Σάββατο 23 Μαΐου 2009

Περί ευθύνης Υπουργών (Τραϊανού)


Περί ευθύνης υπουργών...


...και άλλα ανέκδοτα.



Πέντε λεπτά αρκούνε, για να λυθεί το θέμα


και να πάνε οι κλέφτες πολιτικοί στη φυλακή.



Το να κατηγορήσει σήμερα κάποιος τον πολιτικό κόσμο για διαφθορά και υποκρισία είναι ό,τι πιο εύκολο και δυστυχώς ό,τι πιο αληθές. "Γλαύκες" στην Αθήνα... είναι οι απαξιωτικές διαπιστώσεις εις βάρος του πολιτικού κόσμου και κανένας δεν αναζητά τη δόξα, κομίζοντάς τες. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες μιας "πτώσης", η οποία είναι βέβαιον ότι θα έχει οδυνηρό τέλος γι' αυτούς που τους αφορά. Η σημερινή απαξία, που χαρακτηρίζει τον πολιτικό κόσμο, είναι κάτι το πρωτοφανές στην ιστορία αυτού του τόπου. Απαξία γενική και σε τέτοιο βάθος, που μόνον με το φαινόμενο της σήψης μπορεί να παρομοιαστεί. Κανένας από τους τριακόσιους "εθνοπατέρες" δεν ξεφεύγει αυτής της απαξίας. Το τραγικό --και βέβαια πρωτοφανές-- είναι ότι ο λαός, όσους από αυτούς δεν θεωρεί διεφθαρμένους, τους θεωρεί κοινούς βλάκες. Όποιος από αυτούς δεν τα "παίρνει" --μετά από διορισμό του-- από κάποιους "διαπλεκόμενους" επιχειρηματίες, είναι ένας ανίκανος "γόνος", ο οποίος διορίστηκε από τους γονείς του, για να συντηρείται δημοσία δαπάνη, εφόσον δεν θα μπορούσε να επιβιώσει διαφορετικά. Ο λαός απλά "συμμετέχει" τιμής ένεκεν σ' αυτήν την άτυπη επιτροπή "διορισμών".


Σήμερα είμαστε αντιμέτωποι με όλους αυτούς και το πληρώνουμε ανάλογα. Έχει χαθεί ο έλεγχος και κανένας δεν ελέγχει κανέναν, γιατί απλούστατα δεν έχει πλέον νόημα. Είναι τόσο σάπιο το "ύφασμα", που, ακόμα και να θέλεις, δεν μπορείς να το "μπαλώσεις". Κάθε νέο "μπάλωμα" ανοίγει και μια νέα "τρύπα". Όλα αυτά προέκυψαν από τη γενική ατιμωρησία, η οποία χαρακτήριζε τη δημόσια ζωή τις τελευταίες δεκαετίες και η οποία ήταν το αίτιο να παρασυρθούν οι πάντες σε ένα πρωτοφανές για την ελληνική ιστορία "πλιάτσικο". Αυτή η ατιμωρησία είναι το αίτιο της σημερινής αθλιότητας και ο νόμος περί της ευθύνης υπουργών είναι το αίτιο αυτής της ατιμωρησίας. Τα όσα συμβαίνουν και λέγονται γύρω από αυτόν τον νόμο είναι αποκαλυπτικά της κατάστασης. Είναι αποκαλυπτικά των όσων συμβαίνουν μέσα αλλά και έξω από τη Βουλή. Γι' αυτόν τον λόγο μιλήσαμε για διεφθαρμένους και βλάκες. Δεν μπορεί να υπάρξει νομιμότητα, όταν από αυτούς --οι οποίοι υποτίθεται ελέγχουν την κυβερνητική διαχείριση-- οι μισοί είναι απρόθυμοι, λόγω διαφθοράς και οι άλλοι μισοί ανίκανοι, λόγω βλακείας. Όσοι δεν λένε ψέματα, επειδή ως διεφθαρμένοι δεν θέλουν να χάσουν την ασφάλειά τους, λένε ηλιθιότητες, γιατί απλά δεν μπορούν να πουν τίποτε διαφορετικό. Όσοι δεν "βιάζουν" το Σύνταγμα, προκειμένου να παραμείνουν ατιμώρητοι, το "λερώνουν", γιατί είναι άσχετοι.


Το μόνο θετικό, το οποίο προκύπτει εξαιτίας αυτού του άθλιου νόμου περί ευθύνης υπουργών, είναι ότι αποκαλύπτει τι πραγματικά συμβαίνει. Είναι ο απόλυτα αποκαλυπτικός νόμος, για να καταλάβει κάποιος τι συμβαίνει. Να καταλάβει αυτό το οποίο ήδη "ψιθυρίζεται" μέσα στην κοινωνία. Να επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά το αλάνθαστο λαϊκό ένστικτο, το οποίο τους θέλει σήμερα να είναι όλοι συνένοχοι στη διαφθορά. Όλα τα κόμματα της βουλής και όλοι οι πολιτικοί. Αριστεροί και δεξιοί. Προοδευτικοί και συντηρητικοί. Όλοι άθλιοι ψεύτες. Δεν υπάρχει ούτε ένας καθαρός άνθρωπος στη Βουλή, γιατί φρόντισαν τα κόμματα των εθνικών εκδοτών και εργολάβων να κάνουν το κατάλληλο casting πριν τους στείλουν στη Βουλή να "υπερασπιστούν" τα λαϊκά συμφέροντα.


Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για έναν νόμο, ο οποίος μέσα στην αθλιότητά του είναι χρήσιμος, γιατί αποκαλύπτει τα συμβαίνοντα. Εξαιτίας αυτού του νόμου είδαμε τους πάντες να συμμετέχουν στο κοινό έγκλημα. Είδαμε πώς διαπλέκονται παράνομα οι κυρίαρχες εξουσίες σε μια Δημοκρατία, η οποία θέλει διακριτούς και ως εκ τούτου ανεξάρτητους τους ρόλους τους. Είδαμε την Εκτελεστική Εξουσία να επιβάλει φασιστικά τη θέλησή της στη νομοθετική. Την είδαμε να αποσύρει από τις ψηφοφορίες "κοπάδια" βουλευτών, κάθε φορά που η κατά "συνείδηση" ψήφος του βουλευτή δεν ελεγχόταν, εξαιτίας της μυστικότητας της διαδικασίας. Είδαμε μια Δικαστική Εξουσία, η οποία, αντί να ελέγχει την τήρηση του Συντάγματος και των νόμων, έγινε υπηρέτης των "πλανεμένων" παρανόμων. Όλα τα είδαμε εξαιτίας αυτού του νόμου, γιατί οι διεφθαρμένοι, προκειμένου να γλιτώσουν, ήταν υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα.


Τώρα, που εκμεταλλεύτηκαν τον νόμο και "έκλεισαν" τα θέματα που τους αφορούσαν, άρχισαν τα ψέματα και τις υποκρισίες. Τώρα, που θεωρούν ότι τα διάφορα Βατοπέδια ή οι Siemens ή τα χρηματιστήρια δεν μπορούν να τους "αγγίξουν", άρχισαν και πάλι τα γνωστά παραμύθια. Μπροστά σε έναν εξοργισμένο λαό άρχισαν να λένε ψέματα. Άρχισαν πάλι να χύνουν τα κροκοδείλια δάκρυα. Άρχισαν πάλι να αναμασούν τα χιλιοειπωμένα ξύλινα λόγια περί ισονομίας και ισοπολιτείας. Άρχισαν πάλι ν' αναζητούν τη συνταγματική "αρμονία". Οι πάντες στους δρόμους και στις πλατείες, για να πείσουν τον λαό ότι αναζητούν "λύση" στο πρόβλημα, το οποίο προκύπτει εξαιτίας αυτού του άθλιου νόμου. Εκ των υστέρων όμως και αφού μέσω αυτού του νόμου έχουν εξασφαλίσει την ατιμωρησία.


Προβληματίζεται δήθεν ο Πρωθυπουργός για την αξία αυτού του νόμου. Προβληματίζεται όμως, αφού απάλλαξε μέσω αυτού όλους τους στενούς συνεργάτες του, οι οποίοι εμπλέκονται απευθείας σε σκάνδαλα. Για να φανεί "ειλικρινής" στον προβληματισμό του, δηλώνει την πρόθεσή του να τον αλλάξει, αλλά επικαλείται αδυναμίες, οι οποίες προκύπτουν από τον συνταγματικό νόμο. Δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε αυτόν τον νόμο στην επόμενη Βουλή. Πρέπει να περιμένουμε το διάστημα που προβλέπεται από το Σύνταγμα για την επόμενη αναθεωρητική Βουλή. "Λάτρεις" τους Συντάγματος είναι όλοι τους. Τους έπιασε ο "πόνος" για το Σύνταγμα. Στην πραγματικότητα επενδύουν στο γνωστό ..."Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι". Στις ελληνικές "καλένδες" θα πάνε οι "ειλικρινείς" προγραμματισμοί τους. Θα γλιτώσουν τώρα οι κλέφτες και μετά από τέσσερα χρόνια ποιος ζει ποιος πεθαίνει. Ποιος θα θυμάται μετά από τέσσερα χρόνια τι έλεγαν αυτοί σήμερα; Τώρα τους ενδιαφέρει να κατευνάσουν τον λαό, γιατί έχουν ανάγκη την ψήφο του. Τώρα τους ενδιαφέρει να τον ηρεμήσουν και να γλιτώσουν οι ίδιοι από την πίεση που μπορεί αυτός να ασκήσει εις βάρος τους.


Μαζί με τον Πρωθυπουργό και όλα τα κόμματα της "Αριστεράς και της προόδου" στο ίδιο μήκος κύματος. Όλοι υπέρμαχοι της συνταγματικής νομιμότητας. Με πρώτο το ΠΑΣΟΚ --του οποίου να μην ξεχνάμε ότι τα μισά στελέχη βρίσκονται εκτός φυλακής εξαιτίας αυτού του νόμου-- όλοι πουλάνε το ίδιο παραμύθι. Όλους τους έπιασε ο "πόνος" να προστατευτεί το Σύνταγμα. Όλοι πήραν τα "όπλα" τους, για να υπερασπιστούν την ισονομία και την ισοπολιτεία μεταξύ των πολιτών. Μεγάλη η "αγωνία" και της "Αριστεράς". Η "Αριστερά", εξαιτίας της γνωστής και σχεδόν επαγγελματικής "τιμιότητάς" της, δεν αρκείται στα τετριμμένα των πρωταγωνιστών του δικομματισμού. Προσπαθεί να πετύχει το ακατόρθωτο. Προσπαθεί να βρει "παράπλευρες" πρακτικές, προκειμένου να παρακάμψει τον άθλιο νόμο προς "όφελος" της Δημοκρατίας και των πολιτών. Επειγόντως μάλιστα. Για τέτοια "βιασύνη" μιλάμε.


Σύμφωνα με την "αλαβάνεια" λογική, θα πρέπει να συμφωνήσουν μεταξύ τους οι κλέφτες, για να διευκολύνουν τη δικαιοσύνη στη σύλληψη των κλεφτών. Αυτό μας λένε τα κόμματα της "ρομαντικής" Αριστεράς. Αναζητούν "συμφωνίες κυρίων", προκειμένου να παρακαμφθεί ο άθλιος νόμος και να διευκολυνθεί η δικαιοσύνη στο έργο της. Η λειτουργία δηλαδή της δικαιοσύνης επαφίεται στην "κυριοσύνη" των πολιτικών. Η δικαιοσύνη, δηλαδή, που θα αποδοθεί, θα προκύπτει μέσα από τα "παζάρια", τα οποία θα κάνουν κάθε φορά οι κλέφτες μεταξύ τους. Η "Αριστερά", επικαλούμενη τους "αγώνες" της για τη Δημοκρατία, θα είναι αυτή που θα εξασφαλίσει το παρασυνταγματικό fair play. Η "ειδική" στη δεοντολογία και στους άγραφους νόμους της κοινωνικής και πολιτικής "ιπποσύνης". Ο λαός θα πρέπει να "κοιμάται" ήσυχος, όταν αναλαμβάνει να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του η Αριστερά του πολυεκατομμυριούχου Αλαβάνου και της "American college" Παπαρήγα.


Η "Αριστερά", η οποία πάντα "ευθυγραμμίζεται" με τα μεγάλα κόμματα, όταν πρέπει να προστατευτούν τα γνωστά συντεχνιακά συμφέροντα. Η "Αριστερά", η οποία ψηφίζει πάντα ό,τι οδηγεί σε επιπλέον κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων. Η "Αριστερά", η οποία ψηφίζει πάντα ό,τι οδηγεί σε είσπραξη "προνομίων" από την πλευρά των πολιτικών. Δεν την είδαμε να διαφωνεί για την παράνομη χρηματοδότηση των κομμάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό. Δεν την είδαμε να διαφωνεί στον παράνομο έλεγχο των βουλευτικών "πόθεν έσχες" από την ίδια τη Βουλή. Δεν την είδαμε να διαφωνεί για τους εξωφρενικά προνομιακούς και άρα παράνομους όρους, οι οποίοι προβλέπονται για τη συνταξιοδότηση των βουλευτών. Δεν την είδαμε να διαφωνεί για τις παράνομες αυξήσεις των μισθών τους. Δεν την είδαμε να διαφωνεί στα βολέματα των "ημετέρων" και άρα και των δικών της παιδιών. Δεν την είδαμε να διαφωνεί ποτέ σε ό,τι αφορά τα συντεχνιακά συμφέροντα των εξουσιαστών.


Ακριβώς, επειδή δεν την είδαμε μόνον εμείς, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες, η "Αριστερά" σήμερα είναι παντελώς απαξιωμένη. Γι' αυτόν τον λόγο "βυθίζεται" μαζί με τα κόμματα του δικομματισμού. Γι' αυτόν τον λόγο αντιμετωπίζεται από τον λαό ως ένα γνήσια "σάπιο" μέρος ενός "σάπιου" οργανισμού. Ένα γνήσια "σάπιο" μέρος, το οποίο έχει βαρεθεί ο λαός να το βλέπει να πέφτει "θύμα" --πάντα με το αζημίωτο-- των "ρομαντισμών" και των "επαναστατική αδεία" αφελειών του. Την "Αριστερά", η οποία την απουσία της από την κυβερνητική εξουσία την έκανε ένα χρυσό "άλλοθι" για εύκολο πλουτισμό. Την "Αριστερά" ,η οποία δεν άσκησε ποτέ εξουσία, αλλά πάντα φρόντιζε να εξυπηρετεί με το ανάλογο τίμημα αυτούς που την ασκούσαν. Ο δικομματισμός μπορεί να κυβερνούσε τον τόπο, αλλά ο τετρακομματισμός "βασίλευε" στη νομή των κερδών της διαχείρισης. Στη νομή των μιζών, των προμηθειών και των προνομίων. Στην νομή υψηλόμισθων θέσεων στο δημόσιο και όχι μόνο.


Αυτό πληρώνει τώρα η ανυπόληπτη "Αριστερά" και δικαίως. Η "Αριστερά" των πολυεκατομμυριούχων υπερασπιστών των αδυνάτων. Η "Αριστερά", που, έχοντας χάσει την επαφή με την ελληνική κοινωνία, "ψαρεύει" πελατεία στα θολά "νερά" των μεταναστών. Η "Αριστερά" των προμηθειών, που ενοχλείται όταν την αμφισβητεί ο "λαουτζίκος". Η "Αριστερά" των ρεκόρ, εφόσον οι περισσότεροι από τους μισούς σημερινούς υπόδικους για διαφθορά είναι αριστερής "καταγωγής". Ακόμα και ο "ευσεβής" Ρουσόπουλος δικό της "παιδί" είναι. "Υιοθετημένο" είναι από την "επάρατο" το πρώην Golden Boy της. Και όμως... παρ' όλ' αυτά η "Αριστερά" επιμένει ακόμα και σήμερα να εμφανίζεται σαν ο τιμητής των πάντων. Η "αειπάρθενος" δύναμη. "Ζάχαρο" θα πάθουμε από τη "γλυκύτητα" και την "αγνότητα" των προθέσεών της. Δεν μπορεί κάποιοι μονίμως και εκ του ασφαλούς να επαγγέλλονται τις ανθρώπινες και κοινωνικές ευαισθησίες. Δεν μπορεί η κάθε ευαισθησία να γίνεται το "μαγαζάκι" του κάθε "αριστερού", που θα τρέξει πρώτος να το κατοχυρώσει σαν "ιδιοκτησία". Δεν μπορεί η "ευαισθησία" αυτή να πωλείται πάντα με στυγνούς επιχειρηματικούς όρους.


Κάποτε θα πρέπει να σταματήσουμε να ακριβοπληρώνουμε τις αριστερές "ανιδιοτέλειες". Ακόμα και από τις αρκούδες του Βιτσίου έχει βγάλει χρήματα η "Αριστερά". Όπου υπάρχει μισθός να τρέχει εξαιτίας μιας "ευαισθησίας", είναι βέβαιον ότι αυτός καταλήγει σε "αριστερή" τσέπη. Δεν είναι δυνατόν για όλους τους κοινούς Έλληνες η Καρέτα-Καρέτα να είναι χελώνα και για κάποιους "αριστερούς" να είναι το ιδιόκτητο "μαγαζί" τους. Δεν είναι δυνατόν για τους κοινούς Έλληνες το φυσικό περιβάλλον να είναι το σπίτι τους και για κάποιους "αριστερούς" να είναι το νέο οικολογικό Ελντοράντο. Έλεος.


Αυτοί μας κυβερνούν και δυστυχώς στο θέμα αυτό είμαστε συνυπεύθυνοι της κατάστασης και εμείς οι πολίτες. Εμείς τους ψηφίσαμε και τους τοποθετήσαμε στις θέσεις τους. Εμείς τους δώσαμε εξουσία, αδυνατώντας να τους ελέγξουμε. Αυτό είναι το όλο πρόβλημα. Αυτοί όλοι κάπου στηρίζονται και κάνουν όλα αυτά τα εγκλήματα. Πού στηρίζονται; Στην άγνοια του πολίτη. Στην άγνοια εκείνου, που θεωρητικά --με βάση το Σύνταγμα-- είναι ο κυρίαρχος και άρα το "αφεντικό" της Δημοκρατίας μας. Όταν όμως το "αφεντικό" δεν γνωρίζει τα δεδομένα, τότε φυσικό είναι να το "δουλεύουν" οι υπηρέτες του. Αυτό συμβαίνει τώρα. Ο ιδιοκτήτης έχει παραδοθεί στη θέληση των golden boys, στους οποίους ο ίδιος παραχώρησε τη διαχείριση. Ο λαός έχει παραδοθεί στην κυριολεξία στις "ορέξεις" των ακριβοπληρωμένων υπηρετών του, οι οποίοι, βλέποντας την αδυναμία τους, άρχισαν να τον κλέβουν. Επαφίεται στην καλή τους πίστη, η οποία είναι προφανές ότι δεν υπάρχει.


Και όμως υπάρχει λύση, η οποία μπορεί να δοθεί από τους ίδιους τους πολίτες, χωρίς να έχουν την ανάγκη των "αντιπροσώπων" τους. Το ίδιο το Σύνταγμα φροντίζει να τους δίνει τη δυνατότητα να επιλύουν μόνοι τους τόσο σημαντικά προβλήματα, γιατί απλούστατα αυτό το ίδιο φροντίζει να μην χάνει ποτέ ο λαός την κυρίαρχη ιδιότητά του. Για να δώσεις όμως λύση σε ένα πρόβλημα, πρέπει να ξεκινήσεις από τα βασικά. Πρέπει κατ’ αρχήν να κατανοήσεις τα δεδομένα. Το Σύνταγμα δίνει απίστευτες δυνατότητες στον πολίτη. Ο πολίτης όμως γνωρίζει τι ακριβώς δυνατότητες του παρέχονται; Ο πολίτης είναι ο κύριος του Συντάγματος. Γνωρίζει όμως αυτός ο πολίτης το Σύνταγμα; Αναγκαστικά λοιπόν θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τα βασικά.


Το πρώτο πράγμα, που συνήθως δεν γνωρίζει ο πολίτης και αυτό είναι το τραγικότερο, είναι η φύση και η λειτουργία του συνταγματικού νόμου. Τον έχουν "τρομάξει" οι πολιτικοί και οι νομικοί και νομίζει ότι το Σύνταγμα είναι κάτι το περίπλοκο, το οποίο αφορά μόνον τους ίδιους. Αυτό είναι κάτι το οποίο δεν συμβαίνει, γιατί, αν συνέβαινε, απλά δεν θα υπήρχε το Σύνταγμα. Το Σύνταγμα δεν αποτυπώνει τα πολύπλοκα και άρα ακαταλαβίστικα "δώρα" της εξουσίας προς τον πολίτη. Το Σύνταγμα αποτυπώνει τις απαιτήσεις του πολίτη απέναντι στην εξουσία. Τις δικές του απαιτήσεις, όπως αυτός τις διατύπωσε και τις επέβαλε στην εξουσία με τη βία, ξοδεύοντας το αίμα του στις επαναστάσεις. Περιγράφει τα δικά του οράματα για την κοινωνία, στην οποία κατάφερε και έγινε κυρίαρχος μετά από αιώνια πάλη με σκληρές και αυταρχικές εξουσίες. Περιγράφει τις ασφαλιστικές δικλείδες. τις οποίες αυτός απαίτησε να ισχύουν, εφόσον, λόγω προηγουμένων τραγικών εμπειριών, "πλήρωσε" την απουσία τους.


Αυτά περιλαμβάνει το Σύνταγμα. Τα απλά, τα οποία ο λαός θεωρεί θεμελιώδη και απαραίτητα, για να ζήσει όπως αυτός επιθυμεί. Αυτά τα οποία ο λαός φώναζε επί αιώνες κι εξακολουθεί να φωνάζει στους δρόμους και στα πεζοδρόμια. Αυτά τα οποία γνωρίζουμε όλοι μας και είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή ν' αγωνιστούμε για να τα προστατεύσουμε. Αυτά τα οποία προστατεύουμε καθημερινά και δυστυχώς δεν γνωρίζουμε πώς τα "αποτυπώνει" μέσα του το Σύνταγμα. Αυτό είναι το Σύνταγμα. Η "αποτύπωση" σε μορφή νόμου της απαίτησης του πολίτη για ισότητα, ισονομία κλπ.. Την προστασία του πολίτη από τους μηχανισμούς του συστήματος, οι οποίοι έχουν συμφέρον να τον υποτάξουν. Τον έλεγχο της εξουσίας από τον νόμο. Τον έλεγχο του νόμου μέσα από τα "φίλτρα" των δικών του συνταγματικά κατοχυρωμένων απαιτήσεων. Το Σύνταγμα είναι το "Σύμβολο της Πίστεως" για τη "θρησκεία" της Δημοκρατίας. Ο πολίτης είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει το σύνολο των όσων το αφορούν. Όταν δεν το γνωρίζει, τότε αποτελεί εύκολο θύμα του κάθε καραγκιόζη, ο οποίος παριστάνει τον πολιτικό ηγέτη.


Το κύριο και βασικό, που πρέπει ο πολίτης να γνωρίζει, είναι ότι το Σύνταγμα έχει μεικτή φύση. Δεν έχει ομοιογένεια σ' ό,τι αφορά τις διατάξεις του και τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. Αποτελεί μια σύνθεση νόμων, οι οποίοι έχουν διαφορετική ισχύ μεταξύ τους. Υπάρχουν μέσα σ' αυτό νόμοι, οι οποίοι "αποτυπώνουν" τον πολιτισμό και τη δημοκρατία μας και ως εκ τούτου είναι απαραβίαστοι. Νόμοι, οι οποίοι περιγράφουν τις κατακτήσεις του λαού. Αυτοί είναι νόμοι, οι οποίοι δεν επιδέχονται καμίας μεταβολής και αναθεώρησης. Καμία σχετική ή απόλυτη πλειοψηφία της εκάστοτε αναθεωρητικής Βουλής δεν μπορεί να τους καταργήσει ή να τους μεταβάλει στο ελάχιστο. Νόμοι, οι οποίοι διασφαλίζουν την απόλυτη κυριαρχία του λαού. Νόμοι, οι οποίοι έχουν σχέση με τη "διάκριση" μεταξύ των εξουσιών. Νόμοι, οι οποίοι έχουν σχέση με την προστασία της ανθρώπινης ύπαρξης. Νόμοι, οι οποίοι έχουν σχέση με την ισονομία και την ισοπολιτεία μεταξύ των πολιτών. Νόμοι, οι οποίοι περιορίζουν τα δικαιώματα της εξουσίας απέναντι στον απλό πολίτη. Νόμοι, οι οποίοι απαιτούν πραγματικό αίμα, προκειμένου ν' αλλάξουν στο ελάχιστο. Νόμους, τους οποίους πρέπει να γνωρίζει υποχρεωτικά ο πολίτης, όπως γνωρίζει την "προπαίδεια".


Αυτούς τους απαράβατους νόμους, οι οποίοι "αποτυπώνουν" τον δημοκρατικό πολιτισμό μας, τους πλαισιώνουν δευτερεύοντες νόμοι, οι οποίοι "αποτυπώνουν" την εκάστοτε διαχειριστική λογική του συστήματός μας. Αυτοί είναι νόμοι, οι οποίοι απλά διευκολύνουν την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος. Νόμοι, οι οποίοι έχουν την κανονιστική ισχύ των βασικών συνταγματικών νόμων, αλλά όχι την απόλυτη ισχύ τους. Νόμοι κατ’ όνομα συνταγματικοί, αλλά όχι κατ’ ουσία. Νόμοι, οι οποίοι στην Ελλάδα εύκολα θεσπίζονται ή καταργούνται από την εκάστοτε αναθεωρητική Βουλή με την πλειοψηφία που προβλέπεται από τον νόμο. Νόμοι, οι οποίοι ονομάζονται "τιμής ένεκεν" συνταγματικοί, μόνο και μόνο για να διαφοροποιούνται από την καθημερινή "παραγωγή" της Νομοθετικής Εξουσίας. Από την "παραγωγή" που μπορεί να θεσπιστεί με την ψήφο μερικών μισοκοιμισμένων βουλευτών σε κάποια άγρια μεσάνυκτα ή με μια απλή υπουργική απόφαση.


Αυτοί οι δευτερεύοντες νόμοι έχουν ως στόχο τη σταθερότητα της λειτουργίας του συστήματος. Σε αναζήτηση αυτής της σταθερότητας ο νομοθέτης "αποφάσισε" ότι ...δεν μπορούν αυτοί οι νόμοι να μεταβάλλονται, κάθε φορά που αυτό "βολεύει" μια κυβέρνηση στην εξυπηρέτηση των πολιτικών ή κομματικών συμφερόντων της. Αυτός ο νομοθέτης "αποφάσισε" ότι οι νόμοι αυτοί θα αλλάζουν μέσω κάποιων πολύ συγκεκριμένων διαδικασιών μέσα σε επίσης πολύ συγκεκριμένα ελάχιστα χρονικά όρια. Δευτερεύων νόμος αποφασίζει πότε και μετά από πόσο χρονικό διάστημα θα υπάρχει αναθεωρητική Βουλή. Δευτερεύον νόμος αποφασίζει τη διαδικασία αυτής της αλλαγής. Δευτερεύον νόμος αποφασίζει πόσοι βουλευτές χρειάζονται για μια τέτοια αλλαγή. Δευτερεύον νόμος, δηλαδή, αποφασίζει πότε και με ποιες διαδικασίες μπορεί ν' αλλάξει και ο ίδιος. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι νόμοι, τους οποίους δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζει ο πολίτης, γιατί απλούστατα δεν χρειάζεται να τους γνωρίζει.


Ποιο όμως είναι το βασικό στοιχείο, το οποίο χαρακτηρίζει τους "διαχειριστικούς" αυτούς νόμους; Ποια είναι η βασική προϋπόθεση, για να υπάρξουν ως νόμοι και να ενταχθούν στο Σύνταγμα; Η βασική προϋπόθεση είναι να μην έρχονται σε σύγκρουση με τους θεμελιώδεις νόμους του Συντάγματος. Ένας τέτοιος δευτερεύων νόμος, αν έρχεται σε "σύγκρουση" με τους πρωτεύοντες νόμους και στην ουσία τους "ακυρώνει", είναι παράνομος. Είναι ένας νόμος από τη φύση του παράνομος και ως εκ τούτου δεν ισχύει. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, μέσα στη Δημοκρατία μας, όπως αυτή "περιγράφεται" από το Σύνταγμα της ισονομίας και της ισοπολιτείας, να ισχύει ένας νόμος, ο οποίος για παράδειγμα απαγορεύει τον διορισμό στο Δημόσιο όλων των Βορειοελλαδιτών, επειδή έτσι αποφάσισαν σε κάποια αναθεωρητική Βουλή οι πλειοψηφίες που προβλέπονται. Ο νόμος αυτός έρχεται σε σύγκρουση με βασική διάταξη του Συντάγματος και ως εκ τούτου είναι παράνομος. Ένας πολίτης και μόνον, από αυτούς που θίγονται, να τον καταγγείλει, πηγαίνει κατ’ ευθείαν στα σκουπίδια μαζί με τις υπογραφές εκείνων που τον εμπνεύστηκαν και τον ψήφισαν.


Σ' αυτό το σημείο βρίσκεται όλο το μυστικό της λειτουργίας του Συντάγματος και βέβαια σ' αυτό το σημείο έχει εφαρμογή εκείνο το οποίο το Σύνταγμα διασφαλίζει με όλα τα μέσα και είναι η λαϊκή κυριαρχία και βέβαια ο διαχωρισμός των εξουσιών. Το Σύνταγμα δίνει τη δυνατότητα στον κάθε πολίτη να ξεκινήσει ακόμα και μόνος του τη διαδικασία να "κριθεί" ένας νόμος για τη νομιμότητά του. Το Σύνταγμα δίνει τη δυνατότητα σε μια από τις κυρίαρχες εξουσίες, που είναι η Δικαστική Εξουσία, να "κινείται" --είτε κατ’ έγκληση είτε αυτεπάγγελτα-- εναντίον τέτοιων νόμων, προκειμένου να τους ακυρώσει. Όταν ένας παράνομος νόμος --όπως είναι αυτός περί της ευθύνης υπουργών-- ισχύει, δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν. Είτε ο λαός "κοιμάται" και αφήνεται από μόνος του να τον εμπαίζουν οι πολιτικοί, είτε η Δικαιοσύνη δεν κάνει το καθήκον της.


Αντιλαμβανόμαστε ότι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών μπορεί ν' αλλάξει μέσα σε πέντε λεπτά, γιατί απλούστατα είναι παράνομος. Είναι θέμα της Δικαιοσύνης να τον ακυρώσει και όχι της Νομοθετικής Εξουσίας να τον αλλάξει. Αποτελεί αντικείμενο της Δικαιοσύνης να ακυρώσει αυτόν τον νόμο και δεν χρειάζεται να περιμένουμε να κατανοήσουν και ν' αλλάξουν το "σφάλμα" τους εκείνοι που το διέπραξαν. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε ούτε μία ούτε δύο ούτε χίλιες αναθεωρητικές Βουλές.


Η Νομοθετική Εξουσία έχει δικαίωμα να καταργεί, να τροποποιεί ή ν' αλλάζει νόμους "νόμιμους". Μπορεί ν' αλλάξει για παράδειγμα νόμους, οι οποίοι δεν "ξεπερνούν" τα όρια της νομιμότητας και άρα δεν αποτελούν αρμοδιότητα της Δικαστικής Εξουσίας. Νόμους, οι οποίοι "εκφράζουν" τη διαχειριστική λογική της Νομοθετικής Εξουσίας, η οποία υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει τον λαό. Ένας τέτοιος νόμος είναι για παράδειγμα ο νόμος περί ανώτατης παιδείας. Οι εκπρόσωποι του λαού μπορούν ν' αποφασίσουν αν μπορεί ή δεν μπορεί να υπάρξει ιδιωτική ανώτατη παιδεία. Δικαίωμά τους είναι να το κάνουν και αυτό το δικαίωμα απορρέει από το Σύνταγμα. Αναλαμβάνουν το πολιτικό βάρος της απόφασής τους και αποφασίζουν.


Οι αποφάσεις τους, εφόσον κριθούν για τη νομιμότητά τους, έχουν το κύρος του συνταγματικού νόμου και ως τέτοιοι εφαρμόζονται για όσο διάστημα ισχύουν. Αν κάποια κυβέρνηση κρίνει στο μέλλον ότι αυτοί οι νόμοι δεν απέδωσαν το αναμενόμενο κέρδος στον λαό, μπορεί να τους επανεξετάσει και να τους καταργήσει ή να τους τροποποιήσει. Η Δικαιοσύνη δεν έχει καμία απολύτως αρμοδιότητα ν' αλλάξει αυτούς τους νόμους. Η Δικαιοσύνη έχει αρμοδιότητα να κρίνει μόνον τη νομιμότητα ενός νόμου και όχι τον ίδιο τον νόμο. Η Δικαιοσύνη έχει το "μέτρο" του Συντάγματος και την εξουσία να "μετράει" τους νόμους με βάση αυτό. Μπορεί να ακυρώσει έναν νόμο, ο οποίος ξεπερνά το "μέτρο" του Συντάγματος, αλλά όχι να τον αλλάξει. Ό,τι ξεπερνάει το "μέτρο" μπορεί να το ακυρώσει, ενώ ό,τι είναι εντός του "μέτρου" δεν έχει δικαίωμα να το αγγίζει. Οι εμπνεύσεις νέων νόμων ή οι αλλαγές των υφισταμένων "μετρημένων" νόμων ανήκουν στις αρμοδιότητες της Νομοθετικής Εξουσίας.


Απλά πράγματα κοινής βιομηχανικής λογικής. Η Δικαιοσύνη λειτουργεί σαν ένα βιομηχανικό μαχαίρι, το οποίο κινείται σε ένα σταθερό ύψος πάνω από έναν ιμάντα μεταφοράς αντικειμένων. Το Σύνταγμα καθορίζει τον "πήχη" του ύψους, όπου θα κινείται το "μαχαίρι" αυτό. Ό,τι περνάει από τον "ιμάντα", που μεταφέρει τη νομοθετική "παραγωγή" της Βουλής, δεν πρέπει να ξεπερνάει το μέτρο "ύψους" που επιβάλλει το Σύνταγμα. Από εκεί και πέρα, αν το αντικείμενο, που περνάει κάτω από αυτό, είναι ένας υπολογιστής, ένα βάζο ή μια τούρτα, δεν είναι αρμοδιότητα της Δικαιοσύνης να το κρίνει. Το "μαχαίρι" της Δικαιοσύνης θα κινείται αιωνίως πέρα δώθε στον αέρα, μέχρι να χρειαστεί να σταματήσει κάποιον "ψηλό" νόμο. "Ψηλότερο" απ' ό,τι ανέχεται το Σύνταγμα. Με την μόνιμη κίνησή του αποτρέπει τους πονηρούς νομοθέτες, οι οποίοι θα ήθελαν να περάσουν παράνομα ένα "ψηλό" αντικείμενο ή να διορθώσει το σφάλμα αφελών, οι οποίοι εν αγνοία τους δημιούργησαν ένα "ψηλό" αντικείμενο.


Η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών ανήκει στην αρμοδιότητα της Δικαστικής Εξουσίας, γιατί είναι προφανώς παράνομος. Είναι προφανές ότι δεν έχει κριθεί ποτέ για τη νομιμότητά του. Είναι προφανές ότι δεν έχει "μετρηθεί", γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα φαινόταν ξεκάθαρα ότι ξεπερνάει το "μέτρο" του Συντάγματος. Άρα είναι επίσης προφανές ότι μπορεί να ακυρωθεί ανά πάσα στιγμή από τη Δικαιοσύνη, χωρίς να περιμένουμε τη Βουλή και τους "αξιότιμους" πολιτικούς να μας απαλλάξουν από αυτόν. Κατάλαβε ο αναγνώστης πώς μπορούν να λειτουργούν δύο ανεξάρτητες εξουσίες πάνω στο ίδιο αντικείμενο, χωρίς να συγκρούονται ή να αλληλοκαλύπτονται; Ο ένας "παράγει" με την απόλυτη ελευθερία που απαιτεί πάντα η παραγωγή και ο άλλος απλά ελέγχει το τελικό προϊόν σε κάποιες πολύ συγκεκριμένες προδιαγραφές.


Στην περίπτωσή μας το αντικείμενο "κόβεται" αυτόματα λόγω "ύψους" και δεν υπάρχει ανάγκη να περιμένουμε τους "παραγωγούς" της Βουλής να μετατρέψουν μια "κατσαρόλα" σε "υπολογιστή", ώστε να δικαιολογείται καθυστέρηση. Να απαλλάξουμε και τον Καραμανλή από τον "πόνο" του για το Σύνταγμα. Να απαλλάξουμε και την "Αριστερά" από την ανυπομονησία της να βελτιωθεί αυτός ο νόμος. Να την απαλλάξουμε από τα "ιπποτικά" της καθήκοντα να υπερασπιστεί την "ευαισθησία" και τη "δεοντολογία" της εξουσίας. Ο συνταγματικός νόμος είναι αυτός που μας προστατεύει από τον φασισμό της εξουσίας και όχι η "ευαισθησία" των απερίγραπτων Αλαβάνων και των σταλινικών Παπαρήγων. Ο συνταγματικός νόμος, τον οποίο μας χάρισαν οι πρόγονοί μας, δίνοντας το αίμα τους για να τον αποκτήσουν και όχι η ακριβοπληρωμένη "ευαισθησία" των εκατομμυριούχων ηγετών της "Αριστεράς".


Η λύση είναι απλή και βέβαια δεν είναι μία και μοναδική. Είναι τόση μεγάλη η "υπεροχή", που εξασφαλίζει στον πολίτη το Σύνταγμα της Δημοκρατίας, που μπορεί ανά πάσα στιγμή και με πολλούς τρόπους να διαλύσει όλους εκείνους τους επίορκους πολιτικούς και κρατικούς παράγοντες. Είναι τόσο μεγάλη η "υπεροχή" του πολίτη, που μπορεί ακόμα και μόνος του να ενεργήσει, προκειμένου να το καταφέρει. Είναι τόσο μεγάλη η "υπεροχή" του πολίτη, που είναι "περίεργο" που δεν το έχουν αντιληφθεί οι επιφανείς συνταγματολόγοι της Βουλής. Οι ακριβοπληρωμένοι αντιπρόσωποι του λαού, που τον "υπηρετούν". Οι στα άνευ ουσίας φλύαροι και φαφλατάδες. Οι επαγγελματίες της πολιτικονομικής "επιστήμης", όπως ο Βενιζέλος ή ο Λοβέρδος.


Λύση πρώτη.


Πηγαίνει ένας πολίτης ή ένα σύνολο πολιτών και καταθέτει μήνυση --για παράβαση καθήκοντος-- εις βάρος του Προέδρου και του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Γιατί; Γιατί δεν εντόπισαν άμεσα και ως εκ τούτου δεν αντιμετώπισαν αποτελεσματικά τον συνταγματικά παράνομο νόμο περί ευθύνης υπουργών. Αυτή είναι η δουλειά τους και γι' αυτό πληρώνονται. Δεν πληρώνονται για να παριστάνουν τους ανώτατους παράγοντες του ελληνικού κράτους και να πιάνουν τις πρώτες θέσεις στις εκκλησίες και στις παρελάσεις. Δική τους δουλειά ήταν να κινήσουν τις διαδικασίες κρίσης του συγκεκριμένου νόμου και να τον ακυρώσουν. Η δική τους νομομάθεια έπρεπε να προηγείται αυτής του απλού πολίτη και όχι να έπεται. Η δική τους νομομάθεια βάζει τον Άρειο Πάγο "μπροστά" από το κάθε καφενείο, που "δικάζει" ερασιτεχνικά. Σε μια τέτοια περίπτωση ο νόμος θα ακυρωνόταν, χωρίς να έρθει σε σύγκρουση η Δικαστική με τη Νομοθετική Εξουσία. Νύχτα θα ψήφιζαν οι βουλευτές τον παράνομο νόμο, ημέρα θα τον ακύρωνε η Δικαστική Εξουσία. Ο καθένας θα έκανε τη δουλειά που προβλέπεται από το Σύνταγμα να κάνει. Κανένας δεν θα έμπαινε στα "χωράφια" κανενός.


Ο νόμος είναι προφανέστατα αντισυνταγματικός, εφόσον "ακυρώνει" μία από τις πιο θεμελιώδεις συνταγματικές διατάξεις που υπάρχουν και είναι αυτή η οποία εξασφαλίζει την ισονομία και την ισοπολιτεία μεταξύ των πολιτών. Νόμος, που να διαχωρίζει "εκλεκτούς" βουλευτές από "κοινούς" πολίτες, είναι από τη φύση του αντισυνταγματικός και ως εκ τούτου παράνομος. Νόμος, που να επιτρέπει σε μια συντεχνία επαγγελματιών να απαλλάσσει από τη δικαστική κρίση δικά της μέλη, είναι από τη φύση του αντισυνταγματικός και ως εκ τούτου παράνομος. Οι παράνομοι νόμοι ανήκουν στην αρμοδιότητα της Δικαιοσύνης να εντοπίζονται και να ακυρώνονται και άρα μια Δικαιοσύνη, που δεν κάνει το καθήκον της, είτε έχει ένοχη ηγεσία είτε ανίκανη.


Η "εκκωφαντικά" προφανής παρανομία του συγκεκριμένου νόμου καθιστά προφανή και την ενοχή ή την ανικανότητα των επικεφαλείς της Δικαιοσύνης. Δεν είναι δυνατόν η παρανομία αυτού του νόμου να εντοπίζεται στα καφενεία αυτής της χώρας και να μην εντοπίζεται στον Ναό της Δικαιοσύνης. Δεν είναι δυνατόν να προπηλακίζονται δικαίως οι πολιτικοί από τους πολίτες με κατηγορίες, τις οποίες έπρεπε να τους έχει αποδώσει προ πολλού η Δικαιοσύνη. Γι' αυτόν τον λόγο κάνεις μήνυση στην ηγεσία της, ώστε να "καταλάβεις" αν είναι ένοχη ή αν απλά "κοιμάται". Με τη μήνυση την εξαναγκάζεις ν' αποφανθεί για τη νομιμότητα του νόμου. Να αποφανθεί εγγράφως και εμπεριστατωμένα, γιατί --ως γνωστό-- τα γραπτά μένουν και αυτά είναι που κρίνονται. Τα έγγραφα συνοδεύονται από υπογραφές και ως γνωστό οι υπογραφές δεσμεύουν αυτούς που τις βάζουν. Οι υπογραφές συνεπάγονται ευθύνες όλων των τύπων. Ευθύνες ποινικές, αστικές ή και υπηρεσιακές.


Σε μια τέτοια περίπτωση ο νόμος θα πάει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, για να κριθεί η νομιμότητά του και αν συμβεί αυτό, είναι βέβαιον ότι θα ακυρωθεί. Άπειροι δικαστές μπορεί να κάνουν τα "κορόιδα" απέναντι σε έναν παράνομο νόμο, αλλά κανένας δεν είναι διατεθειμένος να βάλει την υπογραφή του για να τον "νομιμοποιήσει". Είναι δεδομένο ότι, αν αυτός ο νόμος φτάσει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, θα ακυρωθεί και μάλιστα αυτή η ακύρωση θα έχει από τη φύση της αναδρομική ισχύ. Δεν χρειάζεται δηλαδή καν ν' αποφασίσει το δικαστήριο για την αναδρομικότητα της απόφασής του. Γιατί; Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση το προστατευτικό "κέλυφος" του νόμου περί ευθύνης υπουργών δεν υφίσταται και οι εγκληματίες παραμένουν τέτοιοι, εφόσον το διάστημα, το οποίο προβλέπεται για όλους τους πολίτες, προκειμένου να παραγραφούν τα εγκλήματά τους, είναι τεράστιο.


Ο νόμος αναγκαστικά θα μπορεί να πιάσει όλους όσους επωφελήθηκαν από την παρανομία του ακυρωθέντα νόμου για το χρονικό περιθώριο που ο συνταγματικός νόμος προβλέπει για τα εγκλήματα του απλού πολίτη. Το χρονικό περιθώριο των τριάντα και πλέον ετών. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, όλα τα λαμόγια --από την εποχή της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, το Χρηματιστήριο και τον ΟΤΕ-- κινδυνεύουν με φυλάκιση. Κινδυνεύουν με άμεση φυλάκιση, ενώ τώρα, κρυβόμενοι πίσω από τον παράνομο νόμο, μας βγάζουν με θράσος τη "γλώσσα" τους. Βγάζουν τη "γλώσσα" σε έναν λαό, ο οποίος είναι από τη φύση του πανίσχυρος και συνταγματικά κυρίαρχος. Θεωρούν ότι βρίσκονται πίσω από τον προστατευτικό "φράχτη" του νόμου και δεν βλέπουν ότι αυτός ο παράνομος "φράχτης" είναι ανοικτός. Δεν βλέπουν ότι προκαλούν ένα εξαγριωμένο "ροντβάιλερ" και σε απόσταση ενός "μέτρου" ο προστατευτικός "φράχτης" τελειώνει.


Λύση δεύτερη.


Πηγαίνει ένας πολίτης ή ένα σύνολο πολιτών και καταθέτει μήνυση εναντίον των βουλευτών, οι οποίοι συνθέτουν μια εξεταστική ή προανακριτική επιτροπή. Η μήνυση αυτή έχει ως αντικείμενό της την κατηγορία για σύσταση συμμορίας με σκοπό το παράνομο κέρδος. Με βάση το Σύνταγμα και τον νόμο περί ασυμβίβαστου οι άνθρωποι αυτοί εκτός από "εθνοπατέρες" είναι και "επαγγελματίες" στο αντικείμενό τους. Όταν όμως άνθρωποι με την ίδια επαγγελματική ιδιότητα συγκεντρώνονται στον χώρο εργασίας τους, για να "κρίνουν" ομοίους τους και άρα να τους απαλλάξουν από την κρίση της Δικαιοσύνης --η οποία αφορά όλους τους υπόλοιπους πολίτες ή τις συντεχνίες τους-- υπάρχει έγκλημα. Η συμμορία αυτή παίρνει τον τίτλο της "παραδικαστικής" και αυτό είναι κάτι το ιδιαίτερα επικίνδυνο γι' αυτούς που το αποτολμούν. Μιλάμε για εγκληματική δράση, η οποία εξευτελίζει κυρίαρχους θεσμούς της ελληνικής πολιτείας και απειλεί το Σύνταγμα με κατάλυση. Απόπειρα κατάλυσης του Συντάγματος και συμμορία πολιτικών που την πραγματοποιεί και στη συνέχεια επωφελείται από αυτήν, είναι εξόχως επικίνδυνο και ανθυγιεινό γι' αυτούς που την επιχειρούν.


Και πάλι μια τέτοια μήνυση δρομολογεί την ίδια διαδικασία που περιγράψαμε πιο πάνω. Η Δικαιοσύνη θα πρέπει να κρίνει τους μηνυθέντες και για να το κάνει αυτό θα πρέπει να κρίνει τη νομιμότητα του νόμου, προκειμένου ν' αποφανθεί γι' αυτούς. Ο νόμος και σ' αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να πάει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, για να κριθεί. Αν κριθεί ο νόμος παράνομος, είναι παράνομοι και όλοι όσοι τον εκμεταλλεύτηκαν, προκειμένου ν' αποφύγουν τη Δικαιοσύνη, η οποία αφορά τους υπόλοιπους πολίτες στο σύνολό τους.


Αν κριθεί ο νόμος παράνομος, μαύρο "φίδι" που τους έφαγε τους νεόπλουτους. Θα γελάσει ο κάθε πικραμένος σ' αυτήν τη χώρα. Οι νεομεγιστάνες πολιτικοί θα τα ξεχάσουν τα Four Seasons αυτού του Πλανήτη. Μαζί μ' αυτούς και οι πολυεκατομμυριούχοι και "προωροσυνταξιούχοι" κρατικοί υπάλληλοι θα ψάχνουν να βρουν κατά πού "πέφτει" η Αργεντινή. Θα ψάχνουν να βρουν "κονέ" με τον Σταύρο Κοσκωτά. Χρυσές δουλειές θα κάνουν τα ταξιδιωτικά γραφεία.


Εύλογες απορίες.


Αυτό το οποίο μας κάνει εντύπωση είναι το εξής: Μας κάνει εντύπωση η αφοβία τους. Σήμερα όλοι αυτοί οι διεφθαρμένοι και οι επίορκοι πολιτικοί, θεωρώντας ότι είναι καβάλα στο "άλογο", κάνουν ό,τι θέλουν και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Μόνοι τους παρανομούν και μόνοι τους απαλλάσσονται από τις παρανομίες. Μόνοι τους κλέβουν και μόνοι τους "ελέγχουν" τα πόθεν έσχες τους. "Γιάννης κλέβει και Γιάννης μετράει". Φτάνουν στο σημείο να προκαλούν ευθέως με τον προφανώς παράνομο πλουτισμό τους. Να προκαλούν σε μια περίοδο πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, όπου η φτώχεια αγγίζει εκατομμύρια πολιτών. Αναρωτιόμαστε λοιπόν εμείς το πιο απλό πράγμα. Δεν φοβούνται; Αν μία στο εκατομμύριο αλλάξει χέρια η εξουσία, τι θα γίνει; Τι θα πάθουν όλοι αυτοί, αν ο λαός "αποφασίσει" να δώσει την εξουσία σε κάποιους "άλλους" Έλληνες, οι οποίο δεν συμμετέχουν στην ίδια διαπλοκή συμφερόντων; Σε κάποιους, οι οποίοι δεν έχουν οικονομικές εξαρτήσεις από τους γνωστούς "διαπλεκόμενους" και ως εκ τούτου δεν έχουν λόγο να προστατεύσουν τους υπαλλήλους τους; Σε κάποιους, οι οποίοι δεν κληρονόμησαν τις εξουσίες των πατεράδων τους και ως εκ τούτου δεν τρέφουν ιδιαίτερη συμπάθεια απέναντι στους "γόνους" των γνωστών οικογενειών;


Γι' αυτόν τον λόγο απορούμε, όπως απορεί και ο κάθε απλός Έλληνας. Τα εγκλήματα της διαφθοράς και της απιστίας προς το Δημόσιο είναι επικίνδυνα εγκλήματα γι' αυτούς που τα διαπράττουν. Δεν είναι πλημμελήματα με βάση τη λογική του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι ούτε καν κακουργήματα με βάση την πλειοδοτική λογική της ΝΔ. Είναι εγκλήματα κατά του λαού και του Συντάγματος. Τοποθετούν τον εγκληματία σε μια "ζώνη", όπου τα πάντα είναι σκοτεινά και επικίνδυνα. Σε μια "ζώνη", όπου ακόμα και η λαϊκή τρομοκρατία μπορεί να βγάλει πιστόλια και να γίνει θανατηφόρα για τους εγκληματίες. Γι' αυτόν τον λόγο είμαστε "εντυπωσιασμένοι" από την μέχρι απάθειας αφοβία τους. Αν για εγκλήματα, που πολλές φορές ο ίδιος ο λαός τιμωρεί με σφαίρες, επιλέξει να αναδείξει με την ψήφο του ηγεσίες με την ίδια άποψη, τι θα γίνει; Έχουν σκεφτεί όλοι αυτοί το ενδεχόμενο να τελειώσουν τις ζωές τους μέσα στις φυλακές; Να "σαπίσουν" στην κυριολεξία μέσα σ' αυτές; Πόσο απέχουμε από το να ξανακουστεί η παροιμιώδης φράση ..."όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια;"


Ένα άλλο πράγμα, που μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, είναι η στάση της Δικαστικής Εξουσίας απέναντι σ' αυτήν την απίστευτη λεηλασία του δημόσιου πλούτου. Κάτι συμβαίνει με αυτήν την εξουσία και τους λειτουργούς της. Δίνουν την εντύπωση ότι δεν κατανοούν τα πράγματα. Όλα τα πράγματα. Ακόμα και τον δικό τους ρόλο. Πρόσφατα διορίστηκε ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου στη θέση του και ακούσαμε με μεγάλη προσοχή τον λόγο του, προσπαθώντας να τον "αποκωδικοποιήσουμε", ώστε να καταλάβουμε το προσωπικό του "στίγμα".


Τον ακούγαμε και δεν πιστεύαμε αυτά που άκουγαν τ' αυτιά μας. Άλλον λόγο ακούγαμε όταν είχαμε ανοικτά τα μάτια μας και άλλον όταν τα κλείναμε. Τι σημαίνει αυτό το παράδοξο που λέμε; Ακούσαμε τον νεοδιορισθέντα Πρόεδρο του Αρείου Πάγου να καταγγέλλει δημόσια όλα τα κακώς κείμενα, τα οποία αφορούν την πολιτική εξουσία. Να καταγγέλλει τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και να κάνει αναφορά στην ατιμωρησία που βασιλεύει. Προσπάθησε να "απαλλάξει" τη Δικαιοσύνη από τις κατηγορίες που της προσάπτουν, καταγγέλλοντας σκληρά την πολιτική ηγεσία για τις μεθοδεύσεις της. Κατήγγειλε ακόμα και τον ίδιο τον νόμο περί ευθύνης υπουργών και τον θεώρησε ως το βασικό αίτιο της σημερινής ατιμωρησίας. Εντόπισε το σύνολο των "αληθειών" που τον αφορούν και αποτελούν το αίτιο της σημερινής "παθογένειας" της διαφθοράς. Όλα όσα είπε ήταν σωστά και θα μπορούσαμε να τα συνυπογράψουμε.


Όταν λοιπόν κλείναμε τα μάτια μας και δεν βλέπαμε αυτόν που μιλούσε, ακούγαμε έναν θαυμάσιο και ειλικρινή καταγγελτικό λόγο. Αν αυτός ο οποίος μιλούσε ήταν ένας ταξιτζής, θα τον θαυμάζαμε για την οξυδέρκειά του και για το θάρρος του να καταγγείλει την εξουσία. Αν αυτός που μιλούσε ήταν ένας πολιτικός, θα τον ψηφίζαμε, αν μας έπειθε ταυτόχρονα ότι είχε τη διάθεση να παλέψει γι' αυτά που μας έλεγε. Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο οποίος μιλούσε ήταν ο νέος Πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Το πρόβλημα είναι ότι με ανοιχτά τα μάτια δεν καταλαβαίναμε αυτά τα οποία ακούγαμε με τα αυτιά μας. Το πρόβλημα είναι ότι ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου δεν είναι αυτός ο οποίος καταγγέλλει, αλλά αυτός ο οποίος δέχεται τις καταγγελίες των άλλων. Καταγγέλλει αυτός ο οποίος δεν έχει αρμοδιότητα να ενεργήσει και μέσω της καταγγελίας προσπαθεί να εκκινήσει τις ενέργειες των αρμοδίων. Αυτός ο οποίος έχει με βάση τον νόμο την αρμοδιότητα και το δικαίωμα να ενεργεί, δεν μπορεί να καταγγέλλει. Δεν έχει νόημα να καταγγέλλει, εφόσον δεν κρίνεται γι' αυτά που καταγγέλλει, αλλά γι' αυτά που πράττει.


Ένας πολίτης ή ένας πολιτικός, όταν καταγγέλλει οτιδήποτε ή οποιονδήποτε, απευθύνεται στη Δικαστική Εξουσία, για να την αναγκάσει να δράσει, όπως προβλέπεται από τον νόμο. Ο Πρόεδρος του Άρειου Πάγου σε ποιον απεύθυνε την καταγγελία του; Στον Θεό; Αν αυτός ο ίδιος δεν δράσει εναντίον των παράνομων νόμων, ποιος θα δράσει; Ο Άγιος Σάββας; Αν ο ίδιος δεν σπεύσει να ακυρώσει τον παράνομο νόμο περί ευθύνης υπουργών, ποιος θα το κάνει μετά την καταγγελία του; Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι λέμε; Αν υπήρχε άνθρωπος, ο οποίος να μπορούσε να έχει το σύνολο της εξουσίας που προβλέπει το Σύνταγμα να φέρει ο λαός, αυτός ο άνθρωπος θα έπρεπε να απολύσει τον νέο Πρόεδρο αμέσως μετά την εκφώνηση του λόγου του. Γιατί; Γιατί είναι προφανές ότι ο νέος Πρόεδρος δεν γνωρίζει τον ρόλο, τον οποίο αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας. Δεν κατανοεί το αντικείμενό του.


Είναι σαν να έχεις προσλάβει έναν νέο σοφέρ, για να οδηγεί το αυτοκίνητό σου και μόλις του δώσεις τα κλειδιά με την εντολή να ξεκινήσει μια κούρσα, αυτός να πάει και να μπει στο πορτμπαγκάζ. Τι θα κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση; Θα του μάθεις εσύ να οδηγεί; Θα του δείξεις εσύ πού είναι το τιμόνι του αυτοκινήτου; Πώς θα τον εμπιστευτείς σε μια θέση, η οποία απαιτεί εξειδίκευση; Τι θα έκανε ένας σώφρων άνθρωπος, ο οποίος μέσα στο αυτοκίνητό του θέλει να βάλει την πολυαγαπημένη του οικογένεια; Θα έκανε το πιο απλό, που είναι και το πιο συνετό. Θα τον έβγαζε από το πορτμπαγκάζ και θα τον απέλυε.


Κάτι τέτοιο συνέβη με τον νέο Πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Του έδωσαν τα "κλειδιά" να "οδηγήσει" τη Δικαιοσύνη εκεί όπου προβλέπεται από τον νόμο να πάει και αυτός προτίμησε να μπει στο "πορτμπαγκάζ" της καταγγελίας, η οποία αφορά τους κοινούς επιβαίνοντες. Με τον λόγο του απέδειξε ότι δεν κατανοεί τον ρόλο της θέσης του. Στην πραγματικότητα βρίσκεται σε λάθος θέση. Μπορεί να διεκδικήσει τη θέση του πιο ενεργού πολίτη της χώρας ή του πιο δυναμικού πολιτικού της Βουλής, αλλά όχι αυτήν του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Μας τα "είπε" ωραία, καυστικά και γλαφυρά, αλλά εμείς αναζητούμε έναν Πρόεδρο, που, ακόμα και "μουγκός", να ενεργεί άμεσα και αποτελεσματικά. Έναν πρόεδρο, ο οποίος θα κινεί το "ξίφος" της τυφλής δικαιοσύνης εναντίον των παρανόμων, χωρίς να "βλέπει" ποιος στέκεται απέναντί του. Δεν θέλουμε έναν πρόεδρο "ανοιχτομάτη", ο οποίος, για να μην "χτυπήσει" τους δικούς του, "ξιφασκεί" με το άπειρο μακριά από τους παρανόμους.


Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι λέμε; Η ελληνική Δικαιοσύνη βρίσκεται σήμερα σε πλήρη σύγχυση. Δεν είναι απαραίτητα διεφθαρμένη, όπως πολλοί πιστεύουν. Βρίσκεται σε σύγχυση. Μόνον η σύγχυση μπορεί να δικαιολογήσει αυτά τα οποία βλέπουμε. Την έχει "σακατέψει" ο κομματισμός. Ο παράνομος κομματισμός της. Οι άνθρωποι αυτοί "πιστεύουν" σε κόμματα και ιδεολογίες, ενώ εκ του Συντάγματος είναι υποχρεωμένοι να "πιστεύουν" μόνον στον νόμο. Υπακούουν σε κομματάρχες, ενώ "κομματάρχης" μέσα στο Ναό της Δικαιοσύνης είναι μόνον το Σύνταγμα. Γι' αυτόν τον λόγο ενεργούν παράλογα και βέβαια παράνομα. Γι' αυτόν τον λόγο ενεργούν εις βάρος ακόμα και των ίδιων των συμφερόντων τους. Δεν εξηγείται διαφορετικά η σημερινή εικόνα της Δικαιοσύνης. Δεν μπορεί η απλή διαφθορά να δικαιολογήσει τη συνολική συμπεριφορά της. Δεν είναι δυνατόν να τα "παίρνουν" όλοι, για να έχουν αυτήν την κοινή συλλογική συμπεριφορά. Κοντέινερ με χρήματα θα έπρεπε καθημερινά να ξεφορτώνουν μπροστά από τον Άρειο Πάγο και τα δικαστήρια όλης της χώρας, ώστε να προκαλέσουν αυτό το μαζικό αποτέλεσμα.


Αποκλείοντας δηλαδή τη διαφθορά ως το κύριο αίτιο αυτής της ομοιογενούς συλλογικής συμπεριφοράς, αναγκαστικά θα πρέπει ν' αναζητήσουμε αλλού το αίτιο που την προκαλεί. Μόνον ο κομματισμός μπορεί να δικαιολογήσει αυτό το φαινόμενο. Μόνον η γενική συμμετοχή ΟΛΩΝ των υπαρχόντων κομμάτων της Βουλής στη διαφθορά μπορεί να δικαιολογήσει τη συνολική συμπεριφορά της Δικαιοσύνης. Αν δεν συμμετείχαν ΟΛΑ τα κόμματα στη διαφθορά, η Δικαιοσύνη θα είχε ανομοιογενή συμπεριφορά, εφόσον κάποια από τα στελέχη της με "άνωθεν" κομματική εντολή θα ανέπτυσσαν διαφορετική συμπεριφορά προκειμένου ν' αποκομίσουν κομματικά οφέλη. Για να μην τον κάνουν αυτό, σημαίνει ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν.


Μόνον ο άκρατος κι ανεξέλεγκτος κομματισμός μπορεί να δικαιολογήσει τη σημερινή εικόνα του συστήματος της Δικαιοσύνης. Για ποιον άλλο λόγο ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου να μην κάνει χρήση των δυνατοτήτων της θέσης του και να επιτεθεί στον παράνομο νόμο, όπως προβλέπεται από τον ρόλο του και να εμφανίζεται να πολιτικολογεί, σαν να είναι αρχηγός κάποιου ιδιόμορφου δικαστικού "κόμματος"; Γιατί δεν κάνει χρήση του νόμου, για να κερδίσει δόξα ο ίδιος και να προστατεύσει την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης; Μήπως "χρωστάει" στα κόμματα; Μήπως, επειδή και ο ίδιος επωφελήθηκε στην καριέρα του, εξαιτίας της εξάρτησης της Δικαιοσύνης από τα κόμματα; Γιατί δεν αντιδρά το υπόλοιπο δικαστικό σώμα στον κομματικό διορισμό του, ο οποίος απειλεί την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης; Μήπως και οι υπόλοιποι περιμένουν να έρθει η σειρά τους για μια "εύκολη" καριέρα;


Για ποιον λόγο ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου "βιάζεται" να βρει "πλανεμένους" υπουργούς, κάθε φορά που προκύπτουν πολιτικές ευθύνες σε οικονομικά σκάνδαλα; Μήπως επειδή και ο ίδιος επωφελήθηκε στην καριέρα του εξαιτίας της εξάρτησης της Δικαιοσύνης από τα κόμματα; Για ποιον λόγο ένας κοινός δικαστής να ρισκάρει να αθωώσει έναν πολυεκατομμυριούχο διεφθαρμένο κρατικό λειτουργό; Για ποιον λόγο να βάλει το κεφάλι του στον "τορβά" του εγκλήματος για ένα έγκλημα, το οποίο διέπραξε και κονόμησε κάποιος άλλος; Τι άλλο από εκτός από μια κοινή ιδεολογική ή κομματική ταυτότητα μπορεί να συνδέει κάποιους ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους; Τι άλλο μπορεί να συνδέει έναν δικαστή --ο οποίος έτσι κι αλλιώς θα πληρωθεί τον μισθό του-- με κάποιον διεφθαρμένο, που έγινε πλούσιος; Σε τι ανταμοιβή μπορεί να ελπίζει ένας δικαστικός εκτός από αυτήν της εκ του ασφαλούς καριέρας με κομματικές "ευλογίες"; Μόνον έτσι αναπτύσσεται κοινή συλλογική συμπεριφορά. Δρουν κάποιοι με κομματικά κριτήρια και δεν αντιδρούν οι υπόλοιποι εξαιτίας των ίδιων κριτηρίων.


Οι δικαστές πρέπει να δουν τι συμβαίνει γύρω τους πριν να είναι πολύ αργά. Να προστατεύσουν το κύρος της Δικαιοσύνης και το δικό τους πολύ πριν η κατάσταση ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Μαζί με την "αυτοκάθαρση" που υπόσχονταν --και την οποία ακόμα δεν είδαμε-- να προχωρήσουν και στην "αποκομματικοποίηση" της Δικαιοσύνης. Ο κομματικοποιημένος δικαστής είναι πολλαπλάσια πιο επικίνδυνος από τον χειρότερο διεφθαρμένο συνάδερφό του. Ο κομματισμός του δικαστικού σώματος είναι πολλαπλάσια πιο επικίνδυνος από το οποιοδήποτε παραδικαστικό κύκλωμα. Είναι πολύ πιο δύσκολος στον χειρισμό του, γιατί, εν αντιθέσει προς την κοινή διαφθορά, δεν αφήνει πάντα "ίχνη" χρήματος, ώστε να τον εντοπίσεις και να τον πατάξεις. Χρήσιμο γι' αυτούς θα είναι να ξεκινήσουν τη διαδικασίας γενικής "κάθαρσης", όπως ακριβώς προβλέπει ο νόμος και ο οποίος σήμερα δεν γίνεται σεβαστός. Μαζί μ' αυτούς που τα "παίρνουν", καλά είναι να διώξουν με τις κλωτσιές από το σώμα και όλα τα κομματόσκυλα που απλά "υποστηρίζουν".


Ο θεσμός της Δικαιοσύνης είναι ιερός και δεν μπορεί η κοινωνία να λειτουργήσει, όταν αυτός υπολειτουργεί. Όταν η Δικαιοσύνη είναι "ανοιχτομάτα" και αποφασίζει με βάση την ταυτότητα αυτών που στέκονται απέναντί της, η κοινωνία απειλείται με χάος. Όταν η Δικαιοσύνη βλέπει μέσα από κομματικά "γυαλιά", βαδίζουμε προς το τέλος. Μέχρι πρόσφατα ο θεσμός αυτός ήταν από τους κορυφαίους σ' ό,τι αφορά την εμπιστοσύνη που απολάμβανε από τους πολίτες. Σήμερα δεν είναι βέβαιον ότι αυτό συμβαίνει. Όταν από την εμπιστοσύνη ο λαός πάει στην απάθεια, μετά πάει στο μίσος και αυτό πρέπει να το γνωρίζουν οι λειτουργοί της Θέμιδας. Ο λαός εκ των δεδομένων είναι κυρίαρχος και αλίμονο σε όποιον βρεθεί τη λάθος ώρα να κάνει τα λάθος πράγματα. Επειδή δεν τον χαρακτηρίζει πάντα η γνώση και η ψυχραιμία, είναι πιθανόν να δράσει "άκομψα" και αυτό ποτέ δεν πρέπει να το λησμονούν οι δικαστές.


Η Ελλάδα σήμερα είναι ένα "καζάνι" που βράζει και βρίσκεται κοντά στην "έκρηξη". Ο λαός υποφέρει από μια πρωτοφανή φτώχεια και κάποιοι εξακολουθούν να πλουτίζουν επιδιδόμενοι στο "πλιάτσικο". Άλλοι με "ιερά" χωράφια, άλλοι με "ανίερες" φρεγάτες και άλλοι με "ευλογημένα" λεωφορεία, όλοι κονομάνε. Αν ανατρέξουμε στα λόγια του νέου Προέδρου του Αρείου Πάγου, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι η Δικαιοσύνη γνωρίζει πού βρίσκονται οι κλέφτες. Γνωρίζει η Δικαιοσύνη ότι αυτοί οι κλέφτες κατοικοεδρεύουν στα κόμματα, τα οποία μονοπωλούν την εξουσία. Στα τέσσερα παραδοσιακά και κρατικοδίαιτα κόμματα. Αρκεί όμως το γεγονός ότι γνωρίζει πού βρίσκονται οι κλέφτες, για να κάνει τη δουλειά της; Πώς μέσα σ' αυτήν την αθλιότητα και τη φτώχεια θα κρίνει η Δικαιοσύνη τα κόμματα, όταν δέχεται από αυτά αυξήσεις της τάξης του 80%; Πώς μπορούν οι δικαστικοί να πείσουν τον λαό ότι δεν είναι συνένοχοι με αυτούς τους κλέφτες, όταν δέχονται "δώρα" αυτού του μεγέθους από τον δημόσιο "κουμπαρά"; Από τον ίδιο "κουμπαρά", που έχουν λεηλατήσει οι κλέφτες και μοιράζουν μερίδια σε όποιους θεωρούν ότι τους απειλούν;


Έσπασαν τα χέρια τους οι δικαστικοί, χειροκροτώντας τους πολιτικούς που τους ευεργέτησαν. Πώς θα πείσουν τον λαό ότι μπορούν και να δικάσουν αυτούς τους "ευεργέτες" τους, εάν και εφόσον υπάρξει μια τέτοια ανάγκη; Πώς θα πείσει η γυναίκα του "Καίσαρα" για την ηθική της, όταν σε τέτοια περίοδο οικονομικής κρίσης δέχεται παράνομα δώρα παρανόμων; Σ' αυτήν την κοινωνία οι πάντες κρίνονται. Ακόμα κι αυτοί που έχουν ως αντικείμενό τους να κρίνουν. Οι εξελίξεις αναμένονται ραγδαίες. Αυτοί, οι οποίοι βρίσκονται καβάλα στο "άλογο", σύντομα θα βρεθούν από κάτω να "ποδοπατούνται" από αυτό. Αυτοί, οι οποίοι επέλεξαν να μπουν στα "πορτμπαγκάζ", εκεί θα μείνουν μέχρι "ασφυξίας".


Τραϊανού Παναγιώτης


Πρόεδρος ΕΑΜ. Β’


www.eamb.gr


Παρασκευή 22 Μαΐου 2009

Πως Ζήσαμε τέσσαρα ακόμη χρόνια χωρίς τον "Παν-Αγιο"!!!


Γράφει ο Ιάσων
-------------------
Υμνωδια στους δολοφονους. Πρωτοστατει η "Ελλαδικη" Πολιτεια.

Διαβασαμε μετα «συντριβης» ψυχης στον μνημοσυνατο Ριζοασπααααστη.
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=22/5/2009&id=10971&pageNo=3&direction=
"...Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 22 του Μάη, από το θάνατο του Επίτιμου Προέδρου του ΚΚΕ, συντρόφου Χαρίλαου Φλωράκη. Ηταν τότε, Κυριακή 22 του Μάη 2005, που έκλεισε τον κύκλο της ζωής ο ηγέτης, ο άνθρωπος που τόσο πολύ συνδέθηκε η πορεία της ζωής του με ένα μεγάλο μέρος της πορείας του ΚΚΕ. Αυτά τα τέσσερα χρόνια της απουσίας του ήταν χρόνια μιας παρουσίας όπως ο ίδιος την είχε περιγράψει με τη φράση «οι ζευγάδες φεύγουν, η σπορά μένει..."

Τι μας εμεινε από τον αληστου μνημης αμτετανοητο μεχρι του τελους αρχιεγκληματια;
Ολιγα τινα να μνημονευσουμε για να απαλυνουμε τον πονο των συντεριμμενων.

1. "Η Ελλάδα α λα Κορέα"

"...Εγώ πιστεύω τούτο: στη χειρότερη περίπτωση για μας θα ήμασταν αλά Κορέα ­ μισοί από εδώ και μισοί από εκεί...
...Ο Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε λήξει και οι επιχειρήσεις συνεχίζονταν. Εμείς θα είχαμε τη δυνατότητα να οργανωθούμε κανονικά και θα κοβόταν η Ελλάδα αλά Κορέα, μισή μισή...
...Υπήρχε η δική μας προσδοκία: ο Κόκκινος Στρατός. Αυτόν περιμέναμε να κάνει προς τα κάτω, αλλά μπήκε μονάχα σαράντα έως πενήντα χιλιόμετρα στην περιοχή της Θράκης, ξαναγύρισε στη Βουλγαρία και πήγε προς τη Γιουγκοσλαβία. Περιμέναμε εμείς ο έρημοι να 'ρθει προς τα κάτω. Δεν ήρθε..." (Βημα 9/12/2001)

2. Ριζοσπαστης 7/5/1998. Δηλωσεις του Φλωρακη στην Εφημεριδα "Νόβα Μακεντόνια" στους «γειτονους» μας των Σκοπιων:
"...Εγώ στη μεραρχία μου είχα μια διλοχία από Σλαβομακεδόνες, με επικεφαλής τον Πρίκο και τον Γάτσο. Για την Ελλάδα παλεύαμε και οι Ελληνες και οι Σλαβομακεδόνες..."
Εως εδω συγκινητικο. Εν συνεχεια αρχιζει το δραμα:
"...Νικηθήκαμε. Κι αναγκάστηκαν οι μαχητές και οι οπαδοί του ΔΣΕ να πάνε στις σοσιαλιστικές χώρες. Και στην Αλβανία πήγαν, κι εδώ ήρθαν, και στη Βουλγαρία πήγαν, και στην Ουγγαρία, και στην Πολωνία, και στην ΕΣΣΔ...
...Και Ελληνες και Σλαβομακεδόνες. Οι νικητές του εμφυλίου ευκαιρία βρήκαν ορισμένα σλαβομακεδόνικα χωριά (δεν μας λει ο συντροφος ποια?) που άδειασαν να τα γεμίσουν με κατοίκους από άλλες περιοχές.(!!!) Και υπάρχει ένα πρόβλημα. Υστερα από τον αγώνα τόσων χρόνων αναγκάστηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου να δεχτεί τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων, αλλά με τον όρο να είναι Ελληνες το γένος . (για φαντασου προβλημα!!) . Μια θέση στην οποία το ΚΚΕ αντιτάχθηκε από την αρχή και παλεύει ώστε να καταργηθεί η σχετική διάταξη του νόμου. Αυτή είναι η κατάσταση κι εσείς που είστε νέοι να βγάλετε συμπεράσματα για το τι σημαίνει ιμπεριαλισμός..." (Προσπαθουμε συντροφε, προσπαθουμε)

3. Η δολοφονια της Δασκαλας Ουρανιας Παναγιωτοπουλου Ηλιοπουλου και της κορης της Ουρανιας, όπως εξιστορουνται από τον επιζωντα γιο της δασκαλο Γιαννη Ηλιοπουλο.
Συνελήφθησαν την 6η Σεπτεμβρίου 1947, απο τους «αντρες του ΔΣΕ» με εντολή και παρουσία του Καπετάν Γιώτη.
"...Η μητέρα υπεχρεώθη να παρακολουθήση τον ομαδικό βιασμό και ξυλοδαρμό εν συνεχεία με βούρδουλα, μεχρι θανάτου της κόρης της ενω η ιδία εσφάγη, κυριολεκτικώς, δίπλα στην ξεψυχισμένη κόρη της, πάντοτε παρουσία του «γενναίου» αυτού Καπετάνιου του Δ.Σ.Ε Οπως ο διασωθεις γιός της Δασκάλας Ουρανίας, Γιάννης Ηλιόπουλος δάσκαλος και αυτός (αλλά και μέλη του εκτελεστικού αποσπάσματος που επιζούν, μαρτύρησαν και μαρτυρούν) περιέγραψε το μαρυρικο τελος της Μητερας του και της Αδελφης του, στο φύλλο της ΕΣΤΙΑΣ της 20/01/2006..."
Τω 2007, η ζωή και η συγκλονιστικη τραγικη θυσια δολοφονια της δασκαλας Ουρανιας Παναγιωτοπουλου-Ηλιοπουλου και της κορης της Ολγας, εξιστορήθη απο τον μικρο γιο της τοτε, σημερα δασκαλο συνταξιουχο, Γιαννη Ηλιοπουλο στο βιβλιο με τιτλο «Η Δασκαλα Ουρανια» που εξεδωσε ο ιδιος , αφου το αριστερο κατεστημενο των εκδοτικων οικων δεν δεχθηκε να εκδωση το βιβλιο –μαρτυρια.
Στο ιδιο αυτο βιβλιο , που αποτελει αδιαψευστη μαρτυρια των εγκληματων του Χαριλαου Φλωρακη και των «γενναιων» ανδρών του, καταγραφονται και τα θυματα απο το διπλανο χωριο – ομηροι των Ελασιτων που εν αγνοια της δολοφονιας της δασκαλας ειχαν σπευσει στο αρχηγειο του ΕΛΑΣ στη Γρανιτσα, για να ζητησουν την απελευθερωσι της.
Ησαν οι Παζαχαρίου, ο Αυγεροπουλος και ο Κατσιμπας. Κρατηθησαν αρχικως ως ομηροι, εν συνεχεια δε μετα απο σκληρα βασανιστηρια εκτελεστηκαν φρικτα δια τεμαχισμου των μελων τους

4. Εφημερίς ΕΣΤΙΑ, 7/6/2005, Επιστολή Κου Αθανασίου Παπαδημητρίου.
"...Ο θανών, ως καπετάν Γιώτης κατα την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου υπήρξε αν όχι ο αποκλειστικός υπεύθυνος, οπωσδήποτε απο τους κυρίως υπευθύνους της δολοφονίας του αρχηγού του 5/42, συνταγματάρχου Δημητρίου Ψαρρού, άλλων 300 αγωνιστών στο κλήμα Δωρίδος και στη συνέχεια 500 αγωνιστών του 5/42 που σφαγιάσθησαν στην Δωρίδα (με κονσερβοκούτια)…
...Είχα κι’ εγώ αδελφό , τον Φώτη Παπαδημητρίου, που αγωνίσθηκε ως αξιωματικός στο 5/42 κι’ αισθάνομαι την ανάγκη για την μνήμη του να διαμαρτυρηθώ με την επιστολή αυτή αλλα και να σας δώσω την ευκαιρία να δείξετε την αλήθεια…"

5. Επιστολη του Ανδρεα Κωνσταντινου Σακκαλή, υιου του Δημαρχου Καρπενησιου τον Φεβρουαριο του 1949.
Γραφει ο κος Σακκαλης στην Εφημεριδα Εστια.
"...Διαβασα προ καιρου την επιστολη του αντισμηναρχου ε.α Κου Ανδρεα Ντανου για το μουσειο Φλωρακη, (!) ο οποιος σχολίαζε την συγκροτηση επιτροπης υπο τον υφυπουργο Οικονομικων Κο Φωλια για την χρηματοδοτηση απο τον κρατικο προυπολογισμο μνημειου προς τιμη του Χαριλαου Φλωρακη ή καπεταν Γιώτη.
Θα ηθελα να γνωριζω γιατι μια τετοια επιτροπη δεν συγκροτηθηκε ποτέ για να τιμηθει η μνημη του πατερα μου Κωνσταντίνου Σακκαλή , που ήταν Δημαρχος Καρπενησιου και τον εκτελεσε ο Χ.Φλωρακης (Καπετάν Γιώτης) κατα την καταληψη του Καρπενησιου απο τους Συμμοριτες του, τον Φεβρουαριο του 1949. Δεν αξιωνω ασφαλως μεσιστια σημαια στο υπουργειο Εθνικης Αμυνης, οπως διεταξε ο Πρωθυπουργος για τον θανατο του Φλωρακη, αλλα κατι τελος παντων που να θυμιζει, εκτος απο την μνημη του πατερα μου και την μνημη των 15 γυναικοπαιδων που εξετελεσε ο Φλωρακης σε ενα υπογειο στο Καρπενησι, των 19 αξιωματικων, των 47 χωροφυλακων, των 120 ανδρων των μοναδων Ασφαλειας Υπαιθρου, των 45 Καρπενησιωτών που επισης εξετελεσεν ο Φλωρακης κατα την διαδρομη προς την μονη Κουμασιων, το στενωμα και την Μαυροματα. Κι ακομη κατι που να θυμιζει την μνημη των 500 στρατιωτων που επεσαν στις μαχες του Καρπενησιου καθως και των 1300 ανδρων, γυναικων, και παιδιων που επιστρατευθησαν βιαίως για να ενισχυσουν τον συμμοριτικο στρατο και που πολλοι πεθαναν στο δρομο προς το Γραμμο απο την πεινα και τις κακουχιες ή εξετελεσθησαν..."
Βρισκεται να ζητω πολλα? Ολων αυτων η θυσια μπροστα στην "εθνικη προσφορα Φλωρακη". Δεν μετρα?? ..»

Ιασων

Mια επιχείρηση διαχρονικά υπεράνω Νόμου. Ένα διαρκές σκάνδαλο


Γράφει ο Ιάσων
------------------
Οι Βαρυσημαντοι δηλωσεις:

"...Το πόθεν έσχες του Κόμματος είναι η 90χρονη ηρωική πορεία του με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και θυσίες για την υπόθεση της εργατικής τάξης, του λαού. Το ΚΚΕ είναι κόμμα και δε δεχόμαστε καμία εφορία. Σε αυτή τη νομιμότητα δεν υποτασσόμαστε. Ο αντικομμουνισμός σήμερα έχει στόχο να πολεμήσει το ΚΚΕ και δικαστικά και με όλους τους τρόπους..."
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=19/5/2009&id=10968&pageNo=6&direction=1
Α. Το ΚΚΕ δια στοματος μελιρυτου κεχαριτωμενης παναγνης και αμολυντου Παπισας του Περισσου, πεισματικα αυθαιρετα παρανομα κομμουνιστικα, αρνειται καθε οικονομικο ελεγχο. Ως εάν το ΚΚΕ δεν υφισταται και δεν λειτουργει στην Ελληνικη επικρατεια. Ως εάν για το κομμα του "Περιουσιου" Λαου το "τιμημενο" και όχι μονον, ΚΚΕ δεν ισχυει η Ελληνικη Νομοθεσια.
Τουτο διοτι η τεραστια περιουσια δεν απεκτηθη βεβαια από τις ασημαντες συνεισφοτες αφελων οπαδων της αλλα από τα παρανομα εμβασματα στους διπλωματικους σακκους της Σοβιετικης πρεσβειας.
Ετσι παρα πασαν λογικη ή νομον, το ιδιοτυπο καθεστως ασυλιας που καλυπτει το ΚΚΕ , τις επαναστατικες αρχες του καταστατικου του και των συνενδριων του, τις παρανομες απειλες και εκβιασμους δικαστικων, η ασυλια αυτή επεκτεινεται και στην οικνομικη απατη που λεγεται Περισσος.
Διοτι:
1. Κανενα δικαστηριο και καμμια ερευνα δεν εγινε γα την συγκεκριμμενη κατηγορια που αφορουσε στα 5 δις δραχμων σε δολλαρια που ειχε εισπραξει το ΚΚΕ απο την Σοβιετια ως υποτροφια για τις υπηρεσιες του. Το δημοσιευμα της ΕΣΤΙΑΣ της 28/11/1991, ουδεποτε διεψευσθη ή ετολμησε ποτε ο "ασκανδαλος" Περισσος να μηνυση ως ψευδες.
Το δημοσιευμα εχει ως εξης:
"...Ουδείς θα μπορουσε να φαντασθη..." έγραφε στο κυριο άρθρο της με τίτλο "Συγκλονιστικαί ομολογίαι δια τας προδοσίας του ΚΚΕ - Ο τροφοδοτης Λογαριασμος" η ''Εστία'' στο φύλλο της 28-11-1991, "...οτι θα συνεβαινε εν Αθηναις αυτο που συνεβη την παρελθουσα Παρασκευή (22-11-1991) οταν ο ραδιοσταθμος ''Σκάι'' και ολες οι εφημερίδες μεταδωσαν εκ Μόσχας ανακοινωσι της ''Κα-Γκε-Μπε'' καθ' ήν:
(α) Τα τελευταια 15 ετη χρηματοδοτησε το ΚΚΕ με ποσον πεντε δισεκατομμυρίων δραχμών, διαβιβασθεν εις αμερικανικα δολλαρια μεσω του διπλωματικου σακκου της εδω Σοβιετικης Πρεσβείας.
(β) Η ''υποτροφια'' αυτη κατεβάλλετο επι πλεον των άλλων πηγων χρηματοδοτησεως, όπως αι κοιναι εμποροβιομηχανικαι επιχειρήσεις και επιχορηγήσεις προς ''ειρηνιστικάς' οργανώσεις , επιτροπας ελληνοσοβιετικης φιλιας κλπ.κλπ..."
Και συνεχιζε η Εστια:
"...Ο πολιτικος μας κοσμος αντιπαρηλθε προ τινων μηνων και την συναφή αποκαλυψιν, του τι ελαμβανε, εις αντιπαροχήν απο το ''υποτροφον'' ΚΚΕ. Ελαμβανε την απολυτο εξαρτησιν της πολιτικης του τελευταιου απο τις "ντιρεκτίβες'' του χρηματοδοτου! Την αποκαλυψιν εκαμεν ο ιδιος ο εως τότε Γ.Γ του ΚΚΕ, σύντροφος Φαρακος με συνεντευξι του στο «Βημα» (23/6/1991)...''
"Πληρης και αμεση η εξαρτηση του ΚΚΕ απο την εξωτερικη πολιτικη της ΕΣΣΔ'' βεβαιωνει ο Φαρακος γεννημα-θρεμμα του ΚΚΕ"
''...Μεσω του σταθμαρχου της Κα-Γκε-μπε παρεδίδετο ο φακελλος με τα εκατομμύρια δολλαρια εις τον εκπρόσωπον του πολιτικου γραφείου του ΚΚΕ...'' προσεπιβεβαιώνει η Εισαγγελια της Μόσχας.
Η μήπως αυτα που παραδέχονται τώρα ο Φαράκος και η Κα-Γκε-Μπε δεν ειναι εν πολλοις γνωστα εις τους πολιτικους , τους δημοσιογράφους του αστικου μας κρατους;
Για αυτα τα χρηματα, γι αυτες τις κατηγοριες της χρηματοδοτησεως του απο ξενες μυστικες υπηρεσιες, συγκεκριμμενα την ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ, το ΚΚΕ δεν απηντησε ποτε.
Δεν μηνυσε την εφημεριδα ΕΣΤΙΑ, τον Ραδισταθμο ΣΚΑΙ, την Εισαγγελια της Μοσχας, το συντροφο Φαρακο.
Γι αυτην λοιπον την προδοτικη συμπεριφορα το ΚΚΕ επρεπει να ελεχθη και τα οικονομικα του να γινουν φυλλο και φτερο.Οπως ακριβως γινονται και τα δικα μας οταν η εφορια μας καλει δια ''φορολογικη'' μας υποθεσι... Πολλω δε μαλλον οταν υπαρχει και συγκεκριμμενος λογος περαν εκεινου του εφοριακου. Η Συνεργασια με ξενες μυστικες υπηρεσιες.
Τι απαντα σ αυτο το ΚΚΕ? ΤΙΠΟΤΑ !!!
Η μαλλον «απαντα»κομμουνιστικα ως εξης:
"...Το «πόθεν έσχες» του Κόμματος είναι η 90χρονη ηρωική πορεία του με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και θυσίες για την υπόθεση της εργατικής τάξης, του λαού. Το ΚΚΕ είναι κόμμα και δε δεχόμαστε καμία εφορία. Σε αυτή τη νομιμότητα δεν υποτασσόμαστε..."
2. Και στο βιβλιο του Γαλλου Ακαδημαικου και φιλοσοφου Jean Francois Revel « "Πως οι Δημοκρατιες Αφανιζονται" (εκδοσεις Ελληνικη Ευρωεκδοτικη,1983, σελις 204-205) που γινεται η ακολουθη σχετικη αναφορα, παλι επεσε στο "ελλαδικο" κενο.
"...Οι δυτικες υπηρεσιες μολις (την 8ην Οκτωβρίου 1982) ανακαλυψαν στο Λουξεμβουργο μια ''χαρτινη'' εταιρεια δημιουργειθείσα απο την Ανατολικη Γερμανια, με προορισμο να μεταφερει κεφαλαια στις εκδοσεις του Ελληνικου Κομμουνιστικου Κόμματος. Η εταιρεία αυτη που εχει βαπτισθεί ''Εταιρεια για την αναπτυξι του Τύπου και της Τυπογραφίας'' ειχε ''ενθαρύννει'' στην Ελλαδα τις εκδοσεις του Κ.Κ. του επονομαζομενου ''του εξωτερικου'', δηλαδη εκεινου απο τα δυο Ελληνικα ΚΚ που ειναι φιλοσοβιετικο, με ''ενθαρρυνσι'' ύψους 2.300.000 δολλαρίων. Επικεφαλης της Εταιρείας απο την δημιουργια της το 1977 ενας καποιος Καρλ Ράαμπ, αυτοαποκαλουμενος τραπεζίτης και στην πραγματικοτητα μελος της κεντρικης επιτροπης του Κ.Κ της Ανατολικης Γερμανιας...Το ελληνικο κοινοβουλιο επιληφθηκε της υποθεσεως ,ερευνες σε διεθνη κλιμακα αρχισαν.Δεν ακουσα το παραμικρο για που κατεληξαν..."
Ουτε εμεις, να συμπληρωσω.
3. Ουτε τα οσα ο Ελευθεριος Σταυριδης σαρξ εκ της σαρκος , υπευθυνος του Ριζοσπαστη απο το 1922 έως το 1928, Γενικος Γραμματευς του ΚΚΕ απο το 1924 και μελος της Εκτελεστικης Επιτροπης της Κομιντερν αναφερει και αποκαλυπτει στο βιβλιο του "Τα παρασκηνια του ΚΚΕ" 54 χρονια πριν (το 1953), στο κεφαλαιο ''Η Σοβιετικη Πρεσβεια και το κομμα'' προκαλεσαν καποια ερευνα ή Ποινικη διωξι του ΚΚΕ:
"...Οπως ειπαμε προηγουμενως, η πρεσβεια διεβιβαζε μονον την αλληλογραφια μας εις την Μοσχα και μας εφερνε απο εκει γράμματα περιοδικα καθως και χρήματα. Αλλ' όμως προκειμενου περι χρημάτων ειχαμε χασει τον λογαριασμο. Μας ητο γνωστον οτι ο προυπολογισμος της Κομιντερν ανεγραφε ωρισμενο ποσον δια την επιχορηγησι τροπο τινα του ΚΚΕ. Πριν υπαρξη η πρεσβεία τα χρήματα αυτα διεβιβαζοντο εις Αθηνας μεσω Βιεννης δια προσώπων που ηρχοντο εκειθεν ή κατα την επανοδον αντιπροσώπων του ΚΚΕ όπως και με τον Σαργολογον που τα κατεκρατησε ή μεσω Γερμανιας δια του Πετσοπουλου...
...Εις όλας τας περιπτωσεις εκρατούσαμε εις το ταμείο μας λογαριασμον, ξεραμε τί πηραμε και το εχομεν ακομη να λαβωμεν...
...Απο τοτε όμως που ανελαβε η Πρεσβεία επεκρατησε περιεργος οικονομικη αταξια....
...Για όλα αυτά οι παλαιοι εισπρα κτορες του Κρεμλινου αρνουνται κάθε ελεγχο ως εάν η υποχρεωσις του οικονομικου ελεγχου που εχει ο κάθε ελλην είναι για το ΚΚΕ αποκλειστικα δικη του υποθεσις..."

Β. Οσον αφορα στην "90χρονη ηρωική πορεία του με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και θυσίες για την υπόθεση της εργατικής τάξης, του λαού"
Ας θυμισουμε στους νεωτερους μονο την πλεον προσφατη "συνεισφορα" των ορδων του ΚΚΕ /ΕΑΜ /ΕΛΑΣ/ΔΣΕ
"...Ο πολεμος τον οποιον αντιμετωπισεν η Ελλας απο του Απριλιου 1946 μεχρι του Αυγουστου 1949 υπηρξεν ολοκληρωτικος και ασυνηθους καταστροφικοτητος και επροκαλεσε μεγαλην οπισθοδρομησιν της χωρας. Ενω τα αλλα κρατη της Ευρωπης επεδιδοντο απερισπαστα εις την ανασυγκροτησιν των και εθετον τας βασεις τηςσημερινης υλικης των ευημεριας, η ΕΛΛΑΣ μετα απα αναπαυλαν ενος ετους και επειτα απο την εξουθεντικην κατοχην και το εγκληματικο δεκεμβριανι κινημα, εισήρετο εις ενα νεον πολεμον διαρκριας 41 μηνων. Εξ αιτιας του πολεμου τουτου, ο οποιος της επεβλήθη εξωθεν με οργανον το ΚΚΕ, δεν εχασε μονο χρονο πολυτιμον δια την οικονομικη ανορθωσιν της και την εγκαιρον υψωσιν του βιοτικου επιπεδου του λαου της, αλλα υπεστη και ανυπολογιστους καταστροφας εις εμψυχον και αψυχον υλικον. Ανω των 90.000 ταφων ηνοιχθησαν εις την γην αυτην λογω του συμμοριτοπολεμου. Οι νεκροι αξιωματικοι, υπαξιωματικοι και οπλιτες μας ανηλθον εις 14.890.
Οι αξιωματικοι 1040.
Οι χωροφυλακες εις 1515.
Οι πολιτες που εξετελεσθησαν απο τους συμμοριτας εις 4288(εκ των οποιων 165 ιερεις).
Οι φονευθεντες εκ ναρκων ιδιωται εις 931.
Οι συμμοριται και οι συνεργαται των, μαζί με τους βιαιως στρατολογηθεντας, που επεσαν με το ονειρο της υποδουλώσεως της πατριδος των εις 70.000 (μεταξυ αυτων , ομως δεν περιλαμβανεται ουτε ενας ηγετης του ΚΚΕ)
Οι τραυματιαι και αναπηροι αξιωματικοι, υπαξιωματικοι και οπλιτες ανηλθον εις 32.450 (αξιωματικοι 1.850) και οι χωροφυλακες εις 2239.
Οι αγνοούμενοι σταρτιωτικοι εις 3.800 και χωροφυλακες εις 159.
Δηλαδη καπου 130.000 άνθρωποι εχασν την χωήν των ή την υγειαν των.
(Τα στοιχεια εληφθησαν απο την Εκθεσιν της Πολεμικης Ιστοριας των Ελληνων 2oς ΤΟΜΟς , Εκδοτικη Ελλαδος Α.Ε , του Γενικου Επιτελειου Εθνικης Αμυνης
1970,σελις 707,708 το οποιο πολτοποιηθη επι υπουργου Αμυνης Αβερωφ, εντολη Καραμανλη Θείου-το θειος ναφερεται στην συγγενεια-).
Ομως :
Όλα να γινουν στακτη πολτος ψεμμα συκοφαντια, η Αληθεια ειναι το Φως.

ΙΑΣΩΝ

Τετάρτη 20 Μαΐου 2009

Χν + εκΣΥΓΧΡονισμός +επανΙΔΡΥΣητουΚΡΑΤΟΥΣ+ Ζλ-(1+ξ) - αναΧΡΟΝισμός + ΦΖ - λ * (ΑΔΙΑφθοροι + Κ9 - ΔΙΑΦΘαρμένοι -ΑΝΟΧΗ+ Νμ) =τι να κάνουμε αυτοί είμαστε


(ή : μια εισαγωγή στην "απλή", "κατανοητή" και "καθάρια" γλώσσα των πολιτικών και τεχνοκρατών)
______________
Αυτή είναι η τύχη των αθλίων ψυχών εκείνων που έζησαν ζωήν δίχως έπαινον και δίχως ατιμίαν. Είν’ ανακατωμέναι μ’ εκείνην την αχρείαν χορείαν των αγγέλων, οι οποίοι εν τω εγωϊσμώ των, ούτε πιστοί εφάνηκαν εις τον Θεόν, ούτε όμως αποστάται. Ο ουρανός τους έδιωξε, διότι θα ασχήμιζαν την ωραιότητά του, και ο βαθύς Άδης τους απωθεί, διότι οι αμαρτωλοί ημπορούσαν να καυχηθούν δια τοιούτους συντρόφους.

Δάντε Αλιγιέρι : Θεία Κωμωδία (μετάφραση Κωστής Παλαμάς), σελ. 23

Γράφει ο Βασίλης Χασιώτης

Τι να είναι άραγε αυτά για τα οποία συζητούν στα συνοικιακά καφενεία οι καθημερινοί άνθρωποι, αυτοί που δεν προσκαλούνται σε προβεβλημένα «fora», ούτε βέβαια σε «πάνελ» «συζητητών» σε διάφορα τηλεοπτικά τραπέζια ή αντίστοιχα «παράθυρα», αυτοί που δεν αποτελούν μέλη διάφορων (ανοικτών ή κλειστών) clubs;

Συζητούν για απλά και καθημερινά προβλήματα.
Συζητούν με γλώσσα απλή και ανεπιτήδευτη, συζητούν έντονα και συχνά με υπερβολές, αλλά, συζητούν αληθινά και για πρακτικά ζητήματα (κάτι που αποτελεί τον χαμένο ορίζοντα πολλών κατ’ τα άλλα «έγκυρων - επιστημονικών» προσεγγίσεων και αναλύσεων). Συζητούν για τα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά εκείνα ζητήματα και προβλήματα, των οποίων οι ίδιοι είναι κατά κανόνα τα υποκείμενα αυτών των προβλημάτων. Συζητούν ακόμα για τα όνειρά τους, τις ελπίδες τους, τα οράματά τους, και το πόσο αισθάνονται «δικαίως ή αδίκως» ευχαριστημένοι ή όχι από το πώς εξελίσσεται ή εξελίχθηκε ίσαμε τα τώρα η ζωή τους, αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Συζητούν για σημαντικά κοινωνικά προβλήματα, εκείνα που οι διαχειριστές των τυχών τους καμώνονται ότι δεν γνωρίζουν –και «άφωνοι» τα πληροφορούνται όταν ψηλαφίσουν το «πτώμα» με τα ίδια τους τα χέρια-, ή ότι δεν είχαν πλήρη ενημέρωση –και στις δυο περιπτώσεις δείγμα ανεπάρκειας, όταν δεν πρόκειται για προφάσεις εν αμαρτίαις!

Ποιο είναι πάντως το νόημα της ελληνικής εκδοχής της αλλαγής, του εκσυγχρονισμού ή όπως αλλιώς εναλλακτικά και διαχρονικά προφέρεται και προσφέρεται η σχετική πολιτική, έτσι όπως αυτό το νόημα το εισπράττουμε σαν περιεχόμενο και επιχειρηματολογία από ένα μάλλον «τυπικά συγκροτημένο περίγυρο» -οι ίδιοι συνήθως και οι ίδιοι-, που πάντως βλέπουμε να κατέχει δεσπόζουσα θέση μέσα στους κόλπους των κύκλων που υποστηρίζουν τη διαχρονική έκδοση τούτης της (πρόθεσης) για αλλαγή, για εκσυγχρονισμό για επανίδρυση, για αναδιάρθρωση, κ.λπ; Αν περιοριστούμε στα τελευταία 10 χρόνια ας πούμε, τούτο το νόημα το εισπράξαμε με επιχειρήματα όπως π.χ. το «μέγα επίτευγμα» του νέου «ισχυρού» νομίσματος που έχουμε –πλέον- στη τσέπη μας (θυμάστε βέβαια πόσο «έπαιξε» τούτο το επιχείρημα). Επίσης είχαμε το «μέγα επίτευγμα» της νομισματικής σύγκλισης στα κριτήρια του Μάαστριχ που πετύχαμε (ή διαφημίσαμε ότι πετύχαμε). Ομοίως το «μέγα επίτευγμα» της «εκλογίκευσης» των δημοσιοικονομικών μας –που κι αυτό προσωρινά επιβλήθηκε σαν «επιτυχία». Και άλλα παρόμοια. Βέβαια, θαρρώ ότι μ’ αυτά τα «θαύματα» τελειώσαμε, αφού για μια τουλάχιστον δεκαετία αυτοί ήταν οι προβεβλημένοι «μεγάλοι» και «στρατηγικοί» στόχοι. Και μιας και το όνειρο ότι είχαμε ξεμπερδέψει μ’ αυτά αποδείχτηκε απατηλό, αφού οι ιοί που καταταλαιπωρούν την εθνική μας οικονομία όχι μονάχα αποδεικνύονται διαχρονικά άτρωτοι στα ούτως ή άλλως αμφίβολης αποτελεσματικότητας αντιβιοτικά, το χειρότερο είναι, ότι τελικά, οι ιοί αποδεικνύονται πιο έξυπνοι από τους κατασκευαστές των αντιβιοτικών, αν κρίνουμε την αποτελεσματικότητα προσαρμογής τους στις εναντίον τους νέες απειλές, είναι φανερό ότι έχουμε ανάγκη από ένα νέο «όνειρο». Το ποιο θα είναι αυτό δεν γνωρίζω. Κάτι θα εφευρεθεί. Προς στιγμή βέβαια, το Καλοκαίρι του 2004 έδωσε κάποιες «αισιόδοξες εκτιμήσεις» για το μέλλον, σ’ όλους εκείνους που καλόπιστα μεν, αφελώς δε, υπερεκτιμούν έκτακτα θετικά γεγονότα. (Ξαναζούσα τα ίδια επιχειρήματα όταν η εθνική ομάδα μπάσκετ κατακτούσε το πανευρωπαϊκό κύπελλο, πράγμα που και τότε έδωσε αφορμή σε αρκετούς να μιλάνε για μια νέα εποχή για την Ελλάδα γενικότερα, και όχι βέβαια για το μπάσκετ μόνο). Όμως, κι αυτό το Καλοκαίρι πέρασε. Τα στιγμιαία «οράματα» λοιπόν προσγειώθηκαν εκ νέου στο καμίνι της αδυσώπητης και οραματοφάγας πραγματικότητας, γίνανε και πάλι εξόχως βραχυπρόθεσμα εδέσματα, (γι’ ακόμα μια φορά για αύριο έχει ο Θεός), και κυρίως οράματα δυνατά προς λογιστικοποίηση. Αναδύθηκαν εκ νέου όλες οι παλιές καλές -πλην αποτυχημένες- προσεγγίσεις περί των αναγκαίων «στρατηγικών επιλογών» (Κύριος οίδεν πόσες τέτοιες αναγγέλθηκαν τα τελευταία 25 χρόνια!) που υποβαθμίζουν επί της ουσίας τα πάντα σε μια υπόθεση διοικητικής λογιστικής, όπου επικρατούν οι «οραματικές αποδόσεις» των ROE, ROA, κ.λπ, μια εξόχως υπαλληλική, ανοραμάτιστη αντίληψη των πραγμάτων που αδυνατεί να τολμήσει να δει δυνητικά προβλήματα εν μέσω ενός καλού εξωτερικού περιβάλλοντος και αντίθετα, δυνητικές ευκαιρίες εν μέσω εξωτερικών προβλημάτων,- και βεβαίως, δεν είναι καθόλου σπάνιο το φαινόμενο να συζητούμε για απαντήσεις έχοντας συχνά ξεχάσει να θέσουμε τα πραγματικά ερωτήματα τα οποία και προσδιορίζουν τα όποια πλαίσια απαντήσεων. Ιστορικά η όποια προσπάθεια εξόδου από την (όποια κρίση) στη χώρα μας αποτελούσε μια περιγραφική και περιπτωσιακή προσέγγιση κάποιων ζητημάτων χωρίς καμία συγκροτημένη ιδεολογική - πολιτική πλατφόρμα ή πρόταση συνολικής κοινωνικής αντίληψης. Ό,τι το πιο «προωθημένο» έχω ακούσει και που θα μπορούσε να αποτελέσει θέμα ιδεολογικής και πολιτικής συζήτησης είναι η δεξιόθεν και αριστερόθεν αναπτυσσόμενη φιλολογία με στόχο την ανάδειξη ενός ιδεολογικά και πολιτικά ακαθόριστου «κέντρου», όπου βεβαίως υποκρύπτεται η εναγώνια προσπάθεια ανεύρεσης νέων πηγών για το γέμισμα των κομματικών δεξαμενών με την αναγκαία ποσότητα ψηφοφόρων που λείπουν. Τούτο είναι μια διαπίστωση που δεν αίρει την κακή πρόθεση των ηγεσιών εκείνων που πράγματι επιθυμούν να βγουν από τα ψυχροπολεμικά ιδεολογικά ορύγματα του παρελθόντος. Όμως, φαίνεται, ότι είναι πάρα πολλοί εκείνοι στις κομματικές βάσεις που έχουν ισχυρούς λόγους να διατηρούν αυτά τα ορύγματα, όσο και τις σήραγγες που συνδέουν τα φαινομενικά ιδεολογικά ορύγματα παραπάνω, δηλαδή, τη διαπλοκή.

Τα μεγάλα στρατηγικά -και ταυτόχρονα εκσυγχρονιστικά- ερωτήματα όπως ποια είναι η αυριανή κοινωνία που ονειρευόμαστε, μιας και δεν αποτελούν «κριτήρια σύγκλισης» δεν μας απασχολούν, ή για να το πούμε πιο σωστά, αφήνονται ως θέματα ενασχόλησης κάποιων «θεωρητικών» (και όχι πάντα των πιο άξιων για τέτοιους «ενοραματισμούς»), και για να μην φανούμε και τελείως ξεκομμένοι από το ζήτημα αν ίσως αύριο «παίξει» το θέμα, και θα πρέπει να έχουμε ένα «ισχυρό άλλοθι» ότι τάχα «ποτέ δεν είχε πάψει να μας απασχολεί». Οι ανθρωποκεντρικές εστιάσεις βεβαίως αποτελούν πάντα το απαραίτητο κερασάκι σε όλων των ειδών τις εκσυγχρονιστικές τούρτες, αφού και οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ότι τα όποια νούμερα εξαντλούνται γρήγορα ως απαρίθμηση και ότι ο κόσμος κάτω που τους ακούει, δεν είναι αναγκαίο να αποτελείται από ειδήμονες περί τις ποσοτικές μεθόδους, το αντίθετο μάλιστα : όχι ότι δεν ενδιαφέρονται για τα όσα νούμερα του παραθέτουν, αλλά, συχνά, δεν μετρούν όλοι τα ίδια πράγματα διότι δεν θεωρούν όλοι τα ίδια πράγματα ως σημαντικά, ούτε κατ’ ανάγκην εστιάζουν όλοι στη «μαγεία» των αριθμών, διότι απλούστατα δεν θεωρούν όλοι ότι οι αριθμοί θα έπρεπε να κυβερνούν τα οράματά και τις ελπίδες τους. Όσο αυτές οι αποκλίσεις παραμένουν, οι νομισματικές και άλλες αριθμητικές συγκλίσεις δεν θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν καμιά κοινωνική συνοχή, ούτε μάλιστα κι αυτή την οικονομική συνοχή!

Έτσι όμως εκδηλούμενος ο όποιος εκσυγχρονισμός (και υπό την όποια εναλλακτική λεκτική του όρου τούτου), όπως εισπράττεται όχι στις περισπούδαστες «ακαδημαϊκές (ή ακαδημαΐζουσες» αναλύσεις» αλλά ως μήνυμα από τη βάση, όχι μονάχα ως προς την κεντρική του φιλοσοφία που φαίνεται να αναγάγει τα πάντα σε ζήτημα λογιστικού εκσυγχρονισμού, αλλά και το γεγονός ότι φαίνεται να αφορά τελικά μια μικρή ομάδα ακαδημαϊκών που δύσκολα πάντως μπορούν να απευθυνθούν με αξιώσεις σ’ ολάκερη την κοινωνία –και ίσως ούτε και σ’ αυτή την ακαδημαϊκή κοινότητα-, προδιαγράφει μια πορεία του όλου εγχειρήματος που μάλλον θα καταλήξει άδοξα, και το χειρότερο, χωρίς κανείς να αισθανθεί τι ακριβώς σημαντικό πράγμα θα έχει χάσει…Διότι δεν έχω πεισθεί αν η εκσυγχρονιστική τάση όπως αυτή διατυπώνεται διαχρονικά εκπροσωπεί όντως «τάση» -τη λέξη «κίνημα» ας μη τη χρησιμοποιήσω καλύτερα- με ρίζες στη κοινωνία ή απλώς μια τάση μιας ομάδας (πολιτικών) φίλων –που αν μάλιστα εμπίπτουν και στη χορεία των διαχειριστών της εξουσίας, ο προβληματισμός μου γίνεται εντονότερος.

Σε ό,τι με αφορά, ας κλείσω με τούτο : εκσυγχρονισμός –ή όπως αλλιώς θέλετε ονομάστε τον, διότι κι εδώ ενίοτε παίζουμε για λόγους κομματικής ή εσωκομματικής διαφοροποίησης με λέξεις-, δεν είναι η αποσπασματική προσέγγιση. Δεν είναι –μόνο- καλύτερα διαχειριστικά συστήματα. Δεν είναι η αριθμοκεντρική αντίληψη των πραγμάτων. Δεν είναι οι «ανακοινώσεις» των «επαϊόντων» του κυττάρου ενός φύλλου του πλατάνου στα διάφορα «fora» που εναγωνίως επιχειρούν να ομιλήσουν για τα πάντα για να καταλήξουν πάλι σ’ αυτό που γνωρίζουν άριστα : στο κύτταρο του πλατανόφυλλο, αγνοώντας όλη την υπόλοιπη χλωρίδα και πανίδα που «γεμίζει» τη σκηνή. Θα είμαστε μονίμως χρεωμένοι πρόοδο, έως ότου πιστέψουμε πως αν δεν βρήκαμε την Ιθάκη δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Άλλο ότι δεν βρίσκω κάτι και άλλο το ζήτημα αν αυτό το κάτι που ψάχνω υπάρχει ή δεν υπάρχει. Ψάχνοντας όμως για την Ιθάκη, βγαίνω από τη παγίδα να αναζητήσω κάτι αναγκαστικά μέσα σ’ αυτό που υπάρχω –η αδιέξοδη λογική του λιγότερου κακού αναφύεται κύρια στα πλαίσια αυτής της λογικής. Η ιστορία των ιδεολογιών, των κοινωνικών προβληματισμών, των πρακτικών ζητημάτων οργάνωσης της κοινωνίας και της οικονομίας αποτελούν πολύτιμα βέλη στη φαρέτρα μου. Όμως, δεν με παγιδεύουν ώστε να πάψω να ψάχνω για καλύτερες φαρέτρες, με πιο αποτελεσματικό «οπλοστάσιο». Το ερώτημα δεν τίθεται μόνο για να απαντήσω υπάρχοντα ερωτήματα. Υπάρχουν καταστάσεις που αναμένουν να εφευρεθούν, διότι το ότι δεν είναι γνωστές δεν σημαίνει ότι δεν είναι υπαρκτές και επομένως δεν μας επηρεάζουν! Αυτό είναι ένα ταξίδι προς μια στρατηγική προοπτική. Δεν είναι αυτονοήτως κατανοητή. Μούτυχε να μιλώ με ανθρώπους με ακαδημαϊκές επιστημονικές περγαμηνές, που δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν τη σκέψη τους από το πλατανόφυλλο και την αριθμοκεντρική αντίληψη των πραγμάτων, ή ακόμα, να τους μιλώ για στρατηγική κι αυτοί να εννοούν τον ισολογισμό! Ακόμα κι όταν ήθελαν να μιλήσουν για «ανθρωποκεντρικές οργανώσεις», η δυστοκία τους ήταν καταφανέστατη διότι αναφέρονταν σε κάτι που δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να μάθουν όταν κατ’ ουσίαν δεν το πιστεύουν. Όμως, το μέλλον δεν τους ανήκει. Το μέλλον ανήκει στους σύγχρονους Οδυσσείς της πνευματικής ουσιαστικής αναζήτησης. Οι ήρεμες θάλασσες είναι ο ασφαλής χώρος αναζήτησης και επίδειξης ανύπαρκτων ικανοτήτων και δεξιοτήτων «καπεταναίων του γλυκού νερού», των αρχιερέων της μετριότητας…
Εκεί, όλοι μπορούν να κουμαντάρουν το πλοίο…

Δευτέρα 18 Μαΐου 2009

19 Μαϊου. Ημέρα μνήμης στη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Η CIA ανοίγει τον φάκελο Οτσαλάν με την υπογραφή ενός Έλληνα...(;)


Οι Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (CIA) φαίνεται πως για κάποιο αδιόρατο προς το παρών λόγο ανοίγουν με τον πιο επίσημο τρόπο την υπόθεση Οτσαλάν! Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από την δημοσίευση άρθρου ανάλυση με τίτλο «ΤΟ ΦΙΑΣΚΟ ΣΤΟ ΝΑΪΡΟΜΠΙ» του Έλληνα δημοσιογράφου με ενδιαφέρουσες σπουδές και στο πανεπιστήμιο του Michigan κ. Μύρωνα Βαρουχάκη στο επίσημο 3μηνιαιο δελτίο της CIA. Η περίεργη αυτή ανάλυση του ειδικού αναλυτή κ. Μύρωνα Βαρουχάκη που δημοσιεύεται στο επίσημο 3μηνίαιου δελτίο της CIA είναι ιδιαίτερα επικριτική για τις κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης δια των ειδικών εντεταλμένων και αξιωματούχων της(πολιτικών, διπλωματικών και υπηρεσιακών παραγόντων) αλλά και ειρωνική σε αρκετά σημεία για τον τρόπο διαχείρισης του ζητήματος του Οτσαλάν από τους Έλληνες αξιωματούχους. Οι αιχμές του υπογράφοντος την ανάλυση αυτή που σήμερα αποκαλύπτει το Greek American News Agency αγγίζουν την τότε πολιτική ηγεσία -Θ.Πάγκαλο- αλλά και όλους όσους συμμετείχαν στην «επιχείριση φιάσκο» της παράδοσης του Αμπτουλάχ Οτσαλάν στα χέρια των Τούρκων. Έχει σημασία να τονισθεί ότι το συγκεριμένο εγχειρίδιο απευθύνεται και προς τους σπουδαστές εκπαιδευόμενους νεοεισχθέντες στις Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες.

Το άρθρο βόμβα και η ανάλυση του κ. Μ. Βαρουχάκη αφού παρουσιάζει εκτενώς και αναλυτικά τα γεγονότα, όπως φαίνεται να τα έχει αντλήσει από επίσημες πηγές, προχωρά σε δυσμενείς και αυστηρές κρίσεις και επικρίσεις εναντίον όσων συμμετείχαν στην όλη επιχείρηση. Το επίμαχο άρθρο που φαίνεται πως μάλλον εξυπηρετεί συγκεκριμένες σκοπιμότητες των Αμερικανών δημοσιεύθηκε στο επίσημο τεύχος της βιβλιοθήκης της CIA (Ιανουαρίου-Μαρτίου 2009). Η ίδια ανάλυση στις 21 Απριλίου (09) αναρτάται και στον επίσημο ιστότοπο της CIA στην ενότητα των εκδόσεων της Βιβλιοθήκης των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Οι αιχμές της ανάλυσης φτάνουν να υπαινίσσονται για την Ελλάδα ακόμα σχέσεις με την Al Qaeda αφού μάλλον όχι τυχαία επελέγη από την Ελλάδα η περιοχή της Κένυας για την ολοκλήρωση της επιχείρησης, αφού λίγο νωρίτερα 6 μήνες πριν η Αμερικανική πρεσβεία είχε χτυπηθεί από την Al Qaeda άρα ήταν βέβαιο ότι η περιοχή της Κένυας θα ήταν γεμάτη αμερικανούς πράκτορες αλλά και σταγονίδια της φανατικής ισλαμικής οργάνωσης.. Η όλη ανάλυση είναι ιδιαίτερα επικριτική για την ελληνική ΕΥΠ αλλά και για τις μετέπειτα ενέργειες αξιωματικών της οι οποίες παραβίασαν θεμελιώδεις αρχές λειτουργίας των μυστικών υπηρεσιών. Παρόλο που εκ πρώτης όψεως η στοχευμένη αυτή ανάλυση φαίνεται να εξυπηρετεί συγκεριμένη σκοπιμότητα εν τούτοις η παρουσιάση των γεγονότων αλλά και οι εκτιμήσεις του αρθρογράφου φαίνεται να έχουν και άλλες πηγές ενημέρωσης αφού δείχνει να ξέρει πολύ καλά τις ενέργειες αλλά και την γνώση των Αμερικανικών και Τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Η ανάλυση αποκωδικοποιεί και αποκαλύπτει τα κωδικά ονόματα που χρησιμοποιούνταν στην όλη επιχείρηση όλοι οι συμμετέχοντες. Την επιλογή του Έλληνα στρατιωτικού αξιωματικού της ΕΥΠ Σάββα Καλεντερίδη να ηγηθεί αυτής της επιχείρησης, τον οποίο σε αρκετά σημεία επικρίνει άλλοτε εμμέσως και άλλοτε ευθέως, ο ειδικός αναλυτής Β.Βαρουχάκης χαρακτηρίζει ως μεγάλο και κρίσημο λάθος εκ μέρους των ηγετών των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών (ΕΥΠ). Στην συνέχεια ο νεαρός έλληνας ειδικός αναλυτής παρόλο που είναι προσεχτικός ως προς τον πρώην αξιωματικό της ΕΥΠ εν τούτοι όταν προσωρά σε εκτιμήσεις και κρίσεις για τα προσόντα αλλά και τα μειονεκτήματα του Σάββα Καλεντερίδη αφήνει σαφείς αιχμές για την πειθαρχία του προς τους ανωτέρους κυβερνητικούς, ενώ παράλληλα τον εμφανίζει και ανυπάκουο στις διαταγές των ανωτέρων του, ωστόσο του αναγνωρίζει πως επιχειρησιακά δεν μπορούν να καταλογιστούν λάθη αποκλειστικά και μόνο στον Σ. Καλεντερίδη. Η όλη ανάλυση που σήμερα αποκαλύπτουμε και αναμένεται να προκαλέσει εξελίξεις στην Ελλάδα αλλά και αντιδράσεις από όσους γνωρίζουν πολύ καλά τα διαδραματισθέντα γεγονότα εκείνης της περιόδου, παρόλο που υπογράφεται από Έλληνα δημοσιογράφο εν τούτοις διαπνέεται από έντονα φιλοαμερικανισμό και πάντα υπό το πρόσχημα της αυστηρής «ρεαλιστικής» ανάλυσης μιας επιχείρησης των μυστικών υπηρεσιών θέλοντας να τονίσει τα προς αποφυγή λάθη...

Ποιος είναι όμως ο Βύρων Βαρουχάκης

myrwn_barouxakis.jpg Εμείς δεν θα πούμε πολλά μια ματιά στο βιογραφικό του παρουσιάζει πράγματι ιδιαίτερο και έντονα μεγάλο ενδιάφέρον για το πρόσωπο του Μύρωνα Βαρουχάκη ο οποίος παράλληλα φαίνεται να έχει και η μεγάλη συγγραφική δραστηριότητα άρθρων και αναλύσεων σε ελληνικά έντυπα όπως Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ το Associated Press αλλά και πολλά αμερικάνικα έντυπα... Αν μάλιστα προσέξει κάποιος την σχετική αρθογραφία του κ. Βαρουχάκη και ειδικά τα κείμενα που έχουν (ανα)δημοσιευθεί και υιοθετηθεί από τον γνωστό για την δράση τις θέσεις και τις απόψεις του κ. Παναγιώτη Δημητρά του Διεθνούς Παρατηρητηρίου των συμφωνιών του Ελσίνκι ίσως μπορέσει να βρει την άκρη του νήματος... αλλά και των υπόγειων και αφανών διασυνδέσεων προσώπων..γεγονότων...και καταστάσεων... Εκείνο που σίγουρα πια μπορεί να ειπωθεί πως και οι δυο περιπτώσεις ανθρώπων (Βαρουχάκη- Δημητρά) έχουν κοινό παρανομαστή... Τις ΗΠΑ και τα συμφέροντα τους...

Τυχαία ή όχι μένει να αποδειχτεί... Πάντως οι εκτιμήσεις, αναλύσεις και οι εκθέσεις του κ. Δημητρά για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, την δήθεν μακεδονική μειονότητα και άλλα παρόμοια που εκθέτουν την χώρα μας, σχεδόν κάθε χρόνο ωσάν να είναι copy paste περιλαμβάνοται στην ετήσια έκθεση του State Department... Οι κρίσεις και τα συμπεράσματα δικά σας...

Πάντως αξίζει να σημειωθεί ότι οι αμερικανοί αξιωματούχοι της CIA, μάλλον με σκωπτικό ύφος τονίζουν για την ανάλυση αυτή αλλά προφανώς και για να κρατάνε τους τύπους και κάποιες πισινές, ότι πιθανόν εκφράζει και αποτυπώνει ΜΌΝΟΝ τις προσωπικές θέσεις και απόψεις του συγγραφέα! Είναι όμως δυνατόν αν δεν είχαν υιοθετήσει, μελετηθεί, περάσει από την σχετική έρευνα της ειδικής ομάδας που επιλέγει τα σχετικά άρθρα και προ πάντων αν δεν εξυπηρετούσαν κάποια συγκεριμένη σκοπιμότητα οι απόψεις αυτές να τις είχαν δημοσιεύσει σε ένα τόσο μεγάλης σημασίας έντυπο -και μάλιστα το επίσημο των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών...;;

ΚΕΙΜΕΝΟ : ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΡΕΥΝΑ: ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΥΡΙΟΠΟΥΛΟΥ


Η ΕΡΕΥΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

GreekAmericanNewsAgency

Χτίζοντας τη συναίνεση...


Γράφει ο Βασίλης Χασιώτης

Όντας 55 χρονών, προσπαθώ να θυμηθώ πότε σε τούτο τον τόπο, «τον καμωμένο από πέτρα», είχαμε καλές εποχές θερισμού. Λέγοντας «καλές εποχές θερισμού», δεν εννοώ βέβαια κάποιες βραχύβιες καλές συγκυρίες, μα εποχές που πράγματι μας πήγαν τόσο μπροστά, ώστε το αναπόφευκτο πισωγύρισμα που συμβαίνει σε όλες τις κοινωνίες και τις οικονομίες, να άφηνε ένα θετικό «διάφορο». Αν τούτο το θετικό διάφορο πετυχαίναμε, ας πούμε στη διάρκεια της δικιάς μου γενιάς, τότε σήμερα, τα πράγματα θα ήταν πράγματι πολύ πιο καλά, και σε κάθε περίπτωση, πιο ευκολοδιαχειρίσιμα. Όμως, αυτό δεν έγινε. Τι λοιπόν έφταιξε; Έφταιξε ο σπόρος που δεν ήταν ίσως αυτός που έπρεπε να ήταν; Έφταιξε το έδαφος ίσως; Έφταιξαν ίσως οι μέθοδοι καλλιέργειας; Έφταιξε ίσως κάτι τη στιγμή της συγκομιδής;

Τι(ς) πταίει λοιπόν;

Ας το πούμε με όση διάθεση μας έμεινε ακόμα να μιλάμε για τα ιστορικά μας χάλια, τις ιστορικές μας αδυναμίες. Έφταιξαν όλα μαζί. Και είναι ακόμα ανάγκη να συμφωνήσουμε πoια είναι η σημαντικότερη ζημιά που έγινε, διότι αυτό είναι το ίδιο σημαντικό όπως τα ερωτήματα που μόλις προηγήθηκαν. Σε άλλα βήματα και άλλες αποφάσεις θα οδηγηθώ αν θεωρώ ότι τούτη είναι η πιο σημαντική ζημιά, και σε άλλα βήματα και άλλες αποφάσεις θα οδηγηθώ αν σαν ζημιά θεωρήσω κάτι άλλο. Η μετριότητά μου, πιστεύει ότι η μεγαλύτερη ζημιά που έγινε δεν είναι θεμελιωδώς οικονομικής φύσεως. Η οικονομική ζημιά είναι ίσως η πιο ορατή (διότι είναι η ευκολότερα μετρήσιμη με βάση τα ισχύοντα «μέτρα»), αλλά, κι αυτή, είναι παράγωγη ζημιά μιας άλλης πιο κύριας (και καίριας) που ταυτόχρονα είναι και η τροφός της παραπάνω ζημίας με την οικονομική διάσταση. Η θεμελιώδης ζημιά έγινε σε βάρος εκείνων των παραμέτρων που αποτελούν την προϋπόθεση της μακροχρόνιας βιώσιμης ανάπτυξης αλλά και εξόδου από την κρίση ανάπτυξης που μαστίζει τη χώρα. Το κλίμα εμπιστοσύνης, συνεννόησης και συναίνεσης σε εθνικό επίπεδο είναι μερικά από τα σημαντικά διακυβεύματα που εννοώ, ενώ η ιστορική λαϊκή μνήμη, από την άλλη, είναι το σημαντικότατο όλων των διακυβευμάτων. Φοβούμαι, ότι πλέον δεν θυμόμαστε ποια πράγματα στο παρελθόν μας στοίχισαν ακριβά, ποια μας ωφέλησαν. Η λήθη είναι ο θάνατος της αλήθειας, που εγκλωβίστηκε μέσα σε μια δαιμονιωδώς πολύβουη σιωπή. Η αλήθεια όμως, εξόν από ηθική αρετή, είναι και εξόχως σημαντική παράμετρος στο ουσιαστικό μάνατζμεντ (μικροοικονομικής ή μακροοικονομικής φύσεως αδιάφορο). Η ανάλυση SWOT π.χ. στο στρατηγικό μάνατζμεντ, (μια τεχνική που αναλύει όχι μόνο τους κινδύνους και τις ευκαιρίες στο εξωτερικό περιβάλλον μα και τις εσωτερικέ δυνατότητες και αδυναμίες ενός οργανισμού), είναι μια οδυνηρή πολλές φορές αυτοεξομολόγηση, όταν είμαστε υποχρεωμένοι να εντοπίσουμε και καταγράψουμε τις δικές μας, τις εσωτερικές μας αδυναμίες και προβλήματα, και είναι ακόμα πιο οδυνηρή ως πράξη όταν φτάνουμε στο θέμα της θεραπείας αυτών των προβλημάτων. (Συνήθως, εκεί πεθαίνει και η προσπάθεια, όταν δηλαδή, τα προβλήματα αρχίζουν να εντοπίζονται στο ανώτατο και ανώτερο μάνατζμεντ – η διαστροφή αρχίζει να φαίνεται από την περισσότερο ή λιγότερο φανερή μετάθεση των ευθυνών προς τα κάτω, μια «μεσσιανική» αντίληψη που έχει συχνά το ανώτερο και ανώτατο μάνατζμεντ για τον εαυτό του. Ποτέ καμία διοίκηση δεν θεώρησε τα προνόμιά της ως στοιχείο του κόστους. Κόστος είναι το μεροκάματο).

Το άρθρο αυτό, δεν γράφτηκε για να εκτεθούν «οι επί του θέματος θεωρίες». Δεν πρόκειται (και ούτε βέβαια είμαι σε θέση) να υποδείξω τη Μεγάλη Έξοδο (από τα προβλήματα). Μπορώ όμως να διαπιστώσω κι εγώ μαζί με άλλους ότι δεν υπάρχει άλλος χρόνος (και τόπος) για θεωρητικά γυμνάσματα. Ό,τι η συμβατική ακαδημαϊκή και μη σοφία είχε να εκθέσει σε θεωρητικό επίπεδο το έχει εκθέσει. Αναφερόμενοι δε ειδικά στην συμβατική ακαδημαϊκή σοφία, το ακαδημαϊκό κατεστημένο, δεν πρέπει να έχει παράπονο. Έχω την αίσθηση ότι ποτέ άλλοτε στο παρελθόν δεν απασχολούνταν στο στενότερο και ευρύτερο δημόσιο τομέα τόσο μεγάλο πλήθος ακαδημαϊκών δασκάλων σε θέσεις ανώτατου ή ανώτερου μάνατζμεντ όσο τα τελευταία 10-15 χρόνια. Υπήρξε πολύς χρόνος οι όποιες επιστημονικές προτάσεις για λύσεις των όποιων γενικότερων ή ειδικότερων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν ιστορικά οι παραπάνω τομείς να είχαν εφαρμοστεί (και μάλιστα από τους ίδιους τους προτείνοντες!) και αποφέρει τα πρώτα τουλάχιστον θετικά δείγματα (και το κλασικό πια : οι εξαιρέσεις δεν πρόκειται να καταργήσουν τον κανόνα). Επομένως, χρειάζεται να υπερβούμε επί του παρόντος τη συμβατική ακαδημαϊκή θεωρητική προσέγγιση και να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε εκ νέου τον «κοινό» συνετό και πρακτικό νου, και βεβαίως, ουδείς αποκλείει την συμμετοχή αλλά και ούτε παραγνωρίζει τη πράγματι σημαντική συμβολή που μπορεί να έχει εκείνη η συμβατική ακαδημαϊκή σοφία στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής, όταν πράγματι μπορεί να «πρακτικοποιηθεί» και βεβαίως υπάρχει και η ικανότητα για την εκτέλεση (υπάρχουν αρκετοί εκτιμώ στην ακαδημαϊκή κοινότητα, που αυτή την ικανότητα τη διαθέτουν). Τούτη η επανε(φε)ύρεση του κοινού νου, είναι ίσως η πιο «κεντρογενής» επιδίωξη από κάθε άλλη, η πλέον κρίσιμη πτυχή της όποιας (και υπό οποιοδήποτε όνομα) επιδιωκόμενης αλλαγής, αλλά, όχι και η πιο ανώδυνη : σε κάθε περίπτωση δεινόν προς κέντρα λακτίζειν… Σε όρους αυστηρού κομματικού συμφέροντος, είναι ίσως πολύ πιο χρήσιμο π.χ. να λαϊκίζεις (άκρο κι αυτό), παρά να συνθέτεις συμφέροντα με τον πραγματικό και πολύ πιθανό κίνδυνο, στο τέλος κανείς να μην είναι ευχαριστημένος. Και ούτε βέβαια «κέντρο» σημαίνει μια χύμα κατάσταση, όπου τα πάντα μοιάζουν όχι απλά ρευστά μα σα μια σούπα που ξεχύθηκε πάνω στο τραπέζι αφού έσπασε το πιάτο, και επομένως, ένα τέτοιο έδεσμα, ποιος μπορεί να το φάει πλέον; Σε ό,τι με αφορά, τοποθετούμενος στα παραπάνω ζητήματα, κατά το παρελθόν έκανα δύο προτάσεις με καθαρά πρακτικό περιεχόμενο. Η μια ήταν να δημιουργηθεί μια Γενική Γραμματεία Εθνικού Στρατηγικού Σχεδιασμού, (Γιατί είναι αναγκαία η ίδρυση Γενικής Γραμματείας Εθνικού Στρατηγικού Σχεδιασμού, Ναυτεμπορική, 16/2/1997), και η άλλη να αντικατασταθεί η θεσμική διάσταση του κρατικού προϋπολογισμού από το στρατηγικό σχέδιο (μέρος του οποίου φυσικά θα εξακολουθεί να είναι ο προϋπολογισμός) (Κρατικός προϋπολογισμός: η γέννηση ενός βρέφους καταδικασμένου να πεθάνει σε ακριβώς 365 ημέρες…, Ναυτεμπορική, 8/11/1997). Δεν πρόκειται να επαναλάβω ό,τι ήδη έχω εκθέσει στα παραπάνω άρθρα (αν και σε άλλα επίσης έχω επαναφέρει τις παραπάνω προτάσεις, αλλά, η άνω αναφορά αρκεί). Επιγραμματικά μόνο μπορώ να σημειώσω ότι η φιλοσοφία και των δυο παραπάνω άρθρων εδράζεται στη πραγματικότητα της έλλειψης εθνικού στρατηγικού σχεδίου με θεσμική υπόσταση ώστε να μην αποτελούν οι κατά καιρούς δηλούμενες «στρατηγικές στοχεύσεις» απλές ρητορείες, ακόμα και όταν υπάρχουν επιμέρους μελέτες στρατηγικού περιεχομένου για κάποιους τομείς μα να μετουσιώνεται η στρατηγική σε εργαλείο διοίκησης.

Αλλά αν δεν προτίθεμαι να επαναλάβω ό,τι ήδη αναφέρω στις παραπάνω τοποθετήσεις μου, έχει πολύ μεγάλη σημασία να διευκρινίσω δύο σημαντικά κατά την άποψή μου σημεία που συνέχονται με τα παραπάνω. Το πρώτο σημείο που θέλω να τονίσω είναι ότι δεν εισηγούμαι τη δημιουργία μιας ακόμα δημόσιας υπηρεσίας, όπως είναι μια Γενική Γραμματεία, με τυπική αρμοδιότητα, όπως π.χ., το να κάνει κάποια επιχειρησιακά πλάνα, ή να κάνει κάποιες μελέτες, και από εκεί και πέρα να παρακολουθεί απλά τις εξελίξεις των πραγμάτων για να συμπληρώνει κάποιες αναφορές. Αυτό αν συνέβαινε θα αποτελούσε τον εκφυλισμό της πρότασής μου και όχι την ουσία της. Το δεύτερο και ποιο σημαντικό σημείο, είναι το πώς πρέπει να εννοηθεί η διαδικασία της συμμετοχής στη κατάρτιση του εθνικού στρατηγικού σχεδίου. Πρώτον, το στρατηγικό σχέδιο δεν θα εκφράζει και δεν θα προωθεί τις απόψεις και επιθυμίες μιας κυρίαρχης τη κάθε φορά γραφειοκρατικής κλίκας. Καμιά γραφειοκρατική κυρίαρχη παρέα δεν νομιμοποιείται να «πουλά» απόψεις της παρέας ως «εθνική θέση». Δεύτερον, θα πρέπει εξ αρχής να ξεκαθαριστεί η αποστολή της παραπάνω υπηρεσίας που εδώ είναι η κατάρτιση και εφαρμογή ενός εθνικού στρατηγικού σχεδίου. Εφόσον όμως δεχτήκαμε ότι κρατικές γραφειοκρατικές ομάδες δεν μπορούν να καταρτίσουν ένα τέτοιο πρόγραμμα, τότε τίθεται το ερώτημα ποιος μπορεί. Η δική μου απάντηση είναι ότι η τελική μεν ευθύνη της κατάρτισης και εφαρμογής του εθνικού στρατηγικού προγράμματος πρέπει να ανήκει στη κυβέρνηση, όμως, το διοικούν όργανο της σχετικής λειτουργίας θα πρέπει να απαρτίζεται από εκπροσώπους όλων των κομμάτων και των κοινωνικών σημαντικών εταίρων. Δεν θα σταθώ στο πώς αντιλαμβάνομαι τις λεπτομέρειες της λειτουργίας της προτεινόμενης Γενικής Γραμματείας Εθνικού Στρατηγικού Σχεδιασμού υπό την παραπάνω σύνθεση, ούτε για το σημαντικότατο ζήτημα των θεμάτων που θα μπορούσαν να αποτελούν την ημερήσια διάταξη, για τον απλούστατο λόγο διότι ο χώρος δεν αρκεί. Αρκεί εδώ η προβολή της σημασίας της ύπαρξης μιας θεσμοθετημένης διαδικασίας σε επίπεδο κυβερνητικής λειτουργίας που άπτεται ζητημάτων στρατηγικών επιλογών της κοινωνίας και οικονομίας, διότι θεωρώ πολύ σημαντικό κάτι να γίνει ώστε οι σημαντικοί παίκτες που έχουν την ευθύνη διαμόρφωσης ή που επηρεάζουν τις στρατηγικές επιλογές και εξελίξεις, να μην ομιλούν (αντιπολιτευόμενοι) ανά δύο, ή ανά τρεις (κι αυτό περιστασιακά), αλλά να συνομιλούν όλοι μαζί για τις στρατηγικές επιλογές της χώρας, σε ορισμένο χώρο, με ορισμένη σύνθεση, και με ορισμένη ατζέντα, και κατά τρόπο εθνικά υπεύθυνο. Πρέπει να επιμείνουμε στη προσπάθεια αυτή της προώθησης μιας κουλτούρας επικοινωνίας. Θ’ αποτελέσει νομίζω το πρώτο βήμα για την σταδιακή ενίσχυση της συνεννόησης και εμπιστοσύνης τουλάχιστον για τις μείζονες εθνικές στρατηγικές επιλογές.

Μέσα από μια γνήσια θέληση, ίσως ανακαλύψουμε ότι εκτός από το να δυσπιστούμε μεταξύ μας, μπορούμε και να εμπιστευθούμε ο ένας τον άλλο σε κάποιο τουλάχιστον βαθμό και σε ορισμένα θέματα, και να καταλήξουμε σ’ αυτό που τα κόμματα ονομάζουν «μίνιμουμ συνεργασίας». «Όλοι εναντίον όλων», αποτελεί το απόσταγμα της δυσπιστίας που χαρακτηρίζει τον νεοέλληνα, παρότι όχι άδικα, την βεβαιωτική πράξη ταφής της εμπιστοσύνης. Με τα παραπάνω βεβαίως δεν επαγγέλλομαι τη προοπτική του «τέλους» των ταξικών και άλλων κοινωνικών αγώνων και εν γένει των διαφορετικών συμφερόντων που πάντοτε υπήρχαν και ως φαίνεται για τους αμέσως επόμενους ορατούς αιώνες θα εξακολουθούν να υπάρχουν. Ας μη ανησυχούμε : αν ο άνθρωπος θέλει να απαλλαγεί από τα προβλήματα, δεν θέλουν τα τελευταία να απαλλαγούν απ’ αυτόν. Όμως, κάτι πρέπει να γίνει που να καλυτερεύει τη σημερινή ζωή μας έως ότου η ιδανική πολιτεία εγκαθιδρυθεί στον μάταιο τούτο κόσμο. Και πάντως, όχι οι μη έχοντες να βαρύνονται (μονίμως) ως εάν ήταν οι έχοντες… (Χρειάζεται κάποια αιδώς). Όχι μέσα από πολεμικά ανακοινωθέντα. Μπορούμε να αναδείξουμε τα προτερήματα τούτου του λαού και τις δυνατότητες τούτου του τόπου. Δεν θα μπορούσαμε άραγε να τα πετύχουνε αυτά, αν δείχναμε το ίδιο πάθος με το πάθος της αμοιβαίας δυσπιστίας που φαίνεται να έχει καταλάβει πολλούς από τους σημαντικούς παίχτες της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής σκηνής;

Σάββατο 16 Μαΐου 2009

Γκαιμπελικό παιχνίδι των μεγαλοεκδοτών και καναλαρχών υπέρ των Οικολόγων με τις βαθιά μειοδοτικές θέσεις για τα εθνικά θέματα


ΟΛΟΙ οι εκδότες, καναλάρχες και τηλε-δημοσιογραφοι ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ τις ακραίες θέσεις των Οικολόγων Πράσινων για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής. ΤΑ ΚΡΥΒΟΥΝ όμως για να εξαπατήσουν τους ψηφοφόρους, το εθνικό δηλαδή ακροατήριο, που το ΜΟΝΟ που γνωρίζει είναι: Οικολόγοι Πράσινοι = οικολογία.
Πρόκειται για αισχίστου είδους πλύση εγκεφάλου απο τα ΜΜΕ υπέρ των Οικολόγων Πράσινων, μέχρι και ο Κύρτσος τους αποθέωνε προχθές...


Για να δούμε αν πάρουν έστω και 2% αν μάεθι ο κόσμος τις καλά κρυμμένες θέσεις τους…


Οι θέσεις των ΟικοΠράσινων για την εξωτερική πολιτική πάντως δεν θα μείνουν κρυφές:

Την Δευτέρα 18 Μαΐου 2009 και ώρα 7:30μ.μ., τα περιοδικά και οι εφημερίδες Οικολογείν, Χριστιανική και Άρδην διοργανώνουν εκδήλωση με τίτλο: Ευρώπη και εκλογές: Η οικολογία και οι «Πράσινοι», η οικονομική κρίση, η είσοδος της Τουρκίας στην Ε.Ε. Ομιλητές θα είναι οι: Γιάννης Σχίζας, Γιώργος Καραμπελιάς, Γιάννης Ζερβός, Σταύρος Λυγερός και Στάθης Σταυρόπουλος (ΣΤΑΘΗΣ). Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ακαδημίας και Γενναδίου 8 – 7ος Όροφος).

Για να δούμε μερικές “ωραίες” πρόσφατες θέσεις των Οικολόγων

Τρεμόπουλος 1
http://www.bulls.gr/read_op.php?oid=1276&mid=192
Συμμετοχή Τρεμόπουλου στην κίνηση κατάδοσης της χώρας ως υποθάλπουσας εγκληματίες πολέμου που συμμετείχαν στην σφαγή των Μουσουλμάνων στην Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας.
Μεταξύ άλλων αναφέρεται:
“Έλληνες «εθελοντές» (οι επώνυμες μαρτυρίες τους έχουν δημοσιευθεί) πολέμησαν στη Bοσνία με τον Kάρατζιτς και τον Mλάντιτς και –ατιμάζοντάς την– ύψωσαν την ελληνική σημαία στη Σρεμπρένιτσα την ώρα της μεγάλης σφαγής.H Eλληνική Πολιτεία έχει συνεπώς την υποχρέωση και συγγνώμη να ζητήσει δημοσίως από τις οικογένειες των 8.000 σφαγιασθέντων και να απαιτήσει να λογοδοτήσουν όσοι έλληνες «εθελοντές» συνέπραξαν στο μεγάλο έγκλημα και οι γνωστοί-άγνωστοι που τους ενέπλεξαν. Tο απαιτούμε”.

Με άλλα λόγια, καταγγέλλεται το ελληνικό κράτος στο εσωτερικό και διεθνώς ως έχον συμμετοχή στο ολοκαύτωμα της Σρεμπρένιτσα, επειδή, πιθανώς κάποιοι Έλληνες πολίτες πήγαν με δική τους πρωτοβουλία στη Βοσνία εκείνα τα χρόνια, προσφέροντας, όπως είναι σε όλους γνωστό –ακόμη και στους εισαγγελείς του ειδικού διεθνούς δικαστηρίου που ΔΕΝ άσκησαν καμία δίωξη εναντίον κανενός Έλληνα-, ανθρωπιστική βοήθεια, ασχέτως τι παραμύθια σέρβιραν μετά στους συγχωριανούς τους. Και λυπημένοι όλοι αυτοί –μεταξύ τους και ο Τρεμόπουλος- που δεν παραπέμφθηκε η Ελλάδα, συντάσσουν το κατάπτυστο κείμενο ζητώντας από την Ελλάδα να ζητήσει συγνώμη, να αναγνωρίσει δηλαδή την ενοχή της και συνεπώς να ζητήσει … από μόνη της να παραπεμφθεί και αυτή στην Χάγη μαζί με τον Μιλόσεβιτς και τους άλλους πραγματικά υπαίτιους αυτής της μελανής σελίδας της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.


Τρεμόπουλος 2
http://ecology-salonika.org/lib/?p=421

Η αυθεντική σαφής προτίμηση του Τρεμόπουλου για την ονομασία της οδού Αποστόλου Παύλου στην Θεσσαλονίκη ως Κεμάλ Ατατούρκ, καταγεγραμμένη στο ίδιο το site του Τρεμόπουλου!


Τρεμόπουλος 3
http://panosz.wordpress.com/2008/04/10/tsamides/#comment-36290
Τρεμόπουλος υπέρ του να ανακινηθεί θέμα Τσάμηδων, με προσωπική αφήγηση για τις σφαγές και το παιδομάζωμα που έκανε ο ελληνικός στρατός…


Τρεμόπουλος 4
http://ecology-salonika.org/lib/?p=421
(Τι καλά που περνούσαμε μαζί με τους Τούρκους…) «…στους πρόσφυγες, πέρα από την πίκρα και τον πόνο για τον ξεριζωμό, δεν υπήρχε το μίσος για τους Τούρκους που υπάρχει τώρα. Το μίσος και η εμπάθεια καθώς και η ανιστόρητη, υστερική και άδικη σύγκριση του Κεμάλ με τον Χίτλερ είναι προϊόν της δεκαετίας του 90 και τής προσπάθειας ορισμένων κύκλων να αναθεωρήσουν την πρόσφατη ιστορία μας γράφοντας και λέγοντας ότι τους κατέβει (για διάφορους λόγους). Με μια λέξη είναι προϊόν του εθνολαϊκισμού”.


Χρυσόγελος
http://efhbos.wordpress.com/2009/02/12/xrysogelos/

Χρυσόγελος για το «Μακεδονικό»: Υπέρ του αυτοπροσδιρισμού των Σκοπιανών, υπέρ της αναγνώρισης μειονότητας «Μακεδόνων» στην Ελλάδα, υπέρ της επίσημης διδασκαλίας από το ελληνικό κράτος των «μακεντόντσι» (σε ποιους άραγε;).
Έφηβος: Ποιες είναι οι θέσεις σας για το «Μακεδονικό»;
Νίκος Χρυσόγελος: Για το «Μακεδονικό», οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις έχουν τεράστια ευθύνη γιατί δεν επίλυσαν το θέμα αυτό τότε που υπήρχαν ρεαλιστικές δυνατότητες για επίλυση.
Για πολλά ακόμα χρόνια η εκκρεμότητα μπορεί να κάνει ζημιά στη χώρα:
- Στο εξωτερικό εφημερίδες, χάρτες, εγκυκλοπαίδειες, τουριστικοί οδηγοί, αναφέρουν πια όλο και πιο συχνά τη γειτονική χώρα ως «Μακεδονία» και την ελληνική Μακεδονία όλο και συχνότερα ως σκέτη Βόρεια Ελλάδα.
- Η ιστορική μνήμη των ξένων αφορά κυρίως την πολυεθνική Μακεδονία του 1900 και ελάχιστα την αρχαιότητα και το Μ. Αλέξανδρο (που θεωρείται επίκαιρος όσο και ο Μ. Ναπολέων).
Η μέχρι τώρα θέση των Πράσινων στο ευρωκοινοβούλιο απηχεί σε μεγάλο βαθμό την αρνητική διάθεση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης απέναντι στα ελληνικά επιχειρήματα. Δεν είναι εύκολα κατανοητός ο φόβος μιας ευρωπαϊκής χώρας, που ανήκει στις 29 πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, με οικονομικούς παράγοντες που ελέγχουν πάνω από το 1/3 των δραστηριοτήτων της γειτονικής χώρας. Μπορεί να μετριαστεί μόνο με την εκλογή ευρωβουλευτή από τους Οικολόγους Πράσινους, που θα μπορεί να θέτει τις θεμιτές, όχι παράλογες, ελληνικές ευαισθησίες με όρους κατανοητούς από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
Στο πρόγραμμα των Οικολόγων Πράσινων αναφέρεται ότι καμιά εθνότητα (στην ευρύτερη γεωγραφική Μακεδονία) δεν είναι πιο Μακεδόνες από τις υπόλοιπες και ότι το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού αφορά και τις περιφέρειες (άρα και την ελληνική Μακεδονία). Δίπλα στα 2,5 εκατομμύρια Έλληνες Μακεδόνες μπορούν να υπάρχουν και συμπολίτες μας με διαφορετική εθνοτική συνείδηση και ταυτότητα. Γιατί θα πρέπει να το φοβόμαστε αν δεν συνδέεται με αλλαγές συνόρων ή απειλές; Δεν είναι λογικό να γίνουν αποδεκτοί με τον αυτοπροσδιορισμό που χρησιμοποιούν στη γλώσσα τους, ως Μακεντόντσι, που δε θίγει σε τίποτα τους Έλληνες Μακεδόνες";


Παρασκευόπουλος-Τρεμόπουλος
http://www.ecogreens.gr/gr/modules.php?name=News&file=article&sid=759
Θέση υπέρ της αναγνώρισης της ΦΥΡΟΜ ως Μακεδονία, με βάση το “δικαίωμα” του αυτοπροσδιορισμού για το οποίο αγωνίζονται οι “πράσινοι”.”Για μας είναι δεδομένο ότι η ευρύτερη Μακεδονία έχει πολυεθνική ιστορία αιώνων και καμιά εθνότητα ή χώρα δεν είναι «πιο Μακεδόνες» από τις υπόλοιπες».


Οικολόγος