; Θα υπήρχε Μνημόνιο, αν η Ελληνική Δημοκρατία είχε πραγματικό Πρόεδρο; Πού βρισκόταν ο Παπούλιας, όταν γινόταν η προδοσία και η παράδοση της χώρας στους ξένους; Δουλειά δική του δεν είναι να υπογράφει τους Νόμους που ψηφίζει η Βουλή; Γνώριζε ή δεν γνώριζε ότι δεν αρκούσε για το Μνημόνιο η ψήφος των 150 βουλευτών; Το Μνημόνιο είναι απλός νόμος που απαιτεί απλή πλειοψηφία ή μήπως είναι διεθνής Συμφωνία που απαιτεί την ενισχυμένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών; Γιατί τον υπέγραψε αδιαμαρτύρητα και δεν τον έστειλε στα Ανώτατα Δικαστήρια, ώστε να κριθεί η συνταγματικότητά του;
Αυτή δεν είναι η δουλειά του Προέδρου; Γιατί τον πληρώνουμε με εκατομμύρια; Για να είναι διακοσμητικό στοιχείο; Για να περιφέρει τη χοληστερίνη του στις παρελάσεις; Γιατί να κάνουν οι διάφοροι επιστημονικοί σύλλογοι αυτό, το οποίο ήταν εξαρχής δουλειά του να κάνει; Γιατί να τρέχουν αναρμόδιοι πολίτες —και μάλιστα με δικά τους έξοδα - να προστατεύσουν το Σύνταγμα και όχι ο καθ’ ύλην - και μάλιστα ακριβοπληρωμένος - αρμόδιος; Δεν ντρέπεται, όταν βλέπει απλούς πολίτες να πηγαίνουν στα Συνταγματικά Δικαστήρια τούς νόμους της σημερινής δοσιλογικής Κυβέρνησης; Δεν νιώθει την ανάγκη να πάει να πνιγεί, όταν βλέπει πολίτες να υπερασπίζονται το Σύνταγμα μόνον και μόνον από αγάπη για τη Δημοκρατία; Δεν βλέπει ότι δεν "βρέχει", αλλά ότι τον "φτύνουν" εκατομμύρια πολιτών; Πώς υπέγραψε τον νόμο εκείνο, ο οποίος επιτρέπει στον "τζιτζιφιόγκο" Παπακωνσταντίνου να παρακάμπτει το σύνολο της Βουλής και να δανείζεται και να πουλάει ό,τι θέλει μέσα στην πατρίδα μας;
Αντιλαμβανόμαστε πως όλοι αυτοί οι "καλοί" Πρόεδροι όχι απλά δεν αποτελούν λύση για το πρόβλημά μας, αλλά στην πραγματικότητα είναι μέρος του προβλήματος ...Είναι μέρος του προβλήματος της διαπλοκής. Απλά εξυπηρετούν τη διαπλοκή με διαφορετικό τρόπο, για διαφορετικούς λόγους από διαφορετική πλευρά ...Και πάλι εξαιτίας των ιδιωτικών τους συμφερόντων, τα οποία επεδίωξαν και τελικά πέτυχαν να εξυπηρετήσουν εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Απλά αυτοί ανήκουν σε μια "συνομοταξία" ανθρώπων, οι οποίοι δεν πληρώνονται με δημόσια "έργα" για τη διαπλοκή τους, αλλά με δημόσιες "θέσεις" και "αξιώματα". Αυτή ακριβώς είναι η συμβολή τους στη διαπλοκή. Αν για τον Μπόμπολα ή τον Λαμπράκη το ζητούμενο ήταν μερικά έργα, γι' αυτούς το ζητούμενο ήταν μερικές θέσεις.
Η συνενοχή τους ήταν αυτήν, που τους έκανε "αγαπητούς" στους διαπλεκόμενους. Όλοι τους ήταν παλαιοί πολιτικοί των γνωστών κομματικών "μαγαζιών", που μας οδήγησαν στο χάος της μεταπολίτευσης. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό, το οποίο τους "ενώνει" τόσο μεταξύ τους όσο και με τη "διαπλοκή". Αυτό το χαρακτηριστικό αποκαλύπτει τα ιδιωτικά συμφέροντα που εξυπηρετούν σε σχέση με τα δημόσια ...Τα ιδιωτικά συμφέροντα της χειρότερης και πιο απεχθούς συντεχνίας που γνώρισε ποτέ ο τόπος ...Της συντεχνίας των πολιτικών. Των στην πλειοψηφία τους ανεπάγγελτων πολιτικών. Αυτή είναι η άκρη του "μίτου", για να βρει κάποιος τον λόγο που όλοι οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας της μεταπολίτευσης ήταν τόσο άχρηστοι και αδύναμοι ν' αντισταθούν στη λεηλασία του λαού και την κατάλυση του Συντάγματος.
Η επιλογή τους γινόταν μόνιμα με βάση αυτό το "επαγγελματικό" τους χαρακτηριστικό, γιατί αυτό συνέφερε το σύνολο του πολιτικού κόσμου ...Συνέφερε τόσο τους ιδιοκτήτες των κομμάτων όσο και τους κοινούς πολιτικούς. Γιατί; Γιατί γίνεται αυτό, το οποίο είπαμε στην αρχή. Οι πολιτικοί, ενεργώντας ως "συντεχνία", μπορούν να "καπελώνουν" τους πάντες. Από εκεί ξεκινάνε τα πάντα. Από εκεί ξεκινά όλη η παθογένεια της μεταπολίτευσης ...Η παθογένεια των φασιστών, οι οποίοι μας οδήγησαν στη σημερινή αθλιότητα και την νέα Κατοχή ...Των φασιστών, οι οποίοι "μπαστακώθηκαν" στην εξουσία και δεν λένε να ξεκουμπιστούν με τίποτε ...Οι ήρωες των Αποστασιών, των Πολυτεχνείων, των παριζιάνικων γκόλφ και των μυστικών υπηρεσιών.
Μέσω της "άλωσης" της Προεδρίας της Δημοκρατίας οι κομματάρχες μετατράπηκαν σε "βασιλείς" χωρίς "στέμματα". Οι υπόλοιποι πολιτικοί απλά ακολουθούσαν πάντα τα ίδια συμφέροντα. Ως - στην κυριολεξία - ανεπάγγελτοι, έχουν απόλυτη ανάγκη για την επιβίωσή τους την παραμονή τους στο πολιτικό σκηνικό. Για να διατηρήσουν τα εγκληματικά και κακώς εννοούμενα επαγγελματικά τους προνόμια, έχουν ανάγκη τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες, οι ισχυρότεροι εκ των οποίον τυγχάνει να είναι καί καναλάρχες καί εκδότες. Αυτοί οι διαπλεκόμενοι είναι που τους αναδεικνύουν στο πολιτικό προσκήνιο και αυτοί είναι που τους προστατεύουν από τον ανταγωνισμό. Αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να τους εκβιάζουν και αυτό πάντα έχει την "προβολή" του σε δημόσια έργα. Με αυτόν τον τρόπο ήρθε έξω από την πόρτα μας ένα "σκουπίδι" όπως ο Γιούγκερ.
Αυτό ήταν το μέγα ρίσκο των πολιτικών της μεταπολίτευσης. Για να μπορούν να βολεύονται, θέλησαν να ελέγχουν τη θέση του "ελεγκτή" του Συντάγματος. Δεν "έλεγχαν", ώστε να αποσπούν προνόμια και ταυτόχρονα με τη δική τους αθλιότητα έβαζαν στην "τσέπη" του λαού και τους κλέφτες. Μετά τους κλέφτες βουλευτές ήρθαν οι επιχειρηματίες, στη συνέχεια οι ξένοι τοκογλύφοι και έτσι φτάσαμε στη σημερινή αθλιότητα. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για μικρές "τρύπες", που είναι υπεύθυνες για μεγάλα "ναυάγια". Για τα μικρά βολέματα των μικρών πολιτικών της "ηρωϊκής" αντιπολίτευσης, άνοιξαν "τρύπες" στο Σύνταγμα. Οι "μικροί" φύλακες του Συντάγματος, είτε εξαιτίας εκβιασμού είτε εξαιτίας "υποχρέωσης", δεν έκαναν το καθήκον τους και η αθλιότητα "πλημμύρησε" το υπό βύθιση ελληνικό "σκάφος".
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; ...Κατάλαβε πώς πέφτουν ολόκληρες "βασιλεύουσες" από μικρές "κερκόπορτες"; Όλο το μυστικό της σημερινής "άλωσης" του ελληνικού κράτους ήταν ότι η θέση της Προεδρίας της Δημοκρατίας μπήκε στην "περιουσία" αυτού του ιδιαίτερου "επαγγελματικού" χώρου και αυτό είναι παράνομο. Είναι παράνομο η θέση της Προεδρίας της Δημοκρατίας να μονοπωλείται από πολιτικούς. Είναι επικίνδυνο - όπως πλέον αποδεικνύεται και με τα στοιχεία - για τη δημοκρατική λειτουργία αυτό το μονοπώλιο.
Ο "χώρος" της πολιτικής είναι ένας από τους πολλούς "χώρους", στους οποίους μπορούν να δραστηριοποιούνται οι Έλληνες πολίτες ...Ένας "χώρος" ανάλογος του επιστημονικού, του καλλιτεχνικού ή του επιχειρηματικού "χώρου". Γιατί θα έπρεπε ένα αξίωμα, το οποίο προβλέπει καθαρά "καθήκοντα", να μονοπωλείται από τους πολιτικούς; Μόνον σ' αυτόν τον "χώρο" δραστη­ριοποιούνται οι "άριστοι"; Ένας καλός επιστήμονας δεν μπορεί να εκτελέσει αυτά τα απλά καθήκοντα; Μπορεί να διαπρέπει στην επιστήμη του και δεν μπορεί να μάθει τα απλά προεδρικά καθήκοντα;
Γι' αυτόν τον λόγο μιλήσαμε για συντεχνιακά συμφέροντα των πολιτικών. Ο πολιτικός "χώρος" είναι ένας χώρος όπως πολλοί άλλοι. Έχει τους άριστούς του, όπως έχει και τους τενεκέδες του. Είναι μάλιστα εύκολος χώρος. Σχεδόν ο πιο εύκολος χώρος απ' όλους τους υπόλοιπους για μια εκ του ασφαλούς επιτυχία. Αυτό είναι απόλυτα λογικό. Ένας χώρος, όπου "διαπρέπουν" οι Ντόρες, οι Γιωργάκηδες, οι Κυριάκοι και οι Νάσοι "ελέω" πατέρων, είναι εύκολος χώρος. Μέχρι και "γαλατάς" του ΛΑΟΣ διέπρεψε σ' αυτόν τον χώρο. Είναι εύκολος ο χώρος, εφόσον έχει αποδειχθεί πως αρκεί να είσαι γλείφτης ή κομματόσκυλο για να "πετύχεις". Δύσκολο είναι να γίνεις "άριστος" στους χώρους όπου ο πατέρας σου ή ο τοπικός κομματάρχης δεν μπορεί να σε βοηθήσει.
Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι λέμε; Η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν είναι πολιτική θέση. Είναι μια θέση, η οποία απλά απαιτεί από τον κάτοχό της μια στοιχειώδη ανθρώπινη ευφυΐα και μια τεράστια ακεραιότητα. Αυτό το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι το ζητούμενο για έναν καλό Πρόεδρο. Αυτό είναι το δύσκολο να βρεθεί και γι' αυτό υπάρχουν μέθοδοι για να εξασφαλιστεί. Τι είδους μέθοδοι; Αυτή η θέση λειτουργεί τέλεια, όταν αυτός, ο οποίος την κατέχει, είναι "άριστος" ως πολίτης ...Όταν αυτός ο πολίτης έχει διακριθεί στον χώρο όπου έχει δώσει τον αγώνα της ζωής του. Γιατί; Γιατί, όταν έχεις ένα μεγάλο όνομα, εξαιτίας της προηγούμενης δραστηριότητάς σου, δεν βλέπεις με δέος τους κρατικούς αξιωματούχους και βέβαια  - το σημαντικότερο - δεν "παίζεις" με τα κόμματα ...Δεν τα έχεις ανάγκη ...Δεν εκβιάζεσαι. Έχεις να προστατεύσεις τους κόπους μιας "επιτυχημένης" ζωής και δεν κάθεσαι ν' ασχολείσαι με τα ανεπάγγελτα και παρασιτικά "νούμερα" της πολιτικής ...Δεν καταδέχεσαι να είσαι ομοτράπεζος με τους "Αρούληδες" του Κολωνακίου.
Φαντάζεται κάποιος ως Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας έναν "τεράστιο" επιστήμονα και άνθρωπο, όπως ήταν ο γιατρός Παπανικολάου; Θα "έπαιζε" αυτός με τα κόμματα, διακινδυ­νεύοντας την παγκόσμια φήμη του; Θα έμπαινε στα "παζάρια" των τυχάρπαστων, οι οποίοι μπορεί να εκλέχθηκαν είτε παριστάνοντας τα "νούμερα" στα καφενεία είτε επειδή είναι "γόνοι" διασήμων είτε επειδή μοίραζαν τενεκέδες με "τυρί" - κι αυτό έχει γίνει - σε αντάλλαγμα ψήφων; Θα έβλεπε με δέος τους επώνυμους της πολιτικής, οι περισσότεροι εκ των οποίων ξεκίνησαν την καριέρα τους ως κομματικά "τρωκτικά"; Θα μπο­ρούσε ο κάθε "Κούλης" να τον πιέζει ή να τον εκβιάζει, κάθε φορά που θα ήθελε δημόσια περιουσία, για να κάνει τζάμπα ιδιωτικό ίδρυμα στον πατέρα του; Θα μπορούσε να τον απειλεί με αποκαλύψεις για το προηγούμενο κομματικό "παρελθόν" του;
Ένας τέτοιος τεράστιος άνθρωπος θα εκτελούσε στον απόλυτο βαθμό τα καθήκοντά του. Θα σεβόταν το "γράμμα" του νόμου, για να μην βρεθεί ποτέ αντιμέτωπος με τη φθορά. Αν δια­πίστωνε ότι "πιεζόταν", σε σημείο ώστε να "τρωθεί" το προσωπικό και το επιστημονικό του κύρος, θα απειλούσε με παραίτηση. Θα έβγαινε δημοσίως και θα αποκάλυπτε στον λαό όλα τα άνομα συμφέροντα και τους φορείς τους, που τον πιέζουν να μην εκτελέσει το καθήκον του. Αυτή είναι η χρησιμότητα του θεσμού της Προεδρίας. Γι' αυτόν τον λόγο ως θέση αφορά τους άριστους και όχι τους τυχαίους. Γι' αυτόν τον λόγο αναζητάμε τον υποψήφιο ανάμεσα στους πετυχημένους πολίτες της κοινωνίας και δεν κάνουμε κλήρωση ανάμεσα στους τυχαίους.
Αυτή η θέση αφορά μόνον αυτούς, οι οποίοι έχουν να προστατεύσουν μεγαλύτερα προσωπικά συμφέροντα από αυτά τα οποία μπορούν ν' αποκτήσουν σε μια περιορισμένης διάρκειας θητεία και εξαιτίας της μικροπολιτικής. Αφορά αυτούς, οι οποίοι έχουν να προστατεύσουν μεγαλύτερη φήμη από αυτήν που προσφέρει εφήμερα ένας απλός κρατικός θώκος. Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχουν και οι προδιαγραφές για τον Πρόεδρο. Απαιτείται να είναι "φτασμένος" και όχι απλά "φέρελπις". Γι' αυτόν τον λόγο ορίζεται και ένα ελάχιστο ηλικιακό όριο, προκειμένου να καταλάβει κάποιος το αξίωμα. Απαιτείται να είναι τουλάχιστον σαράντα ετών και άρα να έχει ήδη καταθέσει δείγματα της "γραφής" του στον χώρο όπου διακρίθηκε.
Όλα αυτά στη μεταπολίτευση δεν λειτούργησαν. Γιατί; Γιατί οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας πρόδωσαν τη Δημοκρατία, για να εξυπηρετήσουν πρωτευόντως τα ιδιωτικά τους και δευτερευόντως τα συντεχνιακά τους συμφέροντα. Δεν υπηρέτησαν το Σύνταγμα της αξιοκρατίας, που ευνοεί την ελληνική κοινωνία στην αναζήτηση των αρίστων, για να μην φαίνεται η δική τους τεράστια ανυπαρξία. Δεν απέτρεψαν την ανάδειξη των "σκουπιδιών" των καναλιών των διαπλεκομένων, για να φαίνονται οι ίδιοι "γίγαντες". Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Ολόκληρη η ελληνική κοινωνία οδηγήθηκε στη "σήψη", για να φαίνονται γίγαντες οι νάνοι.
Ακόμα τιμούμε και δοξάζουμε τους "εκτός" μεταπολίτευσης Έλληνες. Πεθαίνουν οι τελευταίοι μεγάλοι Έλληνες και από πίσω ακολουθεί μια κοινωνία της πλάκας και της συμφοράς. Φτωχαίνει διαρκώς η ελληνική κοινωνία, γιατί δεν αναπαράγονται οι "άριστοι" μέσα σ' αυτήν. Ούτε τον τίμιο Βέγγο μπορούμε ν' "αντικαταστήσουμε". Όλα αυτά ξεκινούν από τους άχρηστους, οι οποίοι καταλαμβάνουν με μέσον την κορυφή του μεταπολιτευτικού κοινωνικού μας σταρ σύστεμ και ανάμεσά τους είναι και οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας ...Οι κατ’ όνομα μόνον "Πρώτοι" Έλληνες πολίτες.
Με αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ότι "το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι". Απλά πράγματα. Μόνον στην κοινωνία του Μαντέλη και του Τσουκάτου μπορεί ο Στεφανόπουλος να φαίνεται σαν ογκόλιθος ηθικής. Μόνον στην κοινωνία της Πετρούλας και του Κάτμαν μπορεί ο Παπούλιας να φαίνεται μεγάλος άνδρας ...Ο παλιός καλός και ανύπαρκτος "Δρίτσας" του Ανδρέα.
Ολόκληρο το ελληνικό κράτος κινδυνεύει με "άλωση", γιατί οι νάνοι πολιτικοί άνοιξαν τις "κερκόπορτες" του Συντάγματος για τη συντεχνία τους. Έκλεβαν οι πολιτικοί και οι χορηγοί τους και γρήγορα ανάμεσά τους μπήκαν και οι διεθνείς τοκογλύφοι ...Αυτοί, οι οποίοι σήμερα ζητούν γη και ύδωρ.
Απλά πράγματα. Πράγματα, τα οποία ξεκίνησαν από τον Καραμανλή, συνεχίστηκαν με τον Στεφανόπουλο και συνεχίζουν να υπάρχουν με τον Παπούλια ...Τα πάντα στην εξυπηρέτηση της συντεχνίας των βουλευτών ...Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει. Βουλευτές ήταν αυτοί, οι οποίοι ζητούσαν προνόμια, βουλευτές ήταν αυτοί, οι οποίοι τα ψήφιζαν στη Βουλή και πρώην βουλευτές ήταν αυτοί, οι οποίοι τα υπέγραφαν ως οι "Πρώτοι" των Ελλήνων, για να γίνουν νόμοι του κράτους.
Όταν βουλευτές είναι οι ενεργούντες και βουλευτές είναι και οι ελέγχοντες, ευνόητο είναι ότι θα περάσει ο οποιοσδήποτε προνομιακός νόμος από τη Βουλή ...Πού μπορούσε να σταματήσει ο οποιοσδήποτε άθλιος και κατάπτυστος νόμος της μεταπολίτευσης; ...Πού μπορούσε να σταματήσει, όταν το μοναδικό "φρένο" βρίσκεται στην Προεδρία της Δημοκρατίας; ...Ποιος θα τον σταματούσε; ...Ο Καραμανλής; ...Ο ιδιοκτήτης της ΝΔ και επαγγελματίας βουλευτής και ο ίδιος; ...Αυτός, ο οποίος έβλεπε ότι με τον νόμο αυτόν θα διασφάλιζε την περιουσία του για πάντα; ...Αυτός, ο οποίος έβλεπε ότι με τον νόμο αυτόν θα ευνοούσε τη συντεχνία του μέσα στην οποία υπήρχαν και φυσικοί παχύσαρκοι και πλατύποδες συγγενείς του; ...Ο πραγματικός "εθνάρχης" όλων των επαγγελματιών βουλευτών της μεταπολίτευσης;
Ποιος τον διαδέχθηκε, για να σταματήσει αυτές τις αθλιότητες; Ο ασήμαντος βουλευτής και αποτυχημένος κομματάρχης Στεφανόπουλος; Ο "καλός" Στεφανόπουλος; Πού βρισκόταν ο Στεφανόπουλος, όταν οι βουλευτές αποφάσιζαν για το συνταξιοδοτικό τους ζήτημα; Όταν παρα­βία­ζαν κατάφορα το σύνολο σχεδόν των συνταγματικών διατάξεων περί ισονομίας και ισοπολι­τείας. Όλοι οι Έλληνες πολίτες, για να εξασφαλίσουν το συνταξιοδοτικό τους δικαίωμα, θα πρέπει να ενασχολούνται με το αντικείμενό τους για τριάντα πέντε χρόνια, ενώ για τους βουλευτές αρκεί μια πενταετία. Οι Έλληνες πολίτες θα φτάσουν να συνταξιοδοτούνται στα ογδόντα τους χρόνια, ενώ οι βουλευτές το ίδιο δικαίωμα θα το εξασφαλίζουν στα εξήντα τους χρόνια.
Αυτόν τον προνομιακό και παράνομο νόμο υπέρ των βουλευτικών συμφερόντων ποιος θα τον σταματούσε; Όταν οι ασκώντες την εξουσία "αυτοευνοούνται", χωρίς κανέναν έλεγχο από τους πρώην συναδέρφους τους Προέδρους, ποιος θα τους σταματήσει, όταν επιχειρούν να "ευνοούν" τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες; Με αυτόν το απλό τρόπο ξεκινάει το "γαϊτανάκι" της διαπλοκής. Όταν από αυτούς τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες και τα ΜΜΕ τους εξαρτάται η πολιτική τους επιβίωση, πώς δεν θα τους ευνοήσουν, αν έχουν τη δυνατότητα; ...Όταν από αυτήν την επιβίωση εξαρτάται η δυνατότητά τους ν' απολαμβάνουν και στο μέλλον αυτά τα προνόμια, πως θ' αντισταθούν στον πειρασμό;
Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για Γιάννη που πίνει και Γιάννη που κερνά. Ποιος θα σταματούσε αυτούς, οι οποίοι έκαναν κατά­χρηση της εξουσίας, για να ευνοήσουν τόσο τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα όσο και αυτά των χορηγών τους; Οι πρώην βουλευτές και συνάδερφοί τους; Αυτοί, που μας δουλεύουν συστηματικά; Αυτοί, που, όταν "περνούσαν" αυτά τα νομοσχέδια από το γραφείο τους, είτε "δάκρυζαν" για τα Μακεδονικά είτε μας έκαναν ηθικοπλαστικά και πατριωτικά κηρύγματα σαν γυμνασιάρχες της Χούντας;
Αυτά δεν είναι που μας έφεραν στην άθλια κατάσταση όπου βρισκόμαστε σήμερα; Τα προνόμια και οι κύκλοι των ομόκεντρων συμφερόντων. Το μυστικό της "επιτυχίας" των κλεφτών της μεταπολίτευσης. Οι λίγοι, που ευνοούνταν πολύ αναζήτησαν και πέτυχαν να εξασφαλίσουν τη συνενοχή των πολλών, οι οποίοι θα ευνοούνταν έστω και λίγο. Κάποιοι έγιναν "Βασιλείς" και μεγιστάνες, μοιράζοντας στο πόπολο μερικές κρατικές θέσεις. Αυτή ήταν η άθλια κατάσταση, που μας έφερε στη σημερινή κατάσταση ...Στην κατάσταση της υποτέλειας όπου αγράμματοι, βάρβαροι και απολίτιστοι λογιστές - όπως ο Τόμσεν - βρίζουν έναν ολόκληρο λαό. Σ' αυτήν την αθλιότητα συνετέλεσαν τα μέγιστα οι "μικροί" πολίτες, οι οποίοι παρίσταναν τους "μεγάλους" Προέδρους ...Οι επαγγελματίες βουλευτές, που, για να καταλάβουν τα ύπατα αξιώματα της ελληνικής Πολιτείας, τα έδιναν "όλα" για τη συντεχνία τους. Τα έδιναν όλα στους συναδέρφους τους, οι οποίοι θα τους ψήφιζαν γι' αυτόν τον σκοπό. Πραγματικοί επαγγελματίες.
Ας προσπαθήσει να σκεφτεί κάποιος ποιο επάγγελμα έχει εξασκήσει στη ζωή του ο Παπούλιας ...από τότε που υπάρχει, ζει και "προοδεύει", έχοντας "γαντζωθεί" στα κρατικά "βυζιά". "Εξ’ απ’ ανέκαθεν"... που θα έλεγε κι ένας "μορφωμένος" του πεζοδρομίου. Από τότε που υπάρχει ως άτομο, ζει κρατική δαπάνη. Τον ταΐζουμε από τότε που δεν υπήρχε καλά-καλά ελληνικό κράτος. Γεννηθείς το 1929, γιος στρατιωτικού. Από το 1929 μέχρι το 1974, που τον "ανακάλυψε" ο Ανδρέας, περιφερόταν στην Ευρώπη ως άεργος "αντιστασιακός". Μεσόκοπος είχε γίνει κι ακόμα περιφερόταν στους δρόμους της "αντίστασης" χωρίς κανένα έργο ή θέση ή καριέρα. Του '29 γεννηθείς ήταν ...και στην "αυγή" της μεταπολίτευσης προσπαθούσε να περάσει σαν "γενιά" του Πολυτεχνείου. Ο σαρανταπεντάχρονος, ο οποίος "ανακατευόταν" με τους εικοσάχρονους. Γύρισε στην Ελλάδα, χωρίς να έχει παρατήσει τίποτε πίσω του. 
"Αντιστασιακός", που, να κωλοβαρούσε στην Ευρώπη, τρώγοντας την κρατική σύνταξη του πατέρα του, μόνον "παπανδρεϊκός" μπορούσε να είναι. Γιος ανώτατου στρατιωτικού - και άρα δεξιού - , που ν' "αντιστεκόταν" στην Ευρώπη εναντίον της στρατιωτικής Χούντας της Δεξιάς, μόνον "σοσιαλιστής" της ελληνικής μεταπολίτευσης μπορούσε να είναι. Μόνον ο Πάγκαλος μπορεί να τον συναγωνιστεί σε κρατικοδίαιτη "αντίσταση". Ακόμα θα "αντιστεκόταν", αν δεν τον είχε "ανακαλύψει" ο Ανδρέας ...Ο "σωτήρας" του. Έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας και όλο του το βιογραφικό μπορεί να περιοριστεί σε μία λέξη. ΠΑΣΟΚ. ΠΑΣΟΚ και πάσης Ελλάδας. Παπανδρέου ως το "κόκαλο". Πώς να μην του "δανείσει" στη δύσκολη ώρα;
 Γιατί δίνουμε τόση σημασία στο βιογραφικό του; Γιατί κατέλαβε μια θέση, η οποία, όπως αναλύσαμε, για να υπηρετήσει το κοινωνικό συμφέρον, δεν θα πρέπει να είναι πολιτική και θα πρέπει να καταλαμβάνεται από διακεκριμένο Έλληνα. Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από αυτό το οποίο αντιπροσωπεύει ο Παπούλιας. Στην πιο κρίσιμη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας μας ένας ασήμαντος πολιτικός της "στημένης" μεταπολίτευσης - και ταυτόχρονα μη διακριθείς Έλληνας - παριστάνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτό, όπως αντιλαμβανόμαστε, είναι το λιγότερο επικίνδυνο αν όχι τραγικό. Ζούμε πλέον καθημερινά την επικινδυνότητά του. Γι' αυτόν τον λόγο η κυβέρνηση του Γιωργάκη δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι θα "περάσει" το Μνημόνιο από την Προεδρία της Δημοκρατίας. Ποιος θα του το επέστρεφε πίσω ως συνταγματικά απαράδεκτο; Ο "δανειστής" του πατέρα του; Αυτός, ο οποίος μπορεί ακόμα και να εκβιάζεται για εκείνο το "δάνειο";
Ρωτάμε λοιπόν τον αναγνώστη. Ποιος από όλους αυτούς τους λαθρεπιβάτες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, που παρίσταναν τους Προέδρους της Δημοκρατίας της μεταπολίτευσης, ήταν πραγματικά καλός Πρόεδρος; Καλός ήταν ο Καραμανλής που μας "χάριζε" την έξοδο από τη Χούντα, για να μας "χρέωνε" τη Χούντα του κομματισμού; Καλός ήταν ο Στεφανόπουλος, ο οποίος ήταν απών σε όλα τα εγκλήματα της διαπλοκής και μας δίδασκε εκ του ασφαλούς γεωγραφία και ιστορία; Καλός είναι ο Παπούλιας - ο ελέω κράτους πλούσιος - , ο οποίος ζητάει "μείωση" του μισθού του, για να κάνει τον έξυπνο στους φτωχούς που τον πληρώνουν; Πού βρίσκονταν όλοι οι "καλοί" Πρόεδροι μιας κάκιστης μεταπολίτευσης κατά τη διάρκεια της οποίας καταλύονταν τα πάντα; Πού βρίσκονταν αυτοί, οι οποίοι θα σταματούσαν τη διαπλοκή των εξουσιών και την κομματικοποίηση του κράτους;
Ο αναγνώστης μετά από αυτό το κείμενο μπορεί ν' αντιληφθεί τι παιχνίδια παίζονται γύρω από τα πρόσωπα, τα οποία κατά καιρούς καλούνται ν' αναλάβουν τον προεδρικό θώκο. Μπορεί να καταλάβει κάποιος πόσο μεγάλα εσωτερικά και εξωτερικά συμφέροντα παίζονται εξαιτίας αυτής της θέσης. Γι' αυτόν τον λόγο οι πολιτικοί, μέσα στα πλαίσια της συντεχνιακής συνομωσίας, δεν αντιδρούν σε ό,τι συμβαίνει. Γι' αυτό φανατικοί και επαγγελματίες "Πασόκοι" ψήφισαν με τα δύο τα χέρια τον "δεξιό" Στεφανόπουλο. Γι' αυτόν τον λόγο φανατικοί και επαγγελματίες "Δεξιοί" ψήφισαν με τα δύο τα χέρια τον "σοσιαλιστή" Παπούλια.
Όλα μέσα στο ίδιο κόλπο εξυπηρέτησης των ιδίων συμφερόντων είναι. Γι' αυτόν τον λόγο τόσο οι ιδιοκτήτες όσο και οι σφετεριστές των κομμάτων δεν απειλούν αυτήν τη συνωμοτική συμπεριφορά και απλά "παίζουν" τα παιχνίδια τους με τους ίδιους κανόνες. Γι' αυτόν τον λόγο οι κύριοι υπεύθυνοι της σημερινής λεηλασίας του λαού και διαπλεκόμενοι καναλάρχες "λατρεύουν" όλους τους Προέδρους. Τους "τέλειους", οι οποίοι φέρουν άριστα το βάρος των ευθυνών τους. Είναι υποχρεωμένοι να τους παρουσιάζουν σαν "άξιους", γιατί με αυτόν τον τρόπο καλλιεργούν στον κόσμο την άποψη ότι είναι ασφαλές για τον λαό να είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μονίμως ένα πολιτικό πρόσωπο.
Έχει γίνει τόσο μεγάλη κατάχρηση αυτής της συντεχνιακής αθλιότητας, που στην κυριολεξία προβάλει ως επείγουσα ανάγκη να νομοθετηθεί μια "θωράκιση" του θεσμού από τα πολιτικά "αρπακτικά". Θα πρέπει ν' απαγορευτεί δια νόμου η κατάληψη αυτής της θέσης από πολιτικό πρόσωπο. Να πάψουν να έχουν τη δυνατότητα οι βουλευτές να ψηφίζουν για τη θέση του ελέγχοντος Προέδρου κάποιον συνάδερφό τους. Το σύνολο της σημερινής παρακμής οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σ' αυτήν την "τρύπα", που αφήνει ο συνταγματικός νομοθέτης. Μια "τρύπα", που ο "εθνάρχης" την έκανε "αψίδα" του κομματικού "θριάμβου". Κανένας κομματισμός, κανένα συντεχνιακό προνόμιο και κανένας διαπλεκόμενος καναλάρχης-επιχειρηματίας-εργολάβος δεν θα υπήρχε, αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν μονίμως ένας σημαντικός Έλληνας και όχι κάποιο ασήμαντο "ζωντανό" από τα γνωστά "κομματοστάσια".
Κάθονται οι Έλληνες απλοί πολίτες και νομικοί επιστήμονες και κάνουν μηνύσεις, εναντίον του νομικά "θωρακισμένου" Πρωθυπουργού και αγνοούν τον πολύ πιο "εύκολο" Πρόεδρο. Εναντίον του Παπούλια έπρεπε να κάνουν τις πρώτες μηνύσεις για το εθνοκτόνο Μνημόνιο ...Εναντίον του "τουρίστα" της Ηρώδου του Αττικού θα  έπρεπε να στραφούν νομικά ...Εναντίον του επίορκου και ανίκανου Ανώτατου Πολιτειακού Άρχοντος, ο οποίος εξοφλά τα δικά του ιδιωτικά "γραμμάτια" με εθνικές "επιταγές". Αυτού, που, είτε εσκεμμένα είτε από αδυναμία, ήταν ανίκανος να φέρει εις πέρας τον ρόλο του. Μας δουλεύει ο Καρολάκος. Ο "τίποτας". Ο "αντιστασιακός". Ο πρώην "Δρίτσας" του Ανδρέα.
Ευχόμαστε ο Παπούλιας να είναι ο πρώτος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας που θα φύγει κλοτσηδόν και ατιμασμένος από το μέγαρο της Ηρώδου του Αττικού. Πιστεύουμε στον ελληνικό λαό και πιστεύουμε ότι αργά ή γρήγορα θ' αντιδράσει στην προδοσία της πατρίδας του ...Θα αντιδράσει στον δωσιλογισμό των Προέδρων και των Πρωθυπουργών, οι οποίοι τον πρόδωσαν, για να εξυπηρετήσουν τους "δανειστές" μας ...Θα αντιδράσει στους Προέδρους "δανειστές" των Πρωθυπουργών, που εξοφλούνται με εθνικά "ιμάτια".

Υ.Γ.
Άσχετο. Τι είπε πάλι ο γνωστός ανθυπογαλατοσυνταγματολόγος; Πρότεινε στον Παπανδρέου να ορίσει τον Σαμαρά ως Αναπληρωτή Πρωθυπουργό; Αρχηγός κόμματος του Κοινοβουλίου προτείνει "συναλλαγή" μεταξύ Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης, προκειμένου να παρακάμψει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, που επιβάλει η δημοκρατική μας λειτουργία; Μόνος του τα σκέφτεται όλα αυτά ή τον συμβουλεύει μυστικά κάποιος Στρατηγομπακάλης; Στην κουζίνα της Μαρίκας τα μαθαίνει αυτά τα "ωραία"; Το Σύνταγμα της χώρας το έχει δει καμιά φορά ή νομίζει ότι απλά είναι μια πλατεία; Αυτοί, οι οποίοι τον επέλεξαν και τον ψήφισαν, ανάμεσα σε τι τον διάλεξαν; Ανάμεσα σε Pampers και Ariel;
Bookmark and Share

Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

Εκδήλωση - Γιορτή φασολάδας απόδημων Αθαμανιωτών Άρτας.!

Πατήστε για μεγέθυνση 
Μνήμες Κωστηλάτας στον Εθνικό Δρυμό Πάρνηθας

Του Χαράλαμπου Γαλιάνδρα-Αρτινού

Η σχέση μου με τα βουνά, αν και καμπίσιος, υπήρξε ανέκαθεν σχέση αθεράπευτα ερωτευμένου με τη φύση, την πανέμορφη θέα, τη νοσταλγία και τη φυγή από τη σκληρή πραγματικότητα της ψυχοφθόρας μεγαλούπολης που ζούμε, των διαρκών προβλημάτων, του άγχους, της… ασφυξίας.
Ο έρωτάς  αυτός πηγάζει από το προγονικό αίμα που ρέει στις φλέβες μου και οφείλεται στην αείμνηστη βάβω μου, Μαρία Ρούμπου-Τζουβάρα, η οποία «φύτρωσε» στα ριζά των περήφανων Τζουμέρκων, στο ιστορικό Βουργαρέλι Άρτας. Στη γιαγιά μου οφείλω λοιπόν τις βουνίσιες μυρουδιές που αδιαλείπτως κουβαλάω  μέσα μου, τα βελάσματα και τα μουγκρίσματα των ζωντανών, τα ακούσματα των  τσοκανιών και κυπριών, τα τιτιβίσματα και τα κρωξίματα των πουλιών, τα κελαρύσματα των κρυστάλλινων νερών, το  θρόισμα των δέντρων. Όπως οφείλω τα όσα με πλημμυρίζουν βλέποντας το σπάθισμα του κεραυνού και ακούγοντας το απόκοσμο βρόντο του, τη λάμψη της αστραπής, το ξέσπασμα της μπόρας, την ομορφιά του ολόλευκου σεντονιού που σκεπάζει απάτητες βουνοκορφές και νιώθω την οργή του Βοριά που τα πάντα παγώνει και που κάνει σώματα και φυλλοκάρδια να τρεμουλιάζουν. Μα πάνω απ΄ όλα οφείλω τις ολόλαμπρες ανατολές που ατενίζω και τα πορφυρένια ηλιοβασιλέματα που απολαμβάνω από πανοραμικές ραχούλες και πανύψηλα αγνάντια. Από ΄κει που σχεδόν αγγίζω τον στολισμένο με αμέτρητα κεντίδια ουρανό. Τα οποία τρεμοσβήνουν αστροφέγγοντας με δανεικό φως από ολόγιομα φεγγάρια, τα οποία με τη σειρά τους  και για χάρη των αστεριών, και δική μας, αντανακλούν το ανέσπερο φως του ήλιου, δίνοντας λόγο ύπαρξης, ζωής, λάμψης και ομορφιάς σε ουρανό, γη και ανθρώπους κατά τα δροσοστόλιστα σαλαγιάσματα του σκάρου σε όσους μακροβίοτους έχουν την τύχη να παραμένουν σε βουνά και λαγκάδια.
Όλες αυτές οι αγάπες, οι αδυναμίες και οι διαδρομές μου παραμένουν ολοζώντανες και ξυπνούν σε κάθε δοθείσα ευκαιρία. χειμώνα-καλοκαίρι. Είτε βροχοπερπατώντας, είτε σταλιζόμενος, είτε ηλιοδιαβαίνοντας τις τακτικές διαδρομές μου. Στον χιλιοτραγουδισμένο Παρνασσό, τη Δαύλεια, το Λαπαθιά και την Αγία Ιερουσαλήμ, την ερωτοχτυπημένη και βάναυσα κακοποιημένη από ανθρώπινα χέρια και μηχανικά τέρατα που κατατρώγουν τα σπλάχνα της πανέμορφη Γκιώνα ή τέλος πάντων ότι απέμεινε απ΄ αυτήν, την παρθενογέννητη Οίτη με τον εξαίσιο δρυμό της. Βουνά ξεχωριστά και ζηλευτά που μας φιλοξενούν στις τακτικές επισκέψεις μας και μας φιλοδωρούν με τσάι, μέντα, ρίγανη, θυμάρι, θρούμπη, αμπελίνα, κούμαρα, μανιτάρια, ακατούρητα και ατάιστα από φυτοφάρμακα θρεπτικότατα και καθάργια χορταρικά και μας κοιμίζουν στις αστροφεγγαρόφωτες αγκαλιές τους.
Μια τέτοια, περίπου, μέρα είχα την τύχη να βιώσω πρόσφατα και στην κοντινή μας Πάρνηθα, ανηφορίζοντας προς το Κατσιμίδι, το οποίο είχα να επισκεφθώ εδώ και μισό αιώνα, όπου πήγαινα  με άλλους συνομήλικές μου, κάνοντας τη διαδρομή με ποδήλατα(!), κάτι αδιανόητο σήμερα, εκδράμοντες από την προσφυγούπολη Νέα Ιωνία.
Την ευκαιρία αυτής της επανάκαμψης και εμπειρίας, καθώς και της προσωπικής αφήγησης,  μου την έδωσε η Αδελφότητα Απόδημων Αθαμανιωτών και Κάτω Αθαμανιωτών Αττικής, η οποία χρόνια τώρα, αναβιώνοντας έθιμα του τόπου καταγωγής των, πραγματοποιούν μυσταγωγική εκδήλωση-γιορτή φασολάδας στις καταπράσινες, όσες απέμειναν, πλαγιές της Πάρνηθας.
Φέτος το αντάμωμα πραγματοποιήθηκε σε ένα υπέροχο χορταριασμένο ξέφωτο, στην περιοχή Κατσιμιδίου. Ένα θαυμάσιο πλάτωμα, που μπορεί να μη συγκρίνεται με τη μοναδική δική μας Κωστηλάτα,  ήταν όμως γεμάτο από ανθρώπους της περιοχής. Αθαμανιώτες και Βουργαρελιώτες, Θεοδωριανίτες και Τζουμερκιώτες γενικώς, νύφες και γαμπροί, φίλοι και γνωστοί, με παιδιά και εγγόνια. Όλοι τους με κέφι και  χαρά κατέκλεισαν το χώρο και τον πλημμύρισαν  με φωνές, γέλια και τραγούδια. Αλλά και γαργαλιστικές μυρωδιές που αναδυόταν από τα καζάνια με τη φασολάδα, το κοκορέτσι, το κοντοσούβλι και τις μπριζόλες που τίμησαν δεόντως και ανεξαιρέτως όλοι. Δεν έλειψαν βεβαίως και οι σπιτικές πίτες, τα κεφτεδάκια, τα τζατζίκια, οι παχύσαρκες χοντρολιές και ο χαλβάς. Τον πρώτο λόγο είχε όμως το ζαμπελίσιο τσίπουρο, το μυρωδάτο κρασί και η σκανδαλιστική συνοδεία τους, το τριανταφυλλένιο λουκούμι, με ή χωρίς αμύγδαλο.
Περίσσευε βέβαια η χαρά και η λάμψη στα πρόσωπα όλων. Οι ευχές πλουσιοπάροχες, όπως οι αγκαλιές και τα φιλιά. Και τα πειράγματα. Πολλά πειράγματα και ανέκδοτα που έκαναν την ατμόσφαιρα περισσότερο ευχάριστη. Ειδικά αυτά για τους μονομάχους ταβλαδόρους, η φωτογραφία των οποίων αναρτήθηκε στο διαδίκτυο και ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο, χάρη στο χοροδιδάσκαλο Κώστα Μπατσή. Όμως αυτό που μαγνήτιζε τα μάτια και φώτιζε τις παρουσίες μας ήταν τα παιδιά. Πολλά παιδιά, που χάρηκαν την ποδηλατάδα, τη μπάλα και τα κυνηγητά στο ολοπράσινο χαλί της φύσης, που έκανε τα πεσίματα και τα τσουλίσματα πάνω του ευχάριστα και ακίνδυνα.
Όπως περίσσευε  η φιλοξενία, η φροντίδα και η περιποίηση των πολυπληθών συγχωριανών και συμπατριωτών εκ μέρους των μελών του διοικητικού συμβουλίου της Αδελφότητας, πρωτοστατούντων του αεικίνητου προέδρου κ. Λευτέρη Τσίπρα, της συζύγου του, πρόσχαρης και αγαπητής κ. Ντίνας και του αντιπροέδρου κ. Πολύβιου, όχι του γνωστού ιστορικού, αλλά καλού πατριώτη, Τσίρκα,. Ανάμεσά στους παρευρεθέντες και οι δικοί μας «Λαλητάδες», Δημήτρης Τσίπρας και Δημήτρης Ρίζος, οι οποίοι δεν μας κράτησαν μουσική συντροφιά, και καλώς έπραξαν, αφού ήταν συμμετέχοντες και συνεορτάζοντες στην εκδήλωση. Άφησαν όμως το θεάκουστο μουσικό έργο τους σε ένα τυχάρπαστο και απαράδεκτο «μπουλούκι», το οποίο με απαίσια γρατζουνίσματα, αγριοφωνάρες, και φαλτσοπαιξίματα εκβίαζαν τον όβολό μας. Ας είναι.
Κατά τα άλλα περάσαμε μια υπέροχη, ευχάριστη μέρα ανάμεσα σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς. Σε μια εξίσου θαυμάσια ορεινή τοποθεσία  σαν αυτές της ιδιαίτερης πατρίδας μας ή περίπου σαν αυτές και αυτές που μας κληροδότησε ο ανεπανάληπτος φυσιολάτρης, χαρισματικός συγγραφέας Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ξεναγώντας μας κατά τα πρωτάτα μας στα «Ψηλά βουνά» του. Και που κουβαλάμε μέσα μας από τα παιδικά μας χρόνια.
Ήταν μια υπέροχη μέρα που τη ζήσαμε και την ξαναζωντανέψαμε, έστω και μακριά από τα πατρώα εδάφη και την πολυτραγουδισμένη Κωστηλάτα μας. Και γι΄ αυτό ευχαριστούμε θερμά τα μέλη της διοίκησης της Αδελφότητας Αθαμανιωτών και Κάτω Αθαμανιωτών, καθώς και όλους όσοι συνέβαλαν με κάθε τρόπο στην άρτια διοργάνωσή της. Και του χρόνου ακόμη περισσότεροι.
Bookmark and Share

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Κάρολος Παπούλιας: Πρόεδρος ή Πόντιος Πιλάτος;


Οι πανεπιστημιακοί καθηγητές προέβησαν σε πολύ σημαντική πρωτοβουλία, η οποία ενδεχομένως να σηματοδοτήσει την επίσπευσιν της πτώσεως της κυβερνήσεως του Γιώργου Παπανδρέου, που επέβαλε στη χώρα το επαίσχυντον «Μνημόνιον». Κι όχι μόνον αυτό. Οι κορυφαίοι καθηγητές καταλογίζουν ευθύνες και στον Πρόεδρον της Δημοκρατίας.
Η άκρως ενδιαφέρουσα εκδήλωσις της ημερίδος του πνευματικού κόσμου, εθορύβησε τον Πρωθυπουργό και δεν είναι τυχαίον, ότι τίποτε δεν μετεδόθη όχι μόνον από τα κρατικά κανάλια, αλλά ούτε από τα «μεγάλα» και κατευθυνόμενα από τα γνωστά «κέντρα εξουσίας». Προβολή έδωσε το «Κόντρα Τσάνελ» κατ’ αποκλειστικότητα και την επομένη, η εφημερίς «Αυριανή» επαρουσίασε με χτυπητούς τίτλους το θέμα. Έχει ιδιαιτέραν σημασίαν, ότι τις ευθύνες της κυβερνήσεως και τις βολές κατά του κ. Παπούλια, διετύπωσαν ο συνταγματολόγος Γεώργιος Κασιμάτης και ο καθηγητής Κώστας Μπέης, οι οποίοι υπήρξαν στενότατοι συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου.
Το κύρος τους στον επιστημονικό κόσμο, αλλά και μέσα στο ΠΑΣΟΚ είναι μέγα, και είναι αδύνατον στον πρωθυπουργό να τους αντικρούσει, ή να περιορίσουν τη δυσμενεστάτην απήχησιν που είχε το δριμύ «κατηγορώ» και των δύο εις βάρος του. Τι μετέδωσε το «Κόντρα» και τι έγραψε η «Αυριανή»:
«Τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας εγκαλούν για την πραξικοπηματικήν επιβολήν του Μνημονίου, με καταστατικά ακλόνητα επιχειρήματα, δύο από τους νομικούς κολοσσούς της χώρας, ο πατριάρχης των Ελλήνων συνταγματολόγων (και νομικός σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου), Γιώργος Κασιμάτης, και ο καθηγητής Κώστας Μπέης, που μετά τη χθεσινή τους έκρηξη (της Τρίτης 12 Απριλίου) αποκαλύψεων από το βήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην διάρκεια ειδικής ημερίδας, έθεσαν οριστικά τον Κάρολο Παπούλια, εκτός κριτικής ασυλίας για τα δεινά του τόπου.

Οι δύο καθηγητές, κατέρριψαν και τον τελευταίο κυβερνητικό ισχυρισμό νομιμότητας του Μνημονίου, κάνοντας ευθέως λόγο για συντριπτικές ευθύνες του Προέδρου, σε ό,τι αφορά την αποδοχή μίας αντισυνταγματικής και άκυρης κοινοβουλευτικά διεθνούς σύμβασης, την οποία θα έπρεπε να αναπέμψει, αρνούμενος να ταυτιστεί με τη στυγνή παραβίαση του καταστατικού χάρτη της χώρας – τον οποίο τελικά ο ίδιος κατέστησε κουρελόχαρτο, δίνοντας ταυτόχρονα με την ύποπτη σιωπή του, θεσμικό άλλοθι στην Κυβέρνηση, προκειμένου να εκχωρήσει την εθνική κυριαρχία στους πλανητάρχες της τοκογλυφίας και να μετατρέψει τους Έλληνες σε μαρτυρικά υποζύγιά τους…».
Ο καθηγητής κ. Μπέης κατελόγισε σοβαρές ευθύνες στον κ. Παπούλια, διότι καθήκον του ήταν, μετά την αντισυνταγματική ψήφιση του Μνημονίου, να το επιστρέψει στην Βουλή, ως απαράδεκτον. Ο κ. Μπέης έκανε λόγο για «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και απάτη» με την κάλυψη του Προέδρου, επικαλούμενος τις συνταγματικές διατάξεις, που αφορούν τόσον το καταστατικόν πλαίσιον των αρμοδιοτήτων του Ανωτάτου Άρχοντος, όσον και τα άρθρα του Συντάγματος περί κυρώσεως διεθνών συμβάσεων.
Έτερος ομιλητής, ο καθηγητής κ. Γ. Κασιμάτης, ετόνισεν ότι καμμία απόφασις, ούτε της Κυβερνήσεως, ούτε της Τρόικας με βάσιν το Μνημόνιον («το οποίον κατά το Σύνταγμα δεν υπάρχει», όπως είπε), δεν αποτελεί έννομον αποτέλεσμα, καθώς η τοκογλυφική παράδοση της Ελλάδος, όχι μόνον δεν επεκυρώθη κατά τα συνταγματικά προβλεπόμενα για τις διεθνείς συμβάσεις (δεν εψηφίσθη από τα τρία πέμπτα της Βουλής), αλλά προχώρησε σε μια συνταρακτική επιβεβαίωση για το πανελλήνιο, επικαλούμενος τις γραφές των διεθνών συνθηκών: «ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΔΕΝ ΕΚΧΩΡΕΙΤΑΙ, ΟΥΤΕ ΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ»!
Το «Κόντρα Τσάνελ» εκάλεσε τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας να ομιλήσει επ’ αυτού του μείζονος θέματος και να απευθυνθεί προς τον Λαόν. Είναι γεγονός, ότι τώρα, δίδεται η ευκαιρία στον κ. Παπούλια, να διαδραματίσει ιστορικόν ρόλον και να προσφέρει μεγίστην υπηρεσίαν προς το Έθνος, εάν διαχωρίσει την θέσιν του από την καταστροφικήν και επονείδιστον πολιτικήν της κυβερνήσεως. Θα ήταν κρίμα να συνδέσει ο κ. Παπούλιας την προεδρικήν θητείαν του με την κάλυψιν του πασοκικού «κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος», όπως είπεν ο κ. Μπέης.
Καταπέλτης ήταν όμως στην εν λόγω ημερίδα, και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Κ. Χρυσόγονος, ο οποίος εζήτησε την αναθεώρησιν του Συντάγματος. Ο κ. Χρυσόγονος, ανεφέρθη στην ανάγκην περιορισμού της βουλευτικής θητείας, εκαυτηρίασε την βουλευτικήν οικογενειοκρατία και κατήγγειλε την διαπλοκήν του πολιτικού συστήματος, με τα ΜΜΕ. Η κυβέρνησις του ΠΑΣΟΚ δεν κυβερνά, αλλά κυβερνάται από την «Τρόικα». Έχει σύρει την χώρα στο βάραθρον. Η Ελλάς βυθίζεται ως «Τιτανικός» και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι δυνατόν να καλύπτει με το κύρος του αντισυνταγματικές πράξεις της κυβερνήσεως, ούτε να αποδέχεται τον ρόλον του Ποντίου Πιλάτου.
Είναι προς τιμήν των πανεπιστημιακών καθηγητών, που πρώτοι ύψωσαν φωνήν και κατήγγειλαν την πράσινη κυβέρνηση των ολετήρων. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο «δοτός» υπουργός του Γ. Παπακωνσταντίνου και τα άλλα κυβερνητικά στελέχη, εθορυβήθησαν. Οι κ.κ. Μπέης και Κασιμάτης απολάμβαναν της εκτιμήσεως και της εμπιστοσύνης του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ εθαύμαζε την επιστημονική τους κατάρτιση, και ζητούσε πάντα την γνώμην των επί σοβαρών θεμάτων. Και οι δύο ήσαν υπεράνω των άλλων συνεργατών του τότε πρωθυπουργού.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, ήταν τότε σχεδόν έφηβος. Δεν έχει λοιπόν, ούτε τις γνώσεις, ούτε το «ανάστημα» να αμφισβητήσει ή να αντικρούσει τα όσα εκείνοι καταγγέλλουν για το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Έτσι, κατέφυγε στο πονηρόν τέχνασμα, να μην μεταδώσουν τα διαπλεκόμενα με το «σύστημα» μεγάλα κανάλια, τίποτε για την τόσο σημαντικήν ημερίδα των Πανεπιστημιακών. Η φωνή, όμως, του πνευματικού κόσμου, διέσπασε το φράγμα της διατεταγμένης σιωπής. Χάρις στο «Κόντρα Τσάνελ», μία ελεύθερη δημοσιογραφική έπαλξη, με άξιους συναδέλφους, ο λαός επληροφορήθη την εκδήλωσιν.
Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ
Μετά τους Πανεπιστημιακούς, οι ανώτατοι αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, ήλθαν να προσθέσουν την κραυγήν της αγωνίας των για την τύχην του Έθνους.
Πρόκειται για εξ ίσου σημαντικήν εκδήλωσιν με εκείνην του πνευματικού κόσμου. Επτά πρώην αρχηγοί του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, απέστειλαν επιστολήν προς τον Γ. Παπανδρέου στις 14 Απριλίου, με την οποίαν του επισημαίνουν ζητήματα απτόμενα του αξιομάχου των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, αλλά και της διαφυλάξεως της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.

Την επιστολήν υπογράφουν επτά επίτιμοι αρχηγοί του ΓΕΝ. Πρόκειται για τους Ναυάρχους ε.α.: Λεωνίδα Βασιλικόπουλον, Ευάγγ. Λογαράν, Ιωάννην Στάγκαν, Ηρακλήν Δρίκον, Γεώργιον Ιωαννίδην, Δημήτριον Ρούσην και Γεώργιον Καραμαλίκην.
Οι διακεκριμένοι αξιωματικοί τονίζουν στον Πρωθυπουργόν, ότι με αφορμήν την βαθιά οικονομικήν κρίσιν, παράγοντες της κοινωνίας και πολιτικοί, λειτουργούν με τρόπον απαξιωτικόν για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Αξιολογούν το έργον τους, με μόνον κριτήριον το οικονομικόν στοιχείον. Εμμέσως πλην σαφώς, οι βολές στρέφονται και κατά του Θ. Παγκάλου.

Οι πρώην αρχηγοί του Πολεμικού Ναυτικού υπογραμμίζουν, ότι εάν κυριαρχήσουν η δημαγωγία και η επιπολαιότητα σ’ αυτά τα ζητήματα, υπάρχει κίνδυνος να υποστούμε απώλειες στα εθνικά μας θέματα, απώλειες που δεν αποκαθίστανται. Και σαφώς εννοούν συρρίκνωσιν εθνικού εδάφους. Οι αρχηγοί υπογραμμίζουν πως, όποιες αποφάσεις περιστολής δαπανών για την Εθνική Άμυνα, θα πρέπει να έχουν βασανιστεί με σύνεση και σε βάθος, για το τι συνεπάγονται. Το σημείον αυτό, είναι φανερόν, ότι αποτελεί αυστηράν κριτικήν προς τον υπουργόν Ευάγγ. Βενιζέλον.
Οι επτά πρώην Α/ΓΕΝ επισημαίνουν, ότι με το κλίμα που έχει διαμορφωθεί, με την περιρρέουσαν ατμόσφαιρα, απειλείται το αξιόμαχον των Ενόπλων Δυνάμεων και εγκαταλείπεται η χώρα «αφύλαχτη» στις ορέξεις της Τουρκίας, της απειλής εξ ανατολών, η οποία είναι υπαρκτή, και μόνον οι εθελοτυφλούντες δεν την αντιλαμβάνονται. Η πρωτοβουλία των Ναυάρχων να κτυπήσουν κώδωνα εθνικών κινδύνων, ανελήφθη από τον χώρον του Ναυτικού και όχι από το σύνολον των τριών όπλων, επειδή λόγω της πληθώρας πρώην αρχηγών, θα ήταν δύσκολον να υπάρξει η σχετική συνεννόησις. Είμεθα όμως εις θέσιν να γνωρίζουμε, ότι η επιστολή αυτή απηχεί απολύτως και τις απόψεις των πρώην αρχηγών τόσον του Στρατού, όσον και της Αεροπορίας, και ετοιμάζεται να αποσταλλεί από μέρους των, ανάλογον κείμενον προς τον Πρωθυπουργόν.
Δέον να σημειωθεί, ότι η επιστολή των επτά πρώην Α/ΓΕΝ απευθύνεται μεν προς τον Γιώργον Παπανδρέου, αλλά θα πρέπει να τύχει ιδιαιτέρας προσοχής και από τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας. Οι δύο ανώτατοι πολιτειακοί παράγοντες, οφείλουν όχι μόνον να προβληματιστούν σοβαρώς από την ανησυχίαν εμπείρων ανωτάτων αξιωματικών για την κατάστασιν στας ενόπλους δυνάμεις και τους ορατούς κινδύνους που διαγράφονται στον ορίζοντα, αλλά και να απαντήσουν δημοσίως. Την θέσιν Προέδρου και Πρωθυπουργού, δεν αναμένουν μόνον οι αξιωματικοί, αλλά ολόκληρος ο Ελληνικός Λαός.
Κι επειδή – δυστυχώς – έχουμε πρωθυπουργόν κατώτερον των περιστάσεων, ο οποίος έχει αποτύχει οικτρά σε όλους τους τομείς, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει να δείξει εμπράκτως ότι δεν παραμένει αδιάφορος, αλλά ότι γίνεται δέκτης των ανησυχιών των διακεκριμένων αξιωματικών. Γι’ αυτό, αναμένεται από όλους με ιδιαίτερον ενδιαφέρον η τοποθέτησις του κ. Παπούλια. Αλλά και ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, πρέπει να παρέμβει και να θέσει τον Πρωθυπουργόν ενώπιον των ευθυνών του. Σε ένα τέτοιο μείζον θέμα, η Νέα Δημοκρατία οφείλει να διαδραματίσει πρωταγωνιστικόν ρόλον.
Εάν η κυβέρνησις σιωπήσει, ο κ. Σαμαράς έχει καθήκον να υψώσει τους τόνους. Εάν δεν υπάρξει άμεσος δήλωσις του αρχηγού της μείζονος Αντιπολιτεύσεως, θα δημιουργηθεί η εντύπωσις στον Λαόν, ότι υπάρχει συμπαιγνία μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων. Θα αποτελέσει μέγα στρατηγικόν λάθος, εάν η Νέα Δημοκρατία παραμείνει αδιάφορη στην κραυγήν αγωνίας των Ενόπλων Δυνάμεων. Η κυβέρνησις του ΠΑΣΟΚ παίζει το πένθιμον εμβατήριον για την μοίραν του Έθνους. Αντί να θρηνούμε, έχουμε καθήκον να αντιδράσουμε. Αυτό το σύνθημα μας δίνουν οι αξιωματικοί και οι Πανεπιστημιακοί καθηγητές.
Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟΝ…
Αναφερθήκαμε στην αρχή, στις επικρίσεις που διετύπωσεν ο καθηγητής κ. Κ. Μπέης κατά του κ. Καρόλου Παπούλια. Πάντοτε με καλήν πίστιν και σεβασμόν προς τον θεσμόν του Ανωτάτου Άρχοντος, θα διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις, πιστεύοντας ότι με τον τρόπον αυτόν, βοηθούμε τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας.
Κατά το δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου 1974 για το Πολιτειακόν, έγινε μεγάλη συζήτησις για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα, τόσον της Προεδρευομένης Δημοκρατίας, όσον και για εκείνα της βασιλευομένης. Και αι δύο παρατάξεις δημοκρατίαν εψήφισαν. Η διαφορά ήταν στην προέλευσιν του Ανωτάτου Άρχοντος. Κληρονομικόν τον ήθελαν οι Βασιλόφρονες, αιρετόν τον καθιέρωσεν η πλειοψηφία. Ποια είναι η «προβληματική» της αβασιλεύτου δημοκρατίας;
Η δημοκρατία σημαίνει κόμματα. Κάθε πολιτικός οργανισμός επιδιώκει βεβαίως, να έχει πρόσωπον της εμπιστοσύνης του στο αξίωμα του ρυθμιστού του πολιτεύματος. Ο Βασιλεύς ήταν υπεράνω κομμάτων. Το ίδιο οφείλει να είναι και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Επεκράτησεν όμως, ο Πρόεδρος να επιλέγεται όχι απ’ ευθείας από τον Λαόν, αλλά από τα δύο μεγάλα κόμματα. Ο ρυθμιστής του πολιτεύματος είναι ένα είδος διαιτητού. Παρακολουθεί αν τηρούνται οι κανόνες του παιχνιδιού. Όταν, όμως, ο διαιτητής προέρχεται από μίαν ομάδα, είναι δυνατόν να παίξει τον ρόλον του με αμεροληψίαν;
Οι Πρόεδροι που εξελέγησαν από το 1974 προσπάθησαν να ανταποκριθούν στον λεπτόν ρόλον τους. Βεβαίως, για να λειτουργήσει η προεδρική δημοκρατία εποικοδομητικώς, χρειάζονται δύο προϋποθέσεις: Η μία είναι η υψηλή στάθμη των πολιτικών ηθών. Διαθέτουμε ανάλογον πολιτικόν κόσμον; Δευτέρα προϋπόθεσις αποδοτικής λειτουργίας της προεδρικής δημοκρατίας, είναι να υπάρχουν πολιτικές προσωπικότητες μεγάλων διαστάσεων – ηθικών και πολιτικών – ικανές να απολυτρώνονται από τον κομματικόν δεσμόν, να αδιαφορούν για την ιδιοτέλειαν της φατρίας, προς όφελος του εθνικού συμφέροντος. Οι προϋποθέσεις αυτές, δεν υφίστανται σήμερον.
Η πολιτική ατμόσφαιρα αναδίδει αποπνικτικές αναθυμιάσεις ηθικής σήψεως. Ο μεταπολιτευτικός πολιτικός κόσμος, από το 1981 και μετά, απέτυχε παταγωδώς. Τα σκάνδαλα – οικονομικά και άλλα – εμόλυναν ως Τσέρνομπιλ την κοινωνίαν. Τα αναστήματα των περισσοτέρων δημοσίων ανδρών, είναι πολύ κάτω του μετρίου. Φθάνουν και στο μηδέν. Μπορεί να υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά η οργή του λαού έχει φθάσει σε τέτοιον σημείον, ώστε απαξιώνει και αποδοκιμάζει συνολικά τον πολιτικόν κόσμον.
Τέτοιο κατάντημα, δεν είχε παρουσιάσει ποτέ ο τόπος. Η αποστροφή του κόσμου προς τους πολιτικούς και το πολιτικό σύστημα, εκφράζεται εμφανέστατα σ’ όλες τις δημοσκοπήσεις. Οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν δημοσίως. Με το περιβόητον Μνημόνιον, ο Γιώργος Παπανδρέου προέβη σε κοινοβουλευτικόν πραξικόπημα. Την κατηγορίαν τού απηύθυναν επισήμως, οι πλέον έγκυροι νομικοί. Έχει αποθηκεύσει όλην την χώραν στους τοκογλύφους. Θα έπρεπε να λειτουργήσει ειδικόν δικαστήριον για το θέμα αυτό.
Οι κ.κ. Μπέης, Κασιμάτης και Χρυσογόνος προέβησαν σε σοβαρές καταγγελίες, τις οποίες ο Πρόεδρος δεν δύναται να αγνοήσει. Η θέσις του κ. Παπούλια, είναι εξαιρετικά λεπτή. Προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ. Ήταν υπουργός Εξωτερικών επί Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ίδιος, θέλησε να «αποχρωματισθεί» ως ανώτατος άρχων. Του στέλνει, όμως, ο Γιώργος Παπανδρέου να υπογράψει το Μνημόνιον, την άκυρον κοινοβουλευτικά, διεθνή σύμβασιν. Οι κ.κ. Μπέης και Κασιμάτης το τονίζουν κατηγορηματικώς: Ο κ. Παπούλιας έπρεπε να αναπέμψει την σύμβασιν αυτήν, αρνούμενος να ταυτισθεί με στυγνήν παραβίασιν του καταστατικού χάρτου της χώρας.
Τι θα του προσάψουν τώρα; Ότι ο Πρόεδρος ελειτούργησεν ως κομματικόν στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, και όχι ως ανώτατος άρχων. Και είναι κρίμα. Δεν έχει ανάγκην το ΠΑΣΟΚ ο κ. Παπούλιας. Η κυβέρνησις τον έχει ανάγκη και τον εξέθεσε. Έχει ίσως ακόμη περιθώρια ο κ. Παπούλιας να γράψει ιστορίαν, εάν με μίαν θαρραλέαν κίνησιν, διαχωρίσει την θέσιν του από την επονείδιστον κυβερνητικήν πράξιν, και υποχρεώσει με την στάσιν του τον Παπανδρέου, να παραιτηθεί και να φύγει, ή να προσφύγει στις κάλπες. Εμφανιζόμενος όμως ο κ. Παπούλιας, ως Πόντιος Πιλάτος, βλάπτει το κύρος του.
Bookmark and Share

Προς τιμήν της άχρηστης γενιάς του "Πολυτεχνείου ΑΕ" 
αντί ανάρτησης, θα παραθέσουμε ολόκληρο το πόρισμα Τσεβά.
Μπορείτε να το δείτε σε μορφή pdf, κάνοντας κλικ ---> εδώ