Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009

Οικονομικός αντίκτυπος μέτρων περιορισμού του καπνίσματος


Τελευταίος μήνας πριν την εφαρμογή των περιορισμών στο κάπνισμα και οι μεγαλύτερες αντιδράσεις προέρχονται από όσους έχουν κέντρα διασκέδασης, bar και εστιατόρια. Υπάρχει μια βεβαιότητα ότι τα μαγαζιά τους θα πέσουν λόγο του μέτρου η ακόμα και θα κλείσουν. Σας στέλνω ένα άρθρο που αναφέρεται στα αποτελέσματα των αντικαπνιστικών μέτρων σε άλλες χώρες.

Νίκος Γίστος

Όσο πλησιάζουμε στην ημερομηνία εφαρμογής του νομοσχεδίου του υπουργείου Υγείας για την απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους, που κοινοποιήθηκε με εγκύκλιο σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, πληθαίνουν οι συζητήσεις μεταξύ των ιδιοκτητών επιχειρήσεων εστίασης και διασκέδασης, αναφορικά με την επίπτωση που θα έχει το μέτρο στην κερδοφορία τους.

Από την πλευρά του, το υπουργείο Υγείας ζητά τη συναίνεση της κοινωνίας για την εφαρμογή των νομοθετικών μέτρων που προβλέπουν την απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους από την 1η Ιουλίου 2009.

Στο πλαίσιο ειδικής εκδήλωσης με τίτλο «Εθνική Συμμαχία κατά του Καπνίσματος» παρουσιάστηκαν οι δράσεις και οι ενέργειες της νέας αντικαπνιστικής εκστρατείας. Πρόκειται για μια δέσμευση ζωής στο όνομα των 20.000 ανθρώπων που χάνονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα από το κάπνισμα.

Οι 10 δεσμεύσεις για το κάπνισμα - Εθνική Συμμαχία Κατά του Καπνίσματος

1. Δέσμευση να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας

2. Να αφήσουμε πίσω μας μια εποχή

3. Να συμμετέχουμε στη προσπάθεια

4. Να αναδείξουμε την αλήθεια

5. Να προστατέψουμε το δικαίωμα των συμπολιτών

6. Να παλέψουμε για ένα βασικό εργασιακό δικαίωμα

7. Να σεβαστούμε την επιλογή

8. Να συμβάλλουμε στην ανάδειξη της πραγματικής οικονομίας του καπνού

9. Να αποτινάξουμε την εικόνα ότι αδιαφορούμε για την υγεία των συμπολιτών μας

10. Να εγγυηθούμε ότι ως γονείς και υπεύθυνοι πολίτες θα κάνουμε ό,τι καλύτερο

Δ. Αβραμόπουλος: «Eίναι ηθική υποχρέωση όλων να προστατέψουμε τα παιδιά μας»

Με αφορμή την παρουσίαση της εκστρατείας ο υπουργός Υγείας, κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος ανέφερε ότι «Με την κατάρτιση Εθνικού Σχεδίου Δράσης κατά του Καπνίσματος για πρώτη φορά στη χώρα μας αποκτήσαμε στοχευμένη και στρατηγικά σχεδιασμένη πολιτική για την προώθηση και διασφάλιση της Δημόσιας Υγείας».

Όπως χαρακτηριστικά συμπλήρωσε η παροχή εκτεταμένης και υπεύθυνης πληροφόρησης του πληθυσμού, στοχεύει στην αλλαγή στάσεων και συμπεριφορών της κοινωνίας, ενώ συμπληρώνει ότι είναι ηθική υποχρέωση όλων να προστατέψουμε τα παιδιά που είναι το μέλλον της χώρας από τη θανατηφόρα αυτή συνήθεια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, από την εμπειρία άλλων χωρών που έχουν ήδη εφαρμόσει την απαγόρευση δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για την κερδοφορία των χώρων εστίασης. Αντιθέτως, η ανάλυση 100 διαφορετικών μελετών, που έγιναν βάσει αντικειμενικών και αξιόπιστων στοιχείων και συγκρίθηκαν επί σειρά ετών σε χώρες όπως ο Καναδάς, η Αγγλία, οι ΗΠΑ, η Νέα Ζηλανδία, η Νότια Αφρική, η Ισπανία και το Χονγκ Κόνγκ, δε διαπίστωσε κάποιον οικονομικό αντίκτυπο από την εισαγωγή των μέτρων περιορισμού του καπνίσματος σε εστιατόρια και μπαρ.

Ιταλία - 90% υπέρ του μέτρου 3 μήνες μετά την εφαρμογή του

Σύμφωνα με έρευνα της κοινής γνώμης που πραγματοποιήθηκε στη γειτονική Ιταλία, την τέταρτη Ευρωπαϊκή χώρα που εφάρμοσε την απαγόρευση καπνίσματος στους εσωτερικούς χώρους τον Ιανουάριο του 2005, το 9,6% των Ιταλών ερωτηθέντων δήλωσε πως επισκέπτεται συχνότερα τα εστιατόρια και τις καφετέριες μετά την απαγόρευση σε αντίθεση με το 7,4% που απάντησε πως τα επισκέπτεται λιγότερο.

Επίσης, προέκυψε πως μετά την εφαρμογή, η υποστήριξη του μέτρου της απαγόρευσης από τους πολίτες αυξήθηκε, με το 90% να απάντα πως βλέπει θετικα το μέτρο μόλις 3 μήνες από την εισαγωγή του. Με άλλα λόγια, πολλοί απο αυτούς που πριν κατέκριναν την απαγόρευση για διάφορους λόγους, άλλαξαν γνώμη μόλις ξεκίνησε να εφαρμόζεται το μέτρο και άρχισαν να ζουν, να εργάζονται και να διασκεδάζουν σε περιβάλλον χωρίς καπνό.

ΗΠΑ - Η απαγόρευση του καπνίσματος βοηθά τις επιχειρήσεις

Έρευνα του Αμερικανικού Τμήματος Υγείας και Ψυχικής Υγιεινής το 2004, ανέφερε ότι από την ημέρα απαγόρευσης του καπνίσματος τα εστιατόρια και μπαρ της Νέας Υόρκης ευημερούν, εμφανίζοντας αυξήσεις σε προσωπικό αλλά και περισσότερες νέες άδειες λειτουργίας. Επιπλέον, τη θετική επίπτωση των μέτρων αναγνώρισαν και μέλη του κλάδου των εστιατόρων της Νέα Υόρκης: «Πιστεύω ακράδαντα ότι τα μέτρα για την εξάλειψη του καπνίσματος είναι υπέρ της υγείας και υπέρ των επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων των εστιατορίων. Η νομοθεσία για καθαρό εργασιακό περιβάλλον δε βλάπτει τις επιχειρήσεις. Η απαγόρευση καπνίσματος στην Καλιφόρνια, στη Γιούτα, στο Βερμόντ, στο Μέρυλαντ και στο Μέιν, καθώς και σε εκατοντάδες πόλεις σε όλη την χώρα, αποδεικνύει ότι η νομοθεσία για το κάπνισμα βοηθά τις επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένων των εστιατορίων και αυτό δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη. Ακόμα και οι καπνιστές προτιμούν να αναπνέουν καθαρό αέρα.» Michael O' Neal - πρώην πρόεδρος της ένωσης εστιατόρων της Νέας Υόρκης.

Αυστραλία - Η απαγόρευση δεν επηρέασε αρνητικά την πελατεία των καταστημάτων

Σύμφωνα με την Αυστραλιανή Στατιστική Υπηρεσία, οι πωλήσεις των εστιατορίων μετά την εισαγωγή της απαγόρευσης του καπνίσματος στη Νότια Αυστραλία δεν εμφάνισαν μείωση σε σχέση με τις υπόλοιπες περιοχές της χώρας που δεν είχαν υιοθετήσει ακόμα το μέτρο. Αντίστοιχα ευρήματα προέκυψαν και από τις έρευνες σε εστιάτορες οι οποίοι στη συντριπτική πλειοψηφία τους απάντησαν πως η απαγόρευση δεν επηρέασε αρνητικά την πελατεία τους, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις διαπίστωσαν και άυξηση.

Η ενδεχόμενη μείωση των εσόδων των επιχειρήσεων, δε σχετίζεται πάντα με την απαγόρευση του καπνίσματος σε αυτά, αλλά και με τις γενικότερες τάσεις της αγοράς, τις οικονομικοκοινωνικές συνθήκες και τις αλλαγές στις καταναλωτικές συνήθειες. Ακόμα όμως και σε περιπτώσεις πτώσης των μεγεθών του κλάδου εστίασης και διασκέδασης, η μεταβολή αυτή των εσόδων θα πρέπει να εκτιμάται σε μακροχρόνιο επίπεδο, συνυπολογίζοντας και άλλους παράγοντες που επηρεάζουν τις πωλήσεις ποτού ή φαγητού.

Νορβηγία - Μείωση των επιχειρήσεων που χρεοκόπησαν μετά την απαγόρευση

Για παράδειγμα στη Νορβηγία, αν και το έτος της απαγόρευσης (2004) ο αριθμός των μπαρ και εστιατορίων που χρεοκόπησαν ανήλθε στις 372 επιχειρήσεις - ωστόσο ήταν μειωμένος σε σχέση με το προηγούμενο έτος (το 2003 είχαν χρεοκοπήσει 386 επιχειρήσεις του τομέα). Επίσης, σχετική αναφορά της στατιστικής υπηρεσίας της Ιρλανδίας έδειξε πως η πτώση στις πωλήσεις των μπαρ το Νοέμβριο του 2004 (7 μήνες μετά την εισαγωγή της απαγόρευσης) ήταν της τάξεως του 2,8%, πολύ μικρότερη από την πτώση στις πωλήσεις το αμέσως προηγούμενο έτος που είχε φτάσει το το 7,1%.

Σχεδόν 200 εκατ. ? η ετήσια ζημιά των επιχειρήσεων λόγω καπνίσματος σε μια πόλη σαν την Αθήνα

Μέχρι σήμερα, οι επιχειρήσεις εστίασης και διασκέδασης, αλλά και γενικότερα οι εργασιακοί χώροι, έχουν ενσωματώσει στο κόστος λειτουργίας τους μία σειρά οικονομικών επιπτώσεων από το κάπνισμα. Έκθεση σχετικά με τις τοπικές οικονομικές επιπτώσεις του καπνίσματος στο Μάντσεστερ της Μεγάλης Βρετανίας το 2005, υπολόγιζε ότι η συνήθεια του τσιγάρου κόστιζε 1,5 εκατ. ημέρες εργασίας ανά έτος στο εργατικό δυναμικό της πόλης. Η απουσία απο την εργασία λόγω προβλημάτων υγείας που σχετίζονταν με το κάπνισμα, κόστισε στις τοπικές επιχειρήσεις της πόλης ?120 εκατ. (£105 εκατ.)

Όπως έχουν αποδείξει επιστημονικές έρευνες παγκοσμίως , ένα καθαρό απο καπνό και υγιεινό εργασιακό περιβάλλον, οδηγεί σε μείωση των απουσίων απο τη δουλειά ενώ αποφέυγεται σε μεγάλο βαθμό και η πρόωρη συνταξιοδότηση των εργαζομένων λόγων παθήσεων που σχετίζονται με το κάπνισμα. Γϊνεται επομένως κατανοητό πως η απαγόρευση του καπνίσματος στους εργασιακούς χώρους, αποφέρει άμεσα και έμμεσα οφέλη στις επιχειρήσεις, τα οποία συνδέονται με τη μακροχρόνια βιωσιμότητά τους.

Παράληλλα, διάφορες άλλες αρνητικές παράμετροι του καπνίσματος που σχετίζονται με την επιχειρηματική δραστηριότητα εκτιμάται ότι θα περιοριστούν σε μεγάλο βαθμό μετά την εφαρμογή της απαγόρευσης.

Οφέλη της απαγόρευσης του κανίσματος σε επιχειρήσεις

Πέραν λοιπόν από τη βελτίωση της υγείας των εργαζομένων, κάποια από τα οφέλη που προκύπτουν για τους επιχειρηματίες περιλαμβάνουν:

* Μείωση κόστους συντήρησης: Το κόστος συντήρησης των επιχειρήσεων εκτιμάται ότι θα ελλατωθεί όσον αφορά στις φθορές από τσιγάρα σε έπιπλα και εγκαταστάσεις αλλά και τη γενικότερη αλλοίωση τόσο των επίπλων όσο και του περιβάλλοντος χώρου από τον καπνό.

* Υψηλότερη αξία μεταπώλησης: Αμερικανική έρευνα το 2004 έδειξε πως τα εστιατόρια που βρίσκονταν σε πόλεις που απαγορεύουν το κάπνισμα έχουν κατά μέσο όρο 16% υψηλότερη αξία μεταπώλησης από αυτά που βρίσκονται σε πόλεις που το επιτρέπουν.

* Ασφαλέστεροι χώροι - Μειωμένα ασφαλιστικά κόστη: Η απαγόρευση του καπνίσματος σε κέντρα εστίασης και διασκέδασης θα μειώσει τον κίνδυνο ζημιών από φωτιές κάνοντας τους χώρους ασφαλέστερους αλλά και μειώνοντας τα κόστη ασφάλισης των εγκαταστάσεων.

http://www.e-liberta.gr/v2/site/content.php?artid=23300

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2009

Για την πολιτική απάθεια


Γράφει ο Βασίλης Χασιώτης

Βρισκόμαστε υπό το κράτος της πολιτικής βυθιότητας. Οι πολίτες αρνούνται να συμμετάσχουν σ’ αυτό που αποκαλείται «πολιτική ζωή» -θα πούμε παρακάτω, ότι ταυτόχρονα και τους το εμποδίζουν. Προτιμούν να την βρίζουν ή να την διακωμωδούν, όσο σ’ αυτή κυριαρχούν δυνάμεις που δεν αξίζουν και κάτι το καλύτερο από πλευράς «λαϊκής υποδοχής». Η πολιτική απάθεια, δεν είναι συγκαιρινό φαινόμενο. Και οι πρόγονοί μας το βίωναν που και που. Είχε πει ο Περικλής στο επιτάφιο : «…μόνοι γαρ τον τε μηδέν τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα, αλλ’ αχρείον νομίζομεν…» (Θουκυδίδης Β, 40), και σίγουρα είχε το λόγο του που το υπογράμμιζε. Παρόλα αυτά, η σημερινή πολιτική απάθεια, δεν είναι, όπως αντίθετα υποστηρίζεται, μια «αρνητική» κατάσταση, περίπου μια «πολιτική αρρώστια». Είναι περισσότερο η άρνηση να συμμετάσχει στα σοβαρά ο πολίτης σε μια πολιτική δραστηριότητα που τη θεωρεί παρηκμασμένη, άρρωστη. Είναι μια προσπάθεια να κρατήσει αποστάσεις από ένα νοσηρό φαινόμενο. Θα ήθελε μια ενεργό συμμετοχή, μα κάτω από άλλους όρους και κύρια, στα πλαίσια μας άλλης πολιτικής δράσης. Ποια είναι αυτή η «άλλη» πολιτική; Τη περιγράφει γενικά και με όρους «αποκλεισμού». Περιγράφει μάλλον τι δεν θέλει. Κι αυτό που περιγράφει είναι το παλιό, το άρρωστο. Μα περιγράφοντας το παλιό, δε σημαίνει ότι περιγράφεις και το νέο. Κι εδώ βρίσκεται ο μέγας κόμπος. Έχοντας φτάσει στο σημείο όπου απορρίψαμε όλους τους «ισμούς» του παρελθόντος, δίκαια ή άδικα, μερικά ή συνολικά (χωρίς εν τούτοις να αξίζουν και μια τέτοια «συνολική απόρριψη»), φτάσαμε στο σημείο όπου κάτι το νέο έπρεπε να πάρει τη θέση τους. Κι αυτό το νέο, ούτε το ξέραμε, ούτε το ξέρουμε, και ούτε ποτέ θα το προσδιορίσουμε, αν μια νέα ιδεολογία δεν συγκροτηθεί, αναδυθεί και πάρει τη θέση των παλιών, καταλάβει το κενό χώρο που άφησαν οι παλιές, και που τώρα έχει καταληφθεί απ’ ό,τι καλείται πολιτική απάθεια, «απολιτίκ» πολίτες, πολιτικός αμοραλισμός, χλεύη, ύβρης, κοροϊδία. Αυτά όμως, δεν αρκούν για να περιγράψουν, πόσο μάλλον να δομήσουν μια νέα πολιτική. Οι παλιές ιδεολογίες, οι παλιές πολιτικές, δηλαδή οι «ιστορικές» εκδόσεις της Δεξιάς και Αριστεράς, του Κέντρου και όλων των δυνατών συνδυασμών μεταξύ των τριών αυτών πολιτικών τόπων, οι «ιστορικές» εκδοχές του σοσιαλισμού, του καπιταλισμού, του κομμουνισμού, όλες αυτές οι εκδοχές του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού γίγνεσθαι που αποτελούσαν και τα μέσα στην άσκηση της καθημερινής πολιτικής, σαν τον βασιλιά Βαλτάσαρ, το γιο του Ναβουγοδονόσορα, για τον οποίο γράφτηκε στο τοίχο εκείνη η γραφή , όταν ήρθε η στιγμή του κι αυτουνού να πέσει απ’ την εξουσία : ΜΑΝΗ, ΘΕΚΕΛ, ΦΑΡΕΣ (που πάει να πει ότι «εμέτρησεν ο Θεός την βασιλείαν σου και ετελείωσεν αυτήν, εζυγίσθης εν τη πλάστιγγι, και ευρέθης ελλιπής, διερέθη η βασιλεία σου εις τους Μήδους και Πέρσας» (Δανιήλ, ε΄, 26-27), όπερ και εγένετο. ΜΑΝΗ, ΘΕΚΕΛ, ΦΑΡΕΣ, είναι το σύνθημα που ξαναγράφεται στις μέρες μας, σύνθημα που προσκαλεί το νέο να πάρει μορφή και σάρκα και να καταλάβει τη θέση του παλιού. Μα πιο παλιό καθεστώς, ποιος παλιός ηγεμών παραδίνει μονάχος του το στέμμα, και περισσότερο σ’ ένα εντελώς άγνωστο νέο άνθρωπο, που του λέει « είμαι ο νέος ηγεμών», και που απαντά στον παλιό ηγεμόνα σαν απορεί πώς είναι δυνατό ένας εντελώς νέος άνθρωπος, από μια εντελώς ξένη φάρα, έρχεται να αρνηθεί τη «νόμιμη διαδοχή» και να διεκδικήσει ένα «ξένο στέμμα». «Όπως το στέμμα κι εσύ από κάποιον άλλον ξένο το πήρες, έτσι και τώρα, σε ξένο θα το δώσεις, κι η βασιλεία του οίκου σου ήταν μέχρι εδώ». Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα σήμερα.

Βέβαια, τούτη η «συνειδητή» τιμωρητική αποχή είναι η μια όψη. Διότι υπάρχει και η άλλη όψη. Ότι δηλαδή η απάθεια και η αποχή, δεν αποτελούν συνειδητές πολιτικές συμπεριφορές και στάσεις, αντίθετα αποτελούν προϊόν μεθοδευμένης πολιτικής στόχευσης από τις «παλιές» πολιτικές δυνάμεις, που όντας ανίκανες να αναρρώσουν απ’ τη χρόνια πια αρρώστα τους, βλέπουν τη διαδικασία της αποπολιτικοποίησης σε ένα μέσο για τη δική τους επιβίωση. Σ’ αυτή τη περίπτωση, τη σύγχρονη δημοκρατία μας, όπου ο λαός μετέχει ουσιαστικά των εξελίξεων κάθε τέσσερα χρόνια, όπου η πολιτική έγινε κι αυτή επάγγελμα, δικαιούμαστε να την ονομάσουμε, μιλώντας σε όρους «κλασικού δημοκρατικού ιδεώδους», ότι είναι μια Δημοκρατία Ατίμων (κατά τη Θουκυδίδια έκφραση στον Επιτάφιο παραπάνω)… Τούτο τον προγραμματισμένο παροπλισμό των πολλών από τα πολιτικά πράγματα, τούτη την καλλιεργημένη απάθεια, φυσικά, τη προωθούν πολύ συνειδητά όσοι έχουν κάθε συμφέρον η γνήσια Δημοκρατία να μεταλβηθεί σε μια Δημοκρατία των Ατίμων –πάντα κατά την έννοια του Επιταφίου του Περικλέους. Θάλεγε κανείς ότι σήμερα αυτοκρατορεύει τούτη η Δημοκρατία. Ο σύγχρονος άνθρωπος αν και θεωρεί «φυσιολογικό» αυτό μέσα στο οποίο γεννήθηκε και το οποίο διδάχτηκε, εν τούτοις, αυτό το άρρωστο «φυσιολογικό» κάποια στιγμή θα το αμφισβητηθεί, αφού είναι στη φύση των πιο πολλών ανθρώπων η παρακμή να μην είναι τελικά και νομοτελειακά αποδεκτή. Ας θυμηθούμε τον Μάξιμο τον Γραικό, όταν έλεγε στον τσάρο Βασίλειο τον Γ΄ : «…Τίποτα δεν υπάρχει, Άρχοντα Βασίλειε, για τον άνθρωπο πιο τυραννικό από τη μεγάλη ιδέα που έχει πεθάνει, αλλά οι άνθρωποι δεν θέλουν να τη θάψουν, την κρατάνε με τα ψέματα στη ζωή, την ντένουν με πλούσια φορέματα να μη φαίνεται η γύμνια της, τη λιβανίζουν με μοσχολίβανα να μη νιώθεται η αποφορά της. Αλλά εκείνη είναι νεκρή, το ψέμα δεν τη σώνει….» (Μήτσος Αλεξανδρόπουλος : Σκηνές από το βίο του Μάξιμου Γραικού, εκδ. ΤΟ ΒΗΜΑ, Αθήνα, 2008, σελ. 119-120)

Η «άλλη» αυτή εκδοχή, η εκδοχή της περιεσκεμμένης πολιτικής περιθωριοποίησης του λαού, η «μαζοποίησή» του, είναι κάτι που βεβαίως δεν είναι καινούργιο. Θα μπορούσαμε να πάμε όσο πίσω θέλουμε, μα αρκεί για τις ανάγκες του παρόντος άρθρου, να περιοριστούμε σε πιο κοντινές χρονικά περιόδους. Έτσι, ο Mark Mazower, εστιάζοντας στις μετά μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο περιόδους, σημειώνει : «Οι Γερμανοί σχολιαστές είχαν ιδιαίτερη επίγνωση των κινδύνων που ελλόχευαν σε μια κοινωνία η οποία είχε περάσει από το ένα άκρο –του πολιτικού φανατισμού και της βίας- στην παθητικότητα και στην απάθεια. Μια κοινωνία που σπαρασσόταν κάποτε από τους ταξικούς αγώνες, έμοιαζε τώρα να έχει αποκοιμηθεί. Ο Καρλ Μπράχερ εφιστούσε την προσοχή στην «επίφοβη εικόνα μιας γυμνής τεχνοκρατίας», που οδηγούσε σε μια «αυταρχική ανασύνθεση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας». Χωρίς ενεργούς πολίτες, η Ευρώπη θα εκφυλιζόταν σε μια «αυτάρεσκη ειδημονοκρατία», που θα εναπόθετε όλη της την πίστη σε διαχειριστικές ελίτ. Ο Γιούργκεν Χάμπερμας τόνιζε ότι η τεχνική και η επιστήμη είχαν γίνει οι ίδιες ένα είδος ιδεολογίας, «η οποία εισχωρεί στη συνείδηση της αποπολιτικοποιημένης μάζας του πληθυσμού». (Mark Mazower : Σκοτεινή Ήπειρος, Ο Ευρωπαϊκός Εικοστός Αιώνας, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 2001, σελ. 295) Κι ακόμα παραπέρα, «Εκεί όπου ο ύστερος εικοστός αιώνας όντως διέφερε από τις προγενέστερες περιόδους ήταν στο γεγονός ότι η πολιτική δεν θεωρούνταν πια ο πρωτεύων στίβος της προσωπικής εκπλήρωσης ή δράσης. Η απάθεια των ψηφοφόρων και η αποχή τους αυξήθηκαν ενώ οι εγγεγραμμένοι στα κόμματα μειώθηκαν. Οι τάξεις αυτών που οι Ισπανοί αποκαλούσαν pasotas [περαστικοί, αδιάφοροι] πλήθυναν. Στο Βέλγιο, την Ιταλία, τη Γαλλία και τη Βρετανία τα σκάνδαλα της διαφθοράς κλόνισαν την εμπιστοσύνη του κοινού αλλά δεν προκάλεσαν τίποτα που να μοιάζει με «κρίση της δημοκρατίας» κατά τα μεσοπολεμικά πρότυπα, διότι η τότε κρίση ήταν κι εκείνη προϊόν μιας εποχής όπου ο κόσμος πίστευε ακόμα στον ιδεολογικό και λυτρωτικό χαρακτήρα της πολιτικής και προσέβλεπε σε κολεκτιβιστικές λύσεις…» (Mark Mazower : Σκοτεινή Ήπειρος, Ο Ευρωπαϊκός Εικοστός Αιώνας, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα, 2001, σελ. 340)

Όμως, αυτή η ατόνηση των δημοκρατικών αντανακλαστικών ατόμων και κοινωνιών, συνιστούν και τη μεγαλύτερη όσο και πιο επικίνδυνη κρίση της δημοκρατίας. Η δημοκρατία που έχασε τα αντανακλαστικά της, είναι ώριμη για να λεηλατηθεί. Όμως, όσοι βλέπουν με ανακούφιση την «απάθεια» όλων εκείνων που βρίσκονται κάτω από το βαρύ πέλμα ενός ανάλγητου συστήματος, κι εφησυχάζουν, δεν γνωρίζουν πως τούτη η απάθεια, κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες ισοδυναμεί με την απόλυτη ηρεμία που επικρατεί ακριβώς στο κέντρο (στο «μάτι») τους κυκλώνα. ο Ντοστογιέφσκι, μέσα απ’ τα λόγια των ηρώων του, λέει για το ζήτημα που εδώ μας απασχολεί : Ο Ιππόλυτος Κυρίλοβιτς, είναι ο εισαγγελέας του δικαστηρίου που δικάζει τον Μίτια Καραμάζοβ για το φόνο του πατέρα του, που ποτέ εν τούτοις δεν διέπραξε. Η αγόρευση του εισαγγελέα είναι καλόπιστη (τα στοιχεία είναι συντριπτικά εναντίον του κατηγορούμενου). Ο εισαγγελέας αγορεύοντας, αγγίζει και τις κοινωνικές παραμέτρους της όλης υπόθεσης, όπως της «κοινωνικής απάθειας» μπρος στην παραβατικότητα. Θα πει κάπου αναφερόμενος στο έγκλημα : «…σ΄ αυτό ακριβώς έγκειται η φρίκη, πως κάτι τέτοιες ζοφερές υποθέσεις έπαψαν να μας φαίνονται φριχτές. Να γιατί πρέπει να φρίττουμε : γιατί τα συνηθίσαμε όλα, κι όχι για τη μεμονωμένη κακουργία του ενός ή του άλλου ατόμου. Πού βρίσκονται λοιπόν οι αιτίες της αδιαφορίας μας, της χλιαρής μας στάσης σε τέτοιες υποθέσεις, σε τέτοια σημεία των καιρών που μας προλέγουν ένα μέλλον όχι ζηλευτό; Στον κυνισμό μας τάχα, στην πρόωρη εξάντληση του πνεύματος, και της φαντασίας μας της τόσο νεαρής μας ακόμα κοινωνίας μα τόσο πρόωρα όμως γερασμένης; Ή, στις κλονισμένες εκ βάθρων ηθικές μας αρχές; Δεν απαντώ σ’ αυτά τα ερωτήματα, όμως παρ’ όλα αυτά, τα ερωτήματα αυτά είναι βασανιστικά. Κι ο πολίτης όχι μονάχα πρέπει, μα και οφείλει να βασανίζεται απ’ αυτά… Τώρα ομώς εμείς ή φρίττουμε ή υποκρινόμαστε πως φρίττουμε, μα οι ίδιοι στην πραγματικότητα απολαμβάνουμε το θέαμα σαν εραστές δυνατών συγκινήσεων, εκκεντρικών, που αναμοχλεύουν την κυνικά οκνηρή μας απραξία ή τέλος σα μικρά παιδιά διώχνουμε με τα χέρια μας τα τρομερά οράματα και κρύβουμε το κεφάλι στο μαξιλάρι, ώσπου να περάσει το τρομερό όραμα, με το σκοπό να το ξεχάσουμε αμέσως στις χαρές και τα παιχνίδια. Μα θα πρέπει κάποτε και μείς ν’ αρχίσουμε μια ζωή νηφάλια και στοχαστική, θα πρέπει και μεις να κοιτάξουμε τον εαυτό μας σαν κοινωνία, θα πρέπει και μεις κάτι τέλος πάντων να νιώσουμε απ’ τα κοινωνικά μας πράγματα, ή τουλάχιστο ν’ αρχίσουμε να νιώθουμε…» (Φιοντόρ Ντοστογιέβσκη : Αδελφοί Καραμάζοβ, Τόμος 4, σελ. 250, 252-253, εκδ. Γκοβόστη, Αθήνα, 1990)

Τώρα, το ίδιο το ζήτημα της «τεχνοκρατίας» και της «ειδημονοκρατίας», τούτη η Καφκική ερμηνεία, είναι ένα ζήτημα που έχω θίξει σε παλιότερα άρθρα μου, που ήλπιζε ότι δεν θα υπήρχε λόγο ως θέματα να με ξαναπασχολήσουν. Επειδή όμως τώρα τα καλά μαντάτα αργούν, ίσως σε μια επόμενη επικοινωνία μου, επικαιροποιήσω κάποιες από κείνες τις σκέψεις μου…

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009

Ο Ξύλινος πολιτικός λόγος…



Γράφει ο Βασίλης Χασιώτης

Πώς να εκφραστεί η καρδιά; / Πώς να σε καταλάβει ένας άλλος;/ Θα καταλάβει γιατί ζεις; / Μια σκέψη που ειπώθηκε είναι ψέμα. / ταράζοντας τις πηγές θα τις θολώσεις / γι’ αυτό πες και μείνε σιωπηλός.

(Φιόντρ Ιβάνοβιτς Τιούτσεφ – εις : Αντρέϊ Μπέλυ : Η Μαγεία των Λέξεων, σελ. 32, εκδ. Έρασμος, Αθήνα, 1988)

Ο ξύλινος λόγος επελαύνει ακάθεκτος. Τούτος ο λόγος, δεν είναι μονάχα ρηχός, μα και επίτηδες διφορούμενος. Δείχνει τάχατες σεβασμό προς την ουσία, την οποία όμως την ίδια στιγμή βιάζει.

Στη τηλεόραση, τούτη την ώρα, σε μια εκπομπή συζητάνε γενικότερα για σκάνδαλα που έχουν να κάνουν με λεηλασία δημόσιου χρήματος και δημόσιου πλούτου, ένας αμέτρητος πακτωλός χρημάτων διαθέσιμος προς τη διαπλοκή κι ένα μονίμως άδειο δημόσιο πουγκί σαν τύχει και το πράγμα έχει να κάνει με τίποτα «παροχές» προς τον πολύ λαό. Ένας κοπρίτης (ζητώ συγνώμη για τη λέξη, μα είμαι ενάντιος σε κάθε σαλονίστικο πολιτικό ψευτοκαθωσπρεπισμό –χρησιμοποίησα τη λέξη επίτηδες για να μου δοθεί ευκαιρία να αναφερθώ σύντομα παρακάτω σ’ αυτή τη «τάξη») εκφράζει την «αγωνία» του, μη τύχει και γίνουν τίποτα τέτοιες «λαϊκές παροχές», λες και τα δίνει απ’ το πουγκί του πατέρα και της μάνας του, ένας απ’ αυτούς που κανείς δε ξέρει κι αν έχει και τίποτα ένσημα στη ζωή του! Και σαν όλους τους καθωσπρέπει και φρόνιμους «καθωσπρέπει» που τελικά δεν πρέπει να τα τα βάζει και με το λαό, έσπευσε κι «…έκανε επίδειξη μεγάλης ευλάβειας, ώστε να μπορεί απαρεξήγητα ν’ αδιαφορεί για την ουσία.» (Άγγελος Τερζάκης : Η πριγκιπέσα Ιζαμπώ, εκδ. ΤΟ ΒΗΜΑ, Αθήνα, 2008, σελ. 368) Εδώ η ευλάβειά του, εκδηλώθηκε με το να δηλώσει πόσο «σέβεται» και «αγωνιά» για την άθλια ζωή αυτών που αρνείται να τους δοθεί όχι ψίχουλα μα κάτι το γενναίο που ουσιαστικά θα τους βοηθούσε. Οι δύο άλλοι πολιτικοί «αντίπαλοι», ένας από το κάθε κόμμα εξουσίας, υπόσχονται μια «νέα μεταρρύθμιση» και το γκρέμισμα του «χάους» που παρέλαβε από τον προηγούμενό του (ή θα παραλάβει από τον επόμενό του), και καλεί ο καθένας τους τον κόσμο να συστρατευθεί με την «μεγάλη» παράταξή του. «Μίλα ξεκάθαρα», λέει ο ένας πολιτικός στον άλλο. «Ιαρταμάν, εξάρξαν απισσόνα σάτρα» (Αριστοφάνης : Αχαρνής, εκδ. Επικαιρότητα, 1997, σελ. 52-53) απαντά ο άλλος, και καλεί με τη σειρά του τον άλλο (αυτόν που προηγούμενα είχε καλέσει τον ίδιο) να μιλήσει κι αυτός το ίδιο ξεκάθαρα. Λέει κι ο άλλος : «Ντεν πάρει κρύσο χασκοκώλο Ατήνο» (Αριστοφάνης : Αχαρνής, εκδ. Επικαιρότητα, 1997, σελ. 52-53). Κι έτσι, μέσα από τέτοια διαφάνεια, αίφνης κατανόησα πλήρως την αλήθεια, τα σκοτάδια διαλύθηκαν με μιας…

Ο ξύλινος πολιτικός λόγος, ως ξύλινος, είναι μονότονος. Αυτός ο λόγος, ως ήχος, άρα ως μουσική πες, διότι κάθε λόγος ως ήχος έχει και μια μουσικότητα, είναι ένας αδιάκοπος κτύπος της γλώσσας πάνω σε κάτι εξαιρετικά σκληρό και τραχύ. Ένας λόγος ξύλινος που έχει ειδικευτεί να ασκεί κατ΄ επάγγελμα και καθ’ έξη πολιτική, κοινωνική, και εν πάσει περιπτώσει, κάθε είδους κριτική. Ο ξύλινος λόγος, είναι ο εκπεσών πολιτικός λόγος. Είναι ένας λόγος που καταστρέφει τη δημιουργία, άρα τη πρόοδο, διότι σωστά έχει λεχθεί ότι «Η γλώσσα είναι το ισχυρότερο όργανο δημιουργίας. Ονομάζοντας ένα πράγμα με μια λέξη βεβαιώνω την ύπαρξή του.» (Αντρέϊ Μπέλυ : Η Μαγεία των Λέξεων, σελ. 9, εκδ. Έρασμος, Αθήνα, 1988. Είναι, συνεπώς, ένας λόγος κενός ουσιαστικού θετικού νοήματος. Είναι, αντίθετα, φορέας, αρνητικών νοημάτων, που επιχειρεί να τα νομιμοποιήσει και παγκοσμιοποιήσει. Κι επειδή ο,τιδήποτε απειλεί το θετικό νόημα είναι επικίνδυνο, ο ξύλινος πολιτικός λόγος είναι επικίνδυνος. Διότι όπως σωστά έχει επισημανθεί, (εδώ βασίζομαι στη περίφημη ανάλυση του Paul Tillich : Το Θάρρος της Υπάρξεως, εκδ. ΔΩΔΩΝΗ, Αθήνα, 1976, σελ. 63 και πέρα) ό,τι απειλεί τη δημιουργική ζωή του ανθρώπου, την ικανότητά του να συμμετέχει δημιουργικά κάπου, τούτο το εμπόδιο ως παράγων δημιουργίας αυτής της έλλειψης νοήματος, επιτίθεται κατά της πνευματικής αυτοβεβαίωσης του ατόμου. Κι αν ακόμα δεχτούμε και το ότι η γλώσσα αποτελεί πολιτισμική συνιστώσα (βλ. π.χ. Harry Hoijer : Η σχέση της γλώσσας με τον πολιτισμό, περιοδ. Εποπτεία, Νο 76, Φεβρουάριος 1983, σελ. 137 και πέρα), τότε ο ξύλινος πολιτικός λόγος είναι και απολίτιστος εν τέλει, δεν έχει σημείο επαφής, σημείο τομής, με ό,τι προσδιορίζεται ως πολιτικός πολιτισμός. Ο λόγος που δεν μπόρεσε να προαχθεί σε πολιτικό, έγινε κάτι πολύ πιο εύκολο, και ταυτόχρονα, εξαιρετικά προβεβλημένο, αφού αποτελεί τον κανόνα κι όχι την εξαίρεση. Έγινε κριτικός των πάντων και τιμητής των πάντων. Τούτος ο ξύλινος πολιτικός λόγος, μπορεί κάλλιστα να παραβληθεί με τον κριτικό καλλιτεχνικό λόγο. Να πώς ο Δαίμων περιγράφει τον κριτικό στον κόκορα εκείνο που επιχείρησε με τη βοήθειά του (του δαίμονα δηλαδή), να γυρίσει τον κόσμο για να γίνει σοφότερος. Έτσι, κάποια στιγμή, ο Δαίμων οδήγησε το πτηνό σε μια αίθουσα γεμάτη κόσμο. Διηγείται το πτηνό : «Εκεί είδα άνθρωπον με ύφος αυστηρόν και σοβαρόν, που εκρατούσεν ένα πήχυν ελαστικόν και εμετρούσε τους Διαβάτας. «Κοίταξε, μου λέγει ο Δαίμων. Αυτός είναι συνηθισμένος να τα βλέπει όλα ανάποδα. Τίποτε δεν τον ευχαριστεί. Να είσαι βέβαιος πως εις το τέλος θα κατηγορήση και τον εαυτόν του επί εσχάτη προδοσία κατά της φύσεως, όταν θα αποφασίση να καταλάβη, ότι περπατεί όπως όλοι με το κεφάλι επάνω και με τα πόδια κάτω!» «Και τι μετράει αυτός;» «Μετράει την ηθικήν των άλλων με την ιδικήν του. Είναι Censor. Αλλά, βλέπεις, ο πήχυς του είναι ελαστικός. Όταν διακρίνη μιαν ηθικήν μεγαλυτέραν από την ιδικήν του, τεντώνει το μέτρον και την παρουσιάζει μικροτέραν. Από το μέτρημα αυτό εβγήκαν όλοι ζημιωμένοι και του έμειναν χρεώσται.» Τότε με ωδήγησε εις μιαν αίθουσαν, που υπήρχε πλήθος από εικόνας, κρεμασμένας εις τους τοίχους. Οι άνθρωποι επερνούσαν, εθαύμαζον τας εικόνας και έφευγον ευχαριστημένοι και χορτάτοι από μιαν απόλαυσιν... Τότε εμβήκεν ένας άνθρωπος, που επροκάλεσε την προσοχήν των θεατών, οι οποίοι εψηθύρισαν μεταξύ των : «Ο Κριτικός... ο αισθητικός... ο σοφός...» Και άφησαν την απόλαυσίν των, που τους ευχαριστούσε μέχρι της στιγμής εκείνης, δια να ακούσουν τι θα έλεγεν ο εισελθών «Κριτικός». Εκείνος έρριψεν ένα βλέμμα εις τα εικόνας και εκίνησε το κεφάλι του με απελπισίαν. Κατόπιν έβγαλε και αυτός ένα μέτρο τεραστίας ελαστικότητος και ήρχισε να μετρή τας εικόνας... Καμία δεν εβγήκε μεγαλυτέρα από το μέτρον του. Τότε εστρέφετο και έλεγε προς τους θεατάς : «Αυτή η εικόνα έχει μεγάλα σφάλματα. Το δένδρον αυτό έχει πολλά φύλλα, και σκεπάζεται ο ουρανός του βάθους... Ο άνθρωπος είναι ξαπλωμένος εις την ρίζαν του και ακουμβά εις το δεξιόν πλευρόν. Σφάλμα : όταν το δένδρον έχει πολλά φύλλα, ο άνθρωπος πρέπει να ακουμβά αριστερά... Εκείνος ο σκύλος, που τρέχει εις το βάθος και κυνηγάει τον λαγόν, δεν προοιωνίζει την «μελλοντικήν» σύνθεσιν, διότι εις το μέλλον θ’ αρχίσουν οι λαγοί να κυνηγούν τους σκύλους...» Και εξακολουθούσεν ο άνθρωπος να κρίνη, ν’ αναλύη, να επικρίνη... «Πολύ μεγάλος ζωγράφος θα είναι αυτός, εσκέφθην, που ευρίσκει με τόσην ευκολίαν τα σφάλματα των συναδέλφων του.» Εκκίνησε το κεφάλι του με θλίψιν το Φάσμα και απάντησεν : «Αυτός απεπειράθη μιαν φοράν να γίνη ζωγράφος και δεν το κατώρθωσε. Ο άνθρωπος δεν είχε μέσα του την «σύνθεσιν». Από τότε δεν ανέχεται εμπρός του κανένα είδος συνθέσεως. Έτσι η τάσις του προς την Τέχνην διεμορφώθη «αρνητική»: μετεβλήθη εις μανίαν «αποσυνθέσεως»» (Π. Δημητρακόπουλος : Επιλογή από το έργο του - Σηδηρά Διαθήκη, Χρυσή Διαθήκη, Κριτήριον, Η Σκουπιδιάδα, σελ. 197-198)

Ίδε ο Κριτικός! Ίδε ο Ξύλινος Λόγο στη Τέχνη! Ίδε ο Ξύλινος Λόγος στην Πολιτική! Όλοι οι ξύλινοι λόγοι, είναι φτιαγμένοι απ’ την ίδια στόφα! Αντικαταστήστε τον κριτικό στη παραπάνω περιγραφή και θαυμάσια θάχετε μπροστά σας τόσους και τόσους, τόσες και τόσες, Σταυρωτές του Λόγου.
Χρειάζεται όμως εδώ μια διευκρίνιση. Πολλές φορές, βλέπω στη τηλεόραση ή ακούω στο ραδιόφωνο να μιλάνε πολιτικοί ή δημόσια γενικότερα πρόσωπα, πρόσωπα που πράγματι υπολήπτομαι, απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους, που να λένε πολλά και σημαντικά πράγματα. Και κυρίως να τα μιλάνε με εντιμότητα. Παρόλα αυτά, είναι δυνατό (και συνήθως αυτό γίνεται), αυτά τα ίδια σωστά πράγματα, να τα λένε και όλοι αυτοί που εκπροσωπούν τον ξύλινο λόγο. Είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε ότι η διαφοροποίηση του ξύλινου λόγου από τον μη ξύλινο λόγο, δεν έγκειται τόσο στο λεκτικό, όσο στη πίστη αυτών που τον εκφέρουν, πίστη στα ίδια τα λεγόμενά τους. Ο ξύλινος πολιτικός λόγος, δεν πιστεύει αυτά που λέει. Και βέβαια, η μη πίστη στα λεγόμενα, είναι κάτι που εισπράττεται από τον ακροατή (ή θεατή). Ο γνήσιος λόγος, έχει ένα εγγενές ανθρώπινο ενδιαφέρον και σε ορισμένες περιπτώσεις πάθος, μια εγγενή τάση να είναι ζεστός, ακόμα κι αν λέει πράγματα που δεν μας αρέσουν, να είναι αποδεκτός όχι απλά (ή μόνο) ως μήνυμα, μα ως αξία επικοινωνίας, ΚΥΡΙΩΣ δε, ΣΕΒΕΤΑΙ τον συνομιλητή του, δεν επιχειρεί να τον παρασύρει εκεί που θέλει με τρόπο ανέντιμο, στήνοντάς του παγίδες, προσέρχεται στο τραπέζι της επικοινωνίας και του διαλόγου με διάθεση να υποστηρίξει τις θέσεις του, μα όχι να παραπλανήσει. Και βεβαίως, αυτός ή αυτή που εκφέρει τον λόγο, η προσωπική του (της) διαδρομή και συνέπεια, αποτελούν επίσης χαρακτηριστικά που διακρίνουν και διαφοροποιούν τον ένα από τον άλλον λόγο.

Και τώρα, μια αναφορά, μια σύντομη αναφορά, σ’ αυτό που σας υποσχέθηκα. Σ’ αυτή τη τάξη του δήθεν καθωσπρεπισμού, την οποία ας τη βαφτίσω ως η Παρασιτική και Αυθαδιάζουσα Τάξη του Υψωμένου Δείκτη –διότι έχουν τη τάση, εκτός των άλλων, απευθυνόμενοι στο λαό να υψώνουν το δείκτη του χεριού τους και να μας τον δείχνουν, δείγμα καθηγητικής σοφίας και επιβολής. Τούτη λοιπόν η Τάξη, διαθέτει και το δικό της Μέγα Καθωσπρεπικό Λεξικό. Όταν συνομιλούν μεταξύ τους τα μέλη αυτής της Τάξης, λένε πράγματα πολύ in που εμείς (που γενικώς είμαστε out) δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι λέγονται (μεταξύ τους). Ας δούμε μια τυπική περιγραφή του πώς τούτοι οι καθωσπρέπει μιλάνε και συμπεριφέρονται μεταξύ τους. Ιδού μια έξοχη περιγραφή : «Η εικόνα είναι κοινή, συνηθισμένη για τη μικρή πολιτικοεπιχειρηματική κοινότητα των Αθηνών. Συναντάται σχεδόν κάθε βράδυ ή και μεσημέρι στα 4-5 στέκια της ευρυτέρας περιοχής του Κολωνακίου και του κέντρου της πρωτεύουσας. Ανάκατες παρέες πολιτικών, επιχειρηματιών, στελεχών επιχειρήσεων του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, τραπεζιτών, χρηματοοικονομικών συμβούλων, ενδιάμεσων διαμεσολαβητών, μεγαλοδικηγόρων και εκπροσώπων των ΜΜΕ, μεταφέρουν το κλίμα και την ατμόσφαιρα της κυρίαρχης νεοελληνικής τάξης, που δείχνει απίστευτα ομοιόμορφη. Άντρες και γυναίκες με ρούχα ακριβά, εξεζητημένα αξεσουάρ, άνεση, πούρα και στυλ, αλλά με γλώσσα αγοραία, χαριεντίζονται δήθεν έξυπνα, αλλά στη βάση χυδαία, συζητούν για πολιτική κατά τρόπο ισοπεδωτικό, κουτσομπολεύουν απίστευτα, θάβει ο ένας τον άλλον, μιλούν για χρήμα και σεξ μαζί, αναδεικνύοντας μια κοινωνία χωρίς ιερό και όσιο, όπως θα έλεγε και ο Αρχιεπίσκοπος. Κοινή αφετηρία βεβαίως οι δουλειές. Δουλειές γρήγορες, εύκολες, αρπαχτές κατά την κοινή γλώσσα, με το Δημόσιο πάντα, γιατί οι άλλες θέλουν κόπο, σχέδιο, οργάνωση και υπομονή. Και η φρέσκια νεοπλουτίστικη τάξη, η λούμπεν που λένε και οι τρομοκράτες, δεν έχει καρό για τέτοια. Ανδρωμένη τα τελευταία 15 χρόνια, ώριμη πια…, με συμβούλους και ενδιάμεσους τους σπουδαγμένους της γενιάς του πολυτεχνείου…» (Αντώνη Καρακούση : Στα στέκια της νεοπλουτίστικης Αθήνας, εφημ. Η Καθημερινή, 9/6/2002, σελ. 10)
Και τώρα ο επίλογος : τι θα μπορούσα να θέσω ως επίλογο; Έστω ούτος : Εναγείς και αλητήριοι…

Σάββατο 30 Μαΐου 2009

Μια δήθεν απεργία πείνας - σήριαλ για λόγους εντυπώσεων.



Αγαπητέ κ. Γιαννιώτη, σε παρακολουθώ κι' εσένα όπως και άλλα μπλοκ.
Γράψε δυο γραμμές αν θέλεις σε παρακαλώ για μια απορία που μου έχει σπάσει στην κυριολεξία τα νεύρα, και δεν μπορώ να βρω άκρη. Την ήξερα βέβαια την απάντηση, αλλά χθές την επιβεβαίωσα και την επαλήθευσα και από άλλη πηγή.
Περιφέρομαι από περιέργεια σε κάποια μπλοκ της πλάκας και διαβάζω για τον δήθεν απεργό πείνας Θεόδωρο Τενέζο.
Κάποια μπλοκ τον παρουσιάζουν σαν έναν ήρωα που πετάει στον κάδο απορριμάτων τη ζωή του για να μας προστατέψει δήθεν από το μονωπολιακά καρτέλ του σιδήρου και άλλα τέτοια σαχλά.
Μάλιστα σήμερα λένε ότι συμπληρώνει ...106 μέρες απεργίας.
Για πόσο κορόϊδα μας περνάτε ρε παιδιά;
Και για να λέμε κάποιες αλήθεις έχω να σας πω τα εξής:
Το επάγγελμά μου είναι νοσοκόμα με υπηρεσία 28 ετών σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας.
Εκτός από την δική μου πείρα, ρώτησα και έναν γιατρό για να επιβεβαιώσω τις απορίες μου.
Γιατρέ, μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος χωρίς φαγητό για 105 μέρες; Η ερώτηση έγινε χθές.
Καλά παλάβωσες τελείως; μου λέει. Τόσο ζούνε μόνο τα ζώα που πέφτουν σε χειμερία νάρκη. Ο άνθρωπος μόλις και μετά βίας μπορεί να αντέξει 60 μέρες κι' αυτό γιατί η στέρηση τροφής θα τον οδηγήσει σε κώμα και μετά το κώμα σε 4-5 μέρες το πολύ θα πεθάνει.
Λοιπόν μπλοκάκηδες της πλάκας, αφήστε το παραμύθι της Χαλιμάς, γιατί έχουμε περισσότερο μυαλό από όσο νομίζετε.
Απευθύνομαι μόνο στα μπλοκ που παρουσιάζουν τον Τενέζο σαν ήρωα.
Φτάνει πια! , που λέει και ο Γιώργος.
Μήπως εκεί κοντά που κάνει την δήθεν απεργία ο Τενέζοςυ πάρχει κανα σουβλατσίδικο και ρίχνει το ...καταπέτασμα, όταν η πόλη κοιμάται;
Σοβαρευτείτε λίγο ρε αγράμματοι και αμόρφωτοι μπλοκάκηδες της πλάκας.
Ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Νίκη.Λ.

Παρασκευή 29 Μαΐου 2009

Τηλεκτονία: Πρώτα της Λογικής ...μετά της Δικαιοσύνης



Στην αντιστοιχη της χθεσινης, τηλεμαχια της 8ης Ιουνιου 2004 η εκ Σταλιν αναβαπτισθεισα και πεφωτισθεισα ηγετειρα του Ελλαδικου Κομμουνιστικου Κομματος Καμπουτσεας, ηρωτηθη, πώς δικαιολογη την βιαια παρεμποδισι του καλεσμενου από το πανεπιστημιο Μακεδονιας , διακεκριμενου Ιστορικου διευθυντου ερευνων στο CNRS, Στεφάν Κουρτουά να μιληση στο συνεδριο με τιτλο «Ενθυμουμενοι τον κομμουνισμο, Γιορταζοντας τα 15 χρονια Δημοκρατιας στηνΑνατολικη ευρωπη»
Να θυμισουμε στους καλοπροαιρετους αναγνωστες του διαδικτυου, ότι οι γνωστες για το «δημοκρατικο»μενος και «υστερικη «αγαπη προς τον διαλογο ομαδες του ΚΚΕ και των τραμπουκων της ΚΝΕ δεν εδωσαν ασυλο στις ιδεες του Κου Στεφαν Κουρτουα και απηγορευσαν βιαιως την διεξαγωγη του συνεδριου στο πανεπιστημιο.

Η απαντησις που παρειχε τοτε ανερυθροιαστη και καλοθρεμμενη ιερεια των λατρευτικων τελετων του ΚΚΕ κα Παπαρήγα ενώπιον εκατομμυρίων Έλλήνων τηλεθεατών, εδικαίωσε την κομμουνιστική συμπεριφορά των εγκαθέκτων της θρασύτατα, κυνικά, τυραννικά, δηλαδή και αυτή, κομμουνιστικά, λέγοντας.
«Οι εκδηλώσεις αυτές δεν έχουν θεματολογία αντίστοιχη στο επιστημονικό περιεχόμενο των πανεπιστημίων και είναι προπαγανδιστικές»

Ως εάν η κα Παπαρήγα, το ΚΚΕ και οι νεολαίοι της ΚΝΕ στην Ελλάδα του μετα του 2000 αποφασίζουν, κρίνουν ποιές εκδηλώσεις δεν είναι προπαγανδιστικές ( πχ περι Τσέ, Φίντελ,Μάο, κλπ) και είναι επιστημονικές (π.χ Θεωρία του Μαρξ, η Επανάστασις του Λένιν) και εκδιώκουν βιαίως όλες τις υπόλοιπες, «προστατεύοντας» το πανεπιστημιακό άσυλο. Φαντασθείτε πως θα ήταν τα κατ ευφημισμον ΑΕΙ(ανωτατα εκπαιδευτικα ιδρυματα) άν δεν είχαμε «Δημοκρατία»στην Ελλάδα και είχαν επικρατήσει οι σύντροφοι του Δ.Σ στον Συμμοριτοπόλεμο

Εχθες ερωτηθείσα εάν θα δεχόταν έλεγχο στα οικονομικά του κόμματός της, η κυρία Παπαρήγα απάντησε ως εάν δεν υπαρχει Νομος ή εισαγγελεις στην Ελλαδα παρα μονο για τους αφελεις..
«Ποιο κόμμα πληρώνει στην εφορία;» και κατέληξε πομποδως καταμουτρα σε ολους τους Ελληνες κοροίδα ότι
« δεν θα έδινε ούτε σε εισαγγελέα κατάλογο με τα ονόματα των οικονομικών υποστηρικτών του κόμματος».
Εδώ τολμουμε να αναφερουμε ό,τι ολοι οι ειασαγγελεις γνωριζουν, αλλα δεν τολμουν να εφαρμοσουν ειδικως για το ΚΚ Ελλαδικης Καμπουτσεας , δηλαδη:
Ότι ο νόμος (30/23 του 2002) υποχρεώνει τα κόμματα σε ονομαστική καταγραφή κάθε οικονομικής συνεισφοράς άνω των 600 ευρώ και απαγορεύει οικονομική στήριξη άνω των 15.000 ευρώ από τον ίδιο χορηγό, πάνω από μία φορά το χρόνο. Όμως αυτα για τη Κα Παπαρηγα είναι ψιλα γραμματα.
Αλλα το ακρον αωοτον της υποκρισιας και αναισθησιας της υπερευαισθητου για την δικαιοσυνη και την διαφανεια κας Παπαρηγα ηταν το «ατρανταχτο»κλισε επιχειρημα..
«Η ηθική υπόσταση του ΚΚΕ δεν τσαλακακώνεται με τίποτα» (ειναι ατσαλακωτη δηλαδη μπετον αρμε..) προκαλώντας «
όσους διαβάλλουν το ΚΚΕ να το κάνουν εδώ και τώρα με στοιχεία».
Φιλοι μου, η προσβολη στην λογικη είναι μεγαλυτερη εκεινης που υφισταται η Δικαιοσυνη.
Ενώ λιγα λεπτα πριν αρνηται την εφαρμογη του Νομου που απαιτει την καταγραφη κάθε οικονομικης συνεισφορας συνεπως προδηλως αυθαιρετει παρανομει (συνεπως ιδου το στοιχειον, μας το παραθετει η ιδια με την αρνησι της) , ταυτοχρονως ζητα οσους διαβαλλουν το ΚΚΕ να το κανουν με στοιχεια!!!!
Να λοιπον παραθετουμε δια πολλοστη φορα τα κατωθι αδιαψευστα στοιχεια και επαναλαμβανουμε :
Το πρωτοφανες στα παγκοσμια χρονικα, ένα κομμα αποδεδειγμενα να εισπραττη δισεκατομμυρια δολλαρια από την σοβιετικη πρεσβεια για αντεθνικους σκοπους και παρ' όλα αυτα ουδεις να συγκινειται.

Πλην βεβαιως της κας Παπαρηγα που τρεμει συγκρυουσα και αρνηται γι αυτό και μονο τον λογο κάθε ελεγχο .Διοτι δεν είναι οι συνδρομες και τα ονοματα των αφελων αγνων αγαθων προαιρεσεων εργαζομενων που πιστευουν ότι το ΚΚ Ελλαδικης Καμπυτσεας ειναι το κομμα του Λαου, εκεινα που κατεστησαν το ΚΚΕ το πλουσιοτερο κομμα της Ευρωπης... και για τα οποια σηκωνονται αι τριχες της κεφαλης της Κας Παπαρηγα μην τυχον και ελεγχθη..Είναι και τα εξης:

1. Τα 5 δις δραχμων σε δολλαρια που ειχε εισπραξει το ΚΚΕ απο την Σοβιετια ως υποτροφια για τις υπηρεσιες του. Το δημοσιευμα της ΕΣΤΙΑΣ της 28/11/1991, ουδεποτε διεψευσθη ή ετολμησε ποτε ο "ασκανδαλος" Περισσος να μηνυση ως ψευδες.
Το δημοσιευμα εχει ως εξης:
"...Ουδείς θα μπορουσε να φαντασθη..." έγραφε στο κυριο άρθρο της με τίτλο "Συγκλονιστικαί ομολογίαι δια τας προδοσίας του ΚΚΕ - Ο τροφοδοτης Λογαριασμος" η ''Εστία'' στο φύλλο της 28-11-1991, "...οτι θα συνεβαινε εν Αθηναις αυτο που συνεβη την παρελθουσα Παρασκευή (22-11-1991) οταν ο ραδιοσταθμος ''Σκάι'' και ολες οι εφημερίδες μεταδωσαν εκ Μόσχας ανακοινωσι της ''Κα-Γκε-Μπε'' καθ' ήν:
(α) Τα τελευταια 15 ετη χρηματοδοτησε το ΚΚΕ με ποσον πεντε δισεκατομμυρίων δραχμών, διαβιβασθεν εις αμερικανικα δολλαρια μεσω του διπλωματικου σακκου της εδω Σοβιετικης Πρεσβείας.
(β) Η ''υποτροφια'' αυτη κατεβάλλετο επι πλεον των άλλων πηγων χρηματοδοτησεως, όπως αι κοιναι εμποροβιομηχανικαι επιχειρήσεις και επιχορηγήσεις προς ''ειρηνιστικάς' οργανώσεις , επιτροπας ελληνοσοβιετικης φιλιας κλπ.κλπ..."

2. Είναι η ομολογια του τεως Γ.Γ ΤΟΥ ΚΚΕ στην συνενετυξι του στο ΒΗΜΑ της 23/6/1991 την οποιαν ο πολιτικος μας κοσμος αντιπαρηλθε δια ποιους λογους ελαμβανε, την εκ Μοσχας Υποτροφιαν το ΚΚΕ.Την εξαρτησιν της πολιτικης του τελευταιου απο τις "ντιρεκτίβες'' του χρηματοδοτου! Την αποκαλυψιν εκαμεν ο ιδιος ο εως τότε Γ.Γ του ΚΚΕ, σύντροφος Φαρακος με συνεντευξι του στο «Βημα» (23/6/1991)...''
"Πληρης και αμεση η εξαρτηση του ΚΚΕ απο την εξωτερικη πολιτικη της ΕΣΣΔ'' βεβαιωνει ο Φαρακος γεννημα-θρεμμα του ΚΚΕ"

3. ''...Μεσω του σταθμαρχου της Κα-Γκε-μπε παρεδίδετο ο φακελλος με τα εκατομμύρια δολλαρια εις τον εκπρόσωπον του πολιτικου γραφείου του ΚΚΕ...'' προσεπιβεβαιώνει η Εισαγγελια της Μόσχας.

Για αυτα τα χρηματα, γι αυτες τις κατηγοριες της χρηματοδοτησεως του απο ξενες μυστικες υπηρεσιες, συγκεκριμμενα την ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ, το ΚΚΕ δεν απηντησε ποτε.Η μαλλον δια να μην τους αδικουμε απαντουν ως εξης:

1.Να προσκομισουμε στοιχεια.
2.Δεν δεχεται Εισαγγελεα.
3.Το πόθεν έσχες του Κόμματος είναι η 90χρονη ηρωική πορεία του ..για την υπόθεση της εργατικής τάξης, του λαού. Το ΚΚΕ είναι κόμμα και δε δεχόμαστε καμία εφορία. Σε αυτή τη νομιμότητα δεν υποτασσόμαστε .

Γι αυτην λοιπον την καταφορα προδοτικη, εκνομη, υβριστικη, κομμουνιστικη συμπεριφορα το ΚΚΕ επρεπει να ελεχθη και τα οικονομικα του να γινουν φυλλο και φτερο. Οπως ακριβως γινονται και τα δικα μας οταν η εφορια μας καλει δια ''φορολογικη'' μας υποθεσι... Πολλω δε μαλλον οταν υπαρχει και συγκεκριμμενος λογος περαν εκεινου του εφοριακου.

Η Συνεργασια με ξενες μυστικες υπηρεσιες.

Ομως επειδη ουδεν τουτων συμβαινει μετα απο καθε καθημερινη Τηλεκτονια ημπορουμε ολοι μαζι να αναφωνησομεν:

Ζητω η Ελλαδικη Καμπουτσεα
Ζητω οι Πολιτικοι μας
Ζητω η αμνησια μας
Ζητω η λογικη μας
ΙΑΣΩΝ

Κάντε "κλικ" στα αποκόμματα των εφημερίδων για πλήρες μέγεθος

Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΣΙΩΤΗΣ: Πολιτική ανάλυση στο "Καφέ Σαντάν" : Ο Μαυρογιαλούρος και το μοίρασμα του σανού του ενός γαϊδάρου


Στο καφέ του Σώτου, το "Καφέ Σαντάν", η τηλεόραση παίζει τον Μαυρογιαλούρο, καθότι έχουμε κι εκλογές σε λίγες μέρες. Το έργο φαίνεται ν’ αρέσει ιδιαίτερα. Ακόμα και οι πρεφαδόροι, περισσότερο έχουν το νου τους στο έργο παρά στα χαρτιά που παίζουν.

Στο έργο, είναι η στιγμή που ο Κωνσταντάρας, δηλαδή ο υπουργός Μαυρογιαλούρος -στο έργο-, κάνει μια ακόμα πρόβα στο λόγο που θα εκφωνήσει. «Θα», «θα», «θα» και το τελευταίο «θα» δεν προλαβαίνει να το πει, γιατί τον πρόλαβε το γκάρισμα ενός γαϊδουριού που εκείνη τη στιγμή, πέρναγε από εκεί. Το καφενείο σείστηκε απ’ τα γέλια των θαμώνων. Είναι από εκείνες τις στιγμές, που εύκολα καταλαβαίνεις πόσο πολύ περισσότερα είναι εκείνα που ενώνουν τους απλούς ανθρώπους από όσα τους χωρίζουν, ανεξάρτητα απ’ τις πολιτικές τους διαφορές.

Οι θαμώνες, σχολιάζουν τις σκηνές του έργου. Φτάνει τώρα η σκηνή που ο υπουργός μαζί με τους αγανακτισμένους χωριάτες, στέλνουν πεσκέσι τσούρμο τα φάσκελα προς τον Μαυρογιαλούρο στην Αθήνα. Ακόμα δεν ανακάλυψαν ότι ο υπουργός αυτοφασκελώνεται. Και μαζί με τους ηθοποιούς, μερικοί θαμώνες στο καφενείο ενώνουν και τα δικά τους φάσκελα που έχουν κατεύθυνση προς το κέντρο της πρωτεύουσας, αφού εκεί είναι συγκεντρωμένα όλα τα υπουργεία και όλοι οι Μαυρογιαλουραίοι.

- Από τα πιο καλά έργα. Αποφαίνεται ο Θεόφιλος.

- Όσο πιο κοντά στη πραγματικότητα είναι ένα σενάριο, τόσο πιο καλό είναι. Δεν το ξέρεις; Είπε ο Λεωνίδας.

Ο Θεόφιλος, και μαζί μ’ αυτόν και ο Στάθης, και ο παπα-Δημήτρης και ο Μήτσος, ο συνταξιούχος δάσκαλος, που κάθονταν μαζί του κούνησαν το κεφάλι με επιδοκιμασία.

- Μας ρούφηξαν το μεδούλι οι κερατάδες οι πολιτικοί, λέει ο Θεόφιλος.

- Όχι μας το ρούφηξαν, μας το ρουφούν συνεχώς, διόρθωσε ο παπα-Δημήτρης.

- Που θα πάει όμως, παρεμβαίνει απ’ το διπλανό τραπέζι ο Βλάσης, που παρακολουθούσε τη κουβέντα τους, Κυριακή κοντινή γιορτή. Θα τους μαυρίσουμε κι εμείς.

- Θα τους μαυρίσουμε; Ρώτησε όλο αμφιβολία ο Στάθης.

Σιωπή στη παρέα. Ο Στάθης και ο Λεωνίδας κούναγαν το κεφάλι τους όλο νόημα. Σαν να ‘λεγαν : «καλά, τα ξανακούσαμε αυτά».

- Έλα ντε! Συμφώνησε μαζί του ο παπα-Δημήτρης.

- Κανένα Μαυρογιαλούρο δεν πρόκειται να μαυρίσουμε τη Κυριακή, ακόμα κι αν σαν πρόσωπα κάποιους θα τους μαυρίσουμε, είπε ο δάσκαλος. Θα βγάλουμε στη θέση τους άλλους Μαυρογιαλούρους. Την Δευτέρα, πάλι θα φασκελώνουμε αυτούς που εμείς ψηφίσαμε τη Κυριακή.

- Πράγμα που σημαίνει, λέει ο παπα-Δημήτρης, ότι τα φάσκελα αλλού θάπρεπε να πάνε κι όχι στους Μαυρογιαλούρους.

- Σε ποιους παπα-Δημήτρη; Ρωτάει ο Βλάσης.

- Σε μας τους ίδιους!

Καινούρια επιδοκιμασία. Τα κεφάλια ξανακουνούνται όλο νόημα. Εν τω μεταξύ στη τηλεόραση παίζει μια πολιτική διαφήμιση. Είναι της κυβέρνησης. Κι όσο Θεόφιλος θυμάται τον εαυτό του, όλες οι διαφημίσεις των κυβερνήσεων, μοιάζουν, ανεξάρτητα ποιο κόμμα βρίσκεται στη εξουσία. Η διαφήμιση δείχνει νέα έργα παντού, δημόσια νοσοκομεία πεντακάθαρα, με γιατρούς και νοσοκόμες πάνω απ’ το κεφάλι του ασθενή, όλο διάθεση για προσφορά, δείχνει δημόσια σχολεία λες και μπαίνεις στο πιο ακριβό ιδιωτικό σχολείο, δείχνουν ευτυχισμένους καταναλωτές να γεμίζουν τις σακούλες ψώνια, δείγμα πως η ακρίβεια χτυπιέται. Ο Θεόφιλος παρακολουθεί τη τηλεόραση με το στόμα ανοιχτό.

- Κλείσε το στόμα σου Θεόφιλε, του λέει ο παπα-Δημήτρης. Δεν γνωρίζεις τον τόπο σου;

- Η Ελλάδα είναι αυτή;

- Η ίδια αυτοπροσώπως!

Εκεί στο διπλανό τραπεζάκι, η Καλλιόπη και η Στέλλα, μόλις τελειώσανε το τάβλι τους. Παίζανε, αλλά ακούγανε όλη τη συζήτηση που γινότανε στο τραπέζι του Θεόφιλου. Ταυτόχρονα βλέπανε βέβαια όλη αυτή την ώρα και την ταινία με τον Μαυρογιαλούρο.

- Που λες, λέει η Στέλλα απευθυνόμενη στον Θεόφιλο, προχθές πάλι μου ξανανοίξανε το σπίτι.
- Πάλι; Ρωτάει ο Θεόφιλος.
- Πάλι.
- Το λοιπόν;
- Το λοιπόν, δεν λέω κάτι καινούριο. Το ξέρω. Λέω μονάχα ότι στιγμές-στιγμές νομίζω ότι ονειρεύομαι. Ποτέ στη χώρα μας τα πράγματα δεν ήταν ιδιαίτερα καλά, μα είναι η πρώτη φορά που αρχίζω να ανησυχώ στα σοβαρά.
- Μπας και είσαι ρε Στελλάκι, κομμάτι υπερβολική;
- Δεν ξέρω, δεν ξέρω. Ακούω για κυβέρνηση, ακούω για αντιπολίτευση, μα εγώ βλέπω μονάχα σκιές.
- Σκιές; Ρωτάει ο Θεόφιλος.
- Σκιές! Θεόφιλε! Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω μ’ αυτό.
- Δεν νομίζω να καταλαβαίνω, λέει ο Θεόφιλος.
- Κοίτα εδώ, του λέει η Στέλλα, που ανάβει στο μεταξύ κι ένα τσιγάρο, δείγμα ότι έχει όρεξη για κουβέντα.

Εκείνη όμως τη στιγμή ο Θεόφιλος έχοντας συμπληρώσει κανονικό οράριο στο καφενείο του Σώτου, δεν είχε και πολύ όρεξη να υποστεί το βάσανο της διαφώτισης της Στέλλας. Καλό παιδί η Στέλλα, (βέβαια, τα χρονάκια της τάχει, αφού είναι ήδη συνταξιούχος, όπως κι η Καλλιόπη), μα ο Θεόφιλος δεν είχε άλλη όρεξη για κουβέντα.

- Τις προάλλες, συνέχισε η Στέλλα, ρουφώντας μια τζούρα, είχαμε τη ταλαιπωρία με το κτηματολόγιο.

- Ξεχνιέται αυτή; Λέει ο Θεόφιλος.

- Τώρα, έχουμε τη ταλαιπωρία με τον ΑΚΜΑ, ΣΑΜΚΑ, πώς στο διάολο τον λένε αυτόν. Ναι;

- Ναι! ΑΜΚΑ το λεν.

- Ναι! Κόσμος και ντουνιάς λοιπόν, σα τα ζώα, τρέχουνε γιατί κάποιοι ανεγκέφαλοι έτσι τους ήρθε να μας κάνουνε να τρέχουμε.

-Καλά, τώρα Στέλλα, για να πούμε και του στραβού το δίκαιο, είναι μια ταλαιπωρία που είναι για το καλό μας. Να μπει μια τάξη στο τόπο αυτό σε μερικά πράγματα!

- Σωστό! Πετάγεται από δίπλα ο Γιάννης ο ταξιτζής, πούπινε το καφεδάκι του, καθότι σε λίγο είχε βάρδια, και είπε να πεταχτεί μια βόλτα ίσαμε εδώ το καφενείο, απ’ όπου σε λίγο θάρχονταν ο συνεταίρος του να του παραδώσει το ταξί. Α, σωστό! Όλα κι όλα!

- Περίμενε Γιάννη, του λέει η Στέλλα. Ήθελα να πω, γιατί ρε σεις έπρεπε εμένα τη γυναίκα, με χίλια δυο προβλήματα υγείας πάνω μου, να με ταλαιπωρήσουνε;

- Και πώς θα γινόταν ρε Στέλλα να τα κάνουνε όλα αυτά:

- Δε μου λες ρε Γιάννη; Λέει η Στέλλα. Στο Κτηματολόγιο όλο κι όλο θέλανε τα αντίγραφα των συμβολαίων των ακινήτων και για τον ΑΜΚΑ θέλουνε μια αίτηση για να μας δώσουν τον κωλοαριθμό αυτό. Δεν μου λες, όλα αυτά, αυτό το κράτος που ο Θεός να το κάνει κράτος, δεν τα έχει; Αυτό το κωλοσυμβόλαιο απ’ το ρημάδι το σπίτι μου και το κτηματάκι του πατέρα μου στο χωριό, δεν τάχει το κράτος, δεν τάχει; Όταν το αγόρασα το σπίτι, όταν κληρονόμησα το κτηματάκι, το κράτος πρώτο και καλύτερο δεν το πληροφορήθηκε, με τις εφορίες του, τα υποθηκοφυλακεία του, τις πολεοδομίες του και όλες τις άλλες υπηρεσίες του; Το ότι δουλεύω, τι δουλειά κάνω, πού είμαι ασφαλισμένος, τι διαβόλια και τριβόλια αριθμούς μητρώου έχω στα ΙΚΑ, ΤΕΒΕ, Ταμεία Υγείας και σ’ όλους τους άλλους τους κοινωφελείς κρατικούς οργανισμούς, είναι κάτι απ’ αυτά που δεν ξέρει το κράτος, που Θεός να το κάνει κράτος;

- Ε, δε λέω, λέει ο Γιάννης, τα ξέρει.

- Γιατί τότε Γιάννη μου, που μου τους δικαιολογείς κι από πάνω, δεν ήρθαν σα νοικοκύρηδες που λένε ότι είναι και να μου πούνε, «Στελλάκι, ξέρεις ότι ξέρουμε ότι έχεις τούτο και το άλλο ακίνητο στο όνομά σου, και επομένως, σου στέλνουμε τούτο το μπουγιουρντί να πάς να πληρώσεις τα 25, 50, 100 ευρώ στη Τράπεζα γι’ αυτά που έχεις». Να έρθει το κράτος και να μου πει «Στελλάκι το ξέρουμε ότι είσαι ζωντοχήρα και παίρνεις τούτη τη σύνταξη και ότι έχεις τούτη την ασφάλεια υγείας, και επομένως πάρε τούτη τη καρτέλα με τούτο τον αριθμό, διότι από δω και πέρα, μόνο με τούτο τον αριθμό θα μπορείς να έχεις πάρε δώσε με Ταμεία και λοιπά».

- Έτσι απλά, τόχεις Στέλλα; κάνει ο Γιάννης.

- Πού είναι ρε Γιάννη η δυσκολία; Θα κάνουμε τώρα επιστήμη και το μοίρασμα του σανού του γαϊδάρου; Όχι μάλιστα δυο, μα ενός; Άσε τους επιστήμονες ν’ ασχοληθούνε με κάτι που χρειάζεται περισσότερο νιονό απ’ ό,τι για να πάρεις πτυχίο τρίτης Δημοτικού. Τόσο απλά είναι. Όσο το ένα κι ένα ίσον δύο.

Εν τω μεταξύ, έξω ήρθε ο συνεταίρος του Γιάννη με το ταξί, και κόρναρε. Ο Γιάννης τον είδε, σηκώθηκε, άφησε ένα ευρώ στο τραπέζι, και σηκώθηκε.

- Στέλλα, θα τα πούμε την άλλη φορά.

- Να πας στο καλό, καλή βάρδια τούπε η Στέλλα.

- Σώτο, φωνάζει ο Γιάννης τον καφετζή στο βάθος. Τα λεφτά στα ‘χω στο τραπέζι.

- Καλώς! Φωνάζει ο Σώτος στο βάθος. Τίποτε ρέστα;

- Την άλλη φορά, τούπε ο Γιάννης, που ήδη είχε ανοίξει τη πόρτα και βγήκε έξω.

- Κατάλαβες Θεόφιλε; Είπε η Στέλλα γυρνώντας σ’ αυτόν.

Ο Θεόφιλος μαζεύτηκε, κι έκανε μια γκριμάτσα σα νάλεγε «ωχ, και τώρα τι γίνεται;» Η Καλλιόπη που παρακολουθούσε το διάλογο καπνίζοντας το τσιγάρο της χωρίς να μιλά, τον είδε και χαμογέλασε.

- Είσαι για τέταρτος; Του φωνάζει απ’ το βάθος ο Λεωνίδας, απ’ το τραπέζι με τη πράσινη τσόχα.

Ο Θεόφιλος δεν περίμενε καθόλου. Σηκώθηκε και χτυπώντας τη Στέλλα στον ώμο της κλείνει το μάτι και της λέει :

- Στελλάκι, με συγχωρείς, ε; Θα συνεχίσουμε τη κουβέντα μιαν άλλη φορά.

- Άντε, τυχεράκια, τούπε γελώντας η Καλλιόπη κλείνοντάς του το μάτι κι αυτή.

Δευτέρα 25 Μαΐου 2009

Την ίδια μέρα που ο Παπανδρέου φώναζε στο Ζάππειο «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», τη νύχτα, φιλοξενούσε στο σπίτι του στην Εκάλη μεγαλοεπιχειρηματίες και βιομήχανους!

Σοσιαλισμός η Βαρβαρότητα! from KNE Video on Vimeo.

Κυριακή 24 Μαΐου 2009

Είναι δυνατή η επιστροφή της άμεσης δημοκρατίας; Μία πρόταση στα όρια της πολιτικής φαντασίας…


Γράφει ο Βασίλης Χασιώτης
--------------------------------
Κανείς βεβαίως δεν μπορεί να παραβλέψει την νέα πραγματικότητα, την «νέα κατάσταση πραγμάτων», που καλείται : νέες τεχνολογίες. Δεν πρόκειται απλά για μερικές «νέες εφευρέσεις», μερικά «νέα μηχανήματα». Πρόκειται για μια στρατηγικής σημασίας εξέλιξη, που δεν πρόκειται να περιοριστεί από άποψη επιπτώσεων –θετικών ή αρνητικών- μονάχα στο επίπεδο των οικονομικών συναλλαγών. Οι νέες τεχνολογίες θα επηρεάσουν βαθύτατα όλο το κοινωνικό –και μαζί μ’ αυτό και το πολιτικό- γίγνεσθαι. Ίσως να μην είναι πολύ μακριά –ή τόσο μακριά- ο καιρός, όπου το νέο πρόθεμα «e», όπως, e-commerce, e-trading, e-banking, κ.λπ., θα αρχίσει να «προστίθεται» σε τέτοιας κοινωνικής διάστασης ουσιαστικά όπως e-learning, e-man, e-citizen, e-politician, e-elections, κι ακόμα e-parliament. (Για την ακρίβεια, ήδη εφαρμογές στο τομέα της Δημόσιας Διοίκησης έχουν αναπτυχθεί σε αρκετές περιπτώσεις).

Αναμφίβολα η σημασία του προθέματος «e» που αρχίζει να πληθαίνει ως παρουσία γραμματολογική, σας είναι γνωστή. Πολύ απλά, σημαίνει τη δυνατότητα διεξαγωγής μέσω ενός ηλεκτρονικού μέσου –π.χ. ενός υπολογιστή- μιας ενέργειας ή πράξεως που δηλώνει το ουσιαστικό προ του οποίου τίθεται, χωρίς τη φυσική παρουσία εκείνων –φυσικών ή νομικών προσώπων- που συμμετέχουν σ’ αυτή. Επίσης, το παραπάνω πρόθεμα «e», μπορεί να σημαίνει την ιδιότητα ενός υποκειμένου που μετέχει σε μια e-πράξη. Π.χ., ο e-citizen.

Η κοινωνική και πολιτική διάσταση και συνέπεια των νέων τεχνολογιών –όχι κατ’ ανάγκην μόνο αυτής της μετάδοσης πληροφοριών-, κατά την εκτίμησή μου, θα είναι εκείνο που κυρίως θα αναδυθεί ως ο κρίσιμος στρατηγικός παράγων που θα προσδιορίσει σε μεγάλο βαθμό τις γενικότερες εξελίξεις των κοινωνιών του ορατού μέλλοντος. Τούτο βέβαια είναι αδήριτα συνδεδεμένο με τέτοια ζητήματα, όπως π.χ., με ποιο τρόπο εκδηλώνεται και ασκείται ο κοινωνικός έλεγχος πάνω στην στρατηγική τεχνολογία, ποιοι είναι και πώς προσδιορίζονται οι διακριτοί ρόλοι ανάμεσα στο ιδιωτικό και το κοινωνικό, κ.λπ.

Όμως, το μήνυμά μου, δεν αποσκοπεί στο να εκθέσω την δική μου φιλοσοφία και κοσμοθεωρία πάνω σε θέματα σαν αυτά που επιγραμματικά σημειώθηκαν αμέσως παραπάνω. Αντίθετα, ο στόχος του παρόντος άρθρου, είναι πολύ συγκεκριμένος : είναι η κατάθεση μιας πρότασης που ακούει στο όνομα :

Γιατί όχι η δημιουργία και ενός «δικτυακού κοινοβουλίου»; (e-parliament)

Με τον όρο «δικτυακό Κοινοβούλιο» δεν εννοώ την παρουσίαση του έργου του (όποιου) «φυσικού» Κοινοβουλίου και της παροχής γενικών ή ειδικών πληροφοριών γι’ αυτό, όπως, π.χ. ποια νομοσχέδια ψηφίστηκαν ή κατατέθηκαν προς ψήφιση, ποια τα μέλη του Κοινοβουλίου και ποια τα (ατομικά τους στοιχεία που θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν το κοινό), κ.λ.π. (Ο όρος «φυσικό Κοινοβούλιο» παραπάνω, σίγουρα είναι αδόκιμος, όμως, μέχρις ότου βρω έναν καλύτερο, θα τον χρησιμοποιώ για να αντιδιαστέλλω το πραγματικό Κοινοβούλιο από το δικτυακό που συζητώ εδώ). ΑΝΤΙΘΕΤΑ, εννοώ ένα δικτυακό χώρο όπου οι πολίτες θα μπορούν να ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΥΝ είτε στο ίδιο του έργο του «φυσικού» Κοινοβουλίου –πράγμα που απαιτεί και τη κρατική συνεργασία-, είτε και να λειτουργεί παράλληλα, ΩΣ ΜΕΣΟ ΑΣΚΗΣΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ «ΦΥΣΙΚΟ» ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ –πράγμα που δεν απαιτεί καμία κρατική συνεργασία. Βέβαια, το ζήτημα της κρατικής συνεργασίας εδώ τίθεται προοπτικά ΩΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ, ενώ το δεύτερο σκέλος, δηλαδή αυτό της παράλληλης λειτουργίας του δικτυακού Κοινοβουλίου, μπορεί να δρομολογηθεί ως εφαρμογή άμεσα.

Το σύνολο των απόψεών μου γι’ αυτό το δικτυακό Κοινοβούλιο, στις τεχνικές του πτυχές, ούτε μπορεί εδώ να εκτεθεί ούτε ίσως και να ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Θα περιοριστώ επομένως στη φιλοσοφία και σε ορισμένα βασικά (τεχνικά χαρακτηριστικά) της πρότασής μου αυτής.

Κατ’ αρχήν γιατί ένα «δικτυακό κοινοβούλιο»;

Βεβαίως η πρόταση αυτή δεν εμπεριέχει τίποτα το «ανατρεπτικό». Η φιλοσοφία και η λογική της πρότασης είναι πολύ απλή.

Γιατί να μην αξιοποιηθεί η δυνατότητα της σύγχρονης τεχνολογίας με τρόπο ώστε πράγματι να προσφέρει στην αναβάθμιση του πολιτικού βίου και του πολιτικού λόγου, μέσα ακριβώς από την ενίσχυση της πολιτικής παρουσίας στα πολιτικά δρώμενα απλών πολιτών; Γιατί πράγματι να μην εκμεταλλευθούμε τις δυνατότητες της νέας τεχνολογίας για την αναβίωση της πλέον θετικής προσέγγισης που κάποτε χαρακτήριζε το δημοκρατικό πολίτευμα, και που θεμελιώνονταν ακριβώς στην άμεση συμμετοχή;

Νομίζω ότι στο πολιτικό επίπεδο, η πρόκληση είναι ήδη υπαρκτή. Ναι, οι νέες τεχνολογίες προσφέρουν τη δυνατότητα για μια τέτοια άμεση συμμετοχή του πολίτη στα κοινά, και για να το θέσω ακριβώς όπως το βλέπω : η μεγάλη πρόκληση βρίσκεται στο να ξαναγίνει ο πολιτικός πολίτης και ο πολίτης πολιτικός. Καλός ο «ενεργός πολίτης» σε τοπικό επίπεδο, μα θα πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι το μεγάλο πολιτικό παιχνίδι που επηρεάζει όλα τα άλλα παιχνίδια, γίνεται στο επίπεδο της χάραξης των εθνικών πολιτικών και στρατηγικών. Κι ο πολίτης, ο «ενεργός πολίτης», ακριβώς εκεί πρέπει να είναι παρών, εκεί δηλαδή που όχι μόνο είναι απών, μα και επιδεικτικά παραγνωρίζεται η άποψή του…

Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν, για μια πράγματι καινοτόμα προσπάθεια, για μια πράγματι δημιουργική πρωτοβουλία.

Πώς θα λειτουργεί;

Πώς όμως θα λειτουργεί αυτό το «δικτυακό κοινοβούλιο» -στις γενικές του γραμμές;

Μέχρι σήμερα υπάρχουν ασφαλώς αρκετά «δικτυακά καφενεία», « «δικτυακές αγορές (fora)» –που λειτουργούν σαν ένα είδος think tank-, τα γνωστά «blogs», όμως, όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτό που εδώ συζητούμε.

Το «δικτυακό κοινοβούλιο», θα είναι ένας «δικτυακός τόπος πολιτικής συνάντησης και διακίνησης ιδεών ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ή ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ», με όλους τους κανόνες της δημοκρατικής διαδικασίας. Στο δικτυακό κοινοβούλιο, ο κάθε ένας που θα συμμετέχει, θα συμμετέχει πάντοτε επώνυμα, με το θάρρος της γνώμης του, και με απόλυτο σεβασμό στις απόψεις των άλλων, χωρίς ύβρεις και εν γένει συμπεριφορές που δεν αρμόζουν σε μια υπεύθυνη πολιτική συζήτηση.

Στο δικτυακό κοινοβούλιο, οι συμμετέχοντες θα μπορούν ελεύθερα, εφόσον το επιθυμούν, να οργανώνονται σε ομάδες με κοινά ιδεολογικά ή πολιτικά ενδιαφέροντα. Το κοινοβούλιο αυτό, φυσικά δεν θα έχει ώρες λειτουργίας, θα λειτουργεί συνεχώς όλο το 24ωρο, τα θέματα που θα τίθενται μπορεί να είναι προκαθορισμένα ή όχι.

Ο κάθε ένας που θα το επιθυμεί, θα μπορεί να προτείνει ανά πάσα στιγμή ένα θέμα προς συζήτηση, να το αναπτύσσει ο ίδιος αν το επιθυμεί, και βεβαίως η αποδοχή ή μη του θέματος αυτού, ακόμα και το αν θα συζητηθεί, θα εξαρτάται από την αποδοχή του από τον «δικτυακό δήμο».

Το πώς θα είναι οργανωμένο το δικτυακό κοινοβούλιο, δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί. Η βασική πάντως φιλοσοφία που τουλάχιστον ως προσωπική άποψη την καταθέτω, είναι ότι το κοινοβούλιο τούτο θα πρέπει να είναι οργανωμένο και να λειτουργεί ώστε πράγματι να μην δημιουργείται «χάος». Π.χ., μπορεί να υπάρχουν «θεματικά βήματα συζήτησης». Στη δική μου όμως σκέψη, αυτό που θα ήταν πράγματι σημαντικό και καινοτόμο είναι η δυνατότητα σύνδεσης του δικτυακού κοινοβουλίου με τη Βουλή. Τι εννοώ μ’ αυτό; Εννοώ ΟΧΙ ΑΠΛΑ τη δυνατότητα που θα μπορούσε να έχει ο κάθε πολίτης να πληροφορείται καθημερινά τι συζητά σήμερα η Βουλή, να ενημερώνεται για τα κείμενα των νόμων ή άλλων κειμένων που συζητούνται, να ενημερώνεται για το ποιες επιτροπές της Βουλής συνεδριάζουν και με ποια θέματα ασχολούνται και βεβαίως, διότι όλα αυτά υπάρχουν, μα να έχει τη δυνατότητα ανά πάσα στιγμή ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ Η ΑΠΟΨΕΩΝ που μπορεί να έχει, και τις οποίες να μπορεί να καταθέτει είτε «γενικά» είτε με ειδικό παραλήπτη.

Να υποθέσουμε, όπως ήδη σημειώσαμε, ότι θα προκληθεί χάος αν συμβεί αυτό; Βεβαίως και θα προκληθεί χάος αν γίνει ανοργάνωτα. Πώς λοιπόν μπορεί να οργανωθεί τούτη η δυνατότητα; Δεν είναι του παρόντος να εκτεθούν εδώ λεπτομερείς οργανωτικές πτυχές ενός τέτοιου σχεδίου, μα θα προσπαθήσω μέσα από ένα παράδειγμα να σκιαγραφήσω ένα πλαίσιο αναφοράς που θα μπορούσε να δώσει μια αίσθηση του πώς θα μπορούσε να γίνει η σχετική διαδικασία. Έστω ότι πρόκειται να συζητηθεί στο Κοινοβούλιο ένα σχέδιο νόμου. Το προσχέδιο έχει ήδη κατατεθεί και δημοσιοποιηθεί, επομένως, το οποιοδήποτε μέλος του δικτυακού Κοινοβουλίου, είτε ως άτομο είτε ως συλλογική οντότητα, μπορεί να το πληροφορηθεί και να αναρτήσει τις όποιες ενστάσεις, προτάσεις, κ.λπ. και να τις προωθήσει στο αρμόδιο όργανο της Βουλής (επιτροπή, υπο-επιτροπή, κ.λπ) που συζητά το σχετικό σχέδιο νόμου. (Κι επειδή μπορεί να υποβληθούν χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες, είναι φανερό ότι όλες αυτές οι παρεμβάσεις, θα πρέπει με κάποια κριτήρια, να ομαδοποιούνται κατάλληλα, και ίσως με τη βοήθεια κάποιου αλγόριθμου, με τρόπο αυτόματο, μέσω ενός κατάλληλα επεξεργασμένου τρόπου υποβολής αυτών των προτάσεων). Ταυτόχρονα, η ίδια η πρόταση, ενστάσεις, κ.λπ. του άνω φυσικού ή συλλογικού προσώπου, τίθεται σε δικτυακή διαβούλευση και ψηφοφορία. Η πρόταση εδώ είναι, ότι αν η παρέμβαση που γίνεται (στο δικτυακό Κοινοβούλιο) στο σχέδιο νόμου που συζητείται στη Βουλή συγκεντρώνει ένα αριθμό υποστηρικτών (που θα καθορίζεται ανάλογα με το συζητούμενο νομοσχέδιο), τότε η «φυσική» Βουλή υποχρεωτικά θα επιλαμβάνεται και των προτάσεων του δικτυακού Κοινοβουλίου στη τελική συζήτηση του νομοσχεδίου, μαζί με τις δικές της προτάσεις (εισηγήσεις). Ποιος όμως θα υποστηρίξει τις προτάσεις αυτές στη «φυσική» Βουλή; Είναι ένα θέμα τεχνικό που μπορεί να βρει τη λύση του…

Επισημαίνεται ιδιαίτερα, ότι εφόσον το δικτυακό Κοινοβούλιο κρίνει μέσα από συγκεκριμένη διαδικασία), ως μείζονος σημασίας ένα νομοσχέδιο, θα μπορεί να προκαλεί ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, εφόσον δε, στο δημοψήφισμα αυτό, λάβουν χώρα ένας προκαθορισμένος αριθμός πολιτών, τότε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα είναι υποχρεωτικό για τη Βουλή και τη Κυβέρνηση, ή, εναλλακτικά, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να προκαλέσει δημοψήφισμα με βάση τη σχετική διάταξη του Συντάγματος. (Είναι αυτονόητο, ότι κάθε συμμετοχή του πολίτη στις εργασίες του Κοινοβουλίου, εκτός από επώνυμη, θα είναι και έγκυρη, αφού θα υπάρχουν όλες οι ασφαλιστικές δικλείδες ασφαλείας που και σήμερα ισχύουν για δικτυακές συναλλαγές με το Δημόσιο, π.χ. την εφορία).

Οι ανωτέρω δραστηριότητες, θα μπορούν να αναπτύσσονται από πλευράς δικτυακού Κοινοβουλίου, όχι μόνο για εργασίες που εισάγονται από τη Κυβέρνηση στη Βουλή, μα μπορεί να εξικνούνται και έως τη δυνατότητα εισαγωγής νομοσχεδίων στη «φυσική» Βουλή όχι από τη Κυβέρνηση μα από τους ίδιους τους πολίτες, όπως επίσης και η εκ μέρους των πολιτών δυνατότητα υποβολής προτάσεων μομφής, δυσπιστίας, ή και προκήρυξης πρόωρων γενικών ή (μερικών – βλέπε παράδειγμα παρακάτω) εκλογών! Φυσικά, όλες αυτές οι δυνατότητες για να δρομολογούνται θα πρέπει να συγκεντρώνουν ένα ελάχιστο αριθμό πολιτών, που θα προσδιορίζεται κατά περίπτωση. Π.χ. Έστω ότι οι πολίτες της Α’ Θεσσαλονίκης, ή του Νομού Ιωαννίνων, επιθυμούν να παύσει η βουλευτική θητεία του α’ ή του β’ βουλευτή, διότι κρίνουν ότι δεν ανταποκρίνεται στα καθήκοντά του επαρκώς, ή για άλλους λόγους (π.χ. διαφθοράς).. Εφόσον λοιπόν, συγκεντρωθούν τόσες προτάσεις στο δικτυακό Κοινοβούλιο από πολίτες της Α΄ Θεσσαλονίκης ή των Ιωαννίνων, που προβλέπονται σ’ αυτή τη περίπτωση, έτσι, πολύ απλά, ο βουλευτής θα χάνει την έδρα του και θα την καταλαμβάνει ο επόμενος στη κατάταξη. (Ο αριθμός των αναγκαίων πολιτών εδώ θα μπορεί να είναι όσοι οι ψήφοι που έλαβε ο καθ’ ου η πρόταση βουλευτής συν ένα. Είναι δε δυνατό (και επιθυμητό), εδώ, να προβλέπεται ότι οι προτείνοντες πολίτες θα πρέπει να είναι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι των άνω εκλογικών περιφερειών, κάτι που θα ελέγχεται αυτόματα και ηλεκτρονικά).

Ποιοι θα συμμετέχουν σ’ αυτό;

Όσοι Έλληνες –περιλαμβανομένων κι αυτών της διασποράς- το επιθυμούν –και έχουν βεβαίως τη δυνατότητα ηλεκτρονικής πρόσβασης. Αλλοεθνείς είναι ευπρόσδεκτοι στο δικτυακό κοινοβούλιο ως «προσκεκλημένοι», για θέματα που μπορούν να θεωρηθούν «κοινού ενδιαφέροντος».

Πώς θα υλοποιηθεί;

Η δημιουργία ενός τέτοιου τόπου, σαν αυτόν που εδώ συζητούμε, είναι εξαιρετικά λεπτή υπόθεση, από την άποψη του σχεδιασμού και κυρίως του κανονισμού λειτουργίας του δικτυακού αυτού κοινοβουλίου, αν θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι το καινοτόμο και κάτι το οποίο πιθανώς να αποτελέσει την απαρχή μιας νέας πραγματικότητας στα πολιτικά πράγματα. Και μια μεγάλη δυσκολία, είναι πώς θα αντιπαλέψει κανείς εκείνες τις πανίσχυρες δυνάμεις που βολεύονται και εξυπηρετούνται με τούτο τον κατ’ επίφαση πολίτη, τον πολίτη της μιας στιγμής, της στιγμής της κάλπης.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την υλοποίηση της φιλοσοφίας της πρότασης που εδώ εισηγούμαι, είναι πρώτα απ’ όλα να βρεθεί ένας μικρός έστω αριθμός προσώπων που θα διαπίστωναν ότι θα άξιζε τον κόπο να συζητηθεί η πρωτοβουλία μου αυτή, και κυρίως να μπορούν να επιχειρήσουν να την υλοποιήσουν έστω πειραματικά... Συνεπώς, ό,τι προέχει στο στάδιο αυτό, είναι η δημιουργία μιας ομάδας πρωτοβουλίας για την εξέταση σε πρώτο στάδιο της ιδέας που εδώ παρουσιάζεται, και εφόσον γίνει αποδεκτή, να σχεδιασθεί το «προϊόν» στις λεπτομέρειές του και να «εισαχθεί» στην «αγορά» –με την αρχαιοελληνική έννοια της λέξης.

Το παρόν άρθρο, ανεξάρτητα από την τύχη που θα έχει, «αυτό καθ’ αυτό» δείχνει ότι με τις νέες τεχνολογίες, μπορούμε να διαμορφώνουμε νέες πολιτικές μεθόδους επικοινωνίας, κάτι που στο μέλλον θα φαίνεται τόσο φυσιολογικό, όσο ότι με το πάτημα ενός κουμπιού μπορούμε να έχουμε ηλεκτρικό φως στο σπίτι μας, και φυσικά, αυτό δεν ήταν τόσο αυτονόητο κάποτε… Αναγνωρίζω επίσης ότι ενδεχομένως στο τεχνικό επίπεδο υλοποίησης της πρότασής μου, να μην είμαι τόσο επαρκής, αφού απαιτούνται –τεχνικές- γνώσεις που δεν κατέχω. Μιλώ σε τεχνικό επίπεδο ως χρήστης μιας τεχνολογίας –της πληροφορικής- και όχι ως ειδικός.

Σε κάθε όμως περίπτωση, ακόμα και στο επίπεδο της φιλοσοφίας της, δηλαδή στο επίπεδο της «καθ’ αυτό» ιδέας, ας κρατήσουμε τούτη τη πρόταση σαν ένα σενάριο πολιτικής φαντασίας, ώστε το μέλλον τελικώς να κρίνει το τι δικαιούται να ονομάζεται φαντασία και τι όχι… Πάντως, κατά νου έχω εκείνο που είχε πει ο Τζόρτζ Μπέρναρντ Σο: «Εσείς βλέπετε κάτι και λέτε : «Γιατί;». Όμως εγώ ονειρεύομαι πράγματα που δεν υπήρξαν ποτέ. Και λέω : «Γιατί όχι;»» (Helen Exley : Η Τέχνη του Επιχειρείν, εκδ. Παπαδόπουλος, Αθήνα, 1993, σελ. 19)

Σκίσαμε το Κοράνι; Λάθος μας! Δείτε το βίντεο... Οι Τούρκοι ..."φίλοι" μας, χορεύουν πάνω στο πρόσωπο του Χριστού.!

Σάββατο 23 Μαΐου 2009

Αρχαία ερωτήματα -και διαπιστώσεις- για το πολιτικό παιχνίδι, τις προοπτικές της ελπίδας και το "ό,τι έγινε-έγινε"!


Γράφει ο Βασίλης Χασιώτης

Έφτασα λοιπόν διαβάζοντας το βιβλίο που έχω μπροστά μου, στη περιγραφή ενός συμποσίου στην ρωμαιοκρατούμενη Αθήνα. Είναι η στιγμή όπου η συνομιλία έχει ανάψει και ένας συνδαιτυμόνας, ο Απελλικών, που ελπίζει σε μια ανατροπή του ρωμαϊκού ζυγού, (και σε μια συμμαχία με τον Μιθριδάτη), λέει σ’ έναν άλλο, στον Φίλωνα, που μάλλον αισθάνεται ασφαλής με την παρουσία των Ρωμαίων στην Αθήνα : «…Αυτοί που μας κυβερνάνε τώρα είν’ ένα έκφυλο σινάφι –μια συμμορία παραδόπιστων, ματαιόδοξων, ασυνείδητων εκμεταλλευτών» (Ρόδης Ρούφος : Οι Γραικύλοι, εκδ. ΒΗΜΑ, Αθήνα, 2008, σελ. 35) Παλιό σαράκι και τούτο σκέφτηκα… Απ’ την άλλη, πάλι, ακούω μια φωνή, που μου λέει : «Τρώγονται σαν τον Ιουστινιανό με τη Θεοδώρα». Δεν μπορώ να καταλάβω από πού έρχονταν αυτή η φωνή. «Μη κοιτάς, μου λέει, σα χάχας δεξιά κι αριστερά. Είμαι πνεύμα. Είμαι ο άγιος Σέργιος». Σάστισα. Μετά την έκπληξη, ρώτησα τι ήθελε να πει : «Λοιπόν, μούπε, άκου πώς παίζεται το παιχνίδι, ή μάλλον, πώς έπαιζαν το παιχνίδι του δικομματισμού ο Ιουστινιανός και η Θεοδώρα.» «Κοιτώντας επιπόλαια, διαπιστώνεις πως ο Ιουστινιανός κι η Θεοδώρα διαφωνούν στα περισσότερα ζητήματα. Ο Ιουστινιανός είναι ιμπεριαλιστής κι επιδιώκει την ανασύσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από τις Στήλες του Ηρακλή ως τον Ευφράτη. Η Θεοδώρα, αντίθετα, πιστεύει πως κάλλιο το κράτος να συσπειρωθεί στην ανατολική περιοχή του. Ο Ιουστινιανός, φανατικός ορθόδοξος, καταδιώκει τους μονοφυσίτες· ενώ η Θεοδώρα, χλιαρή ορθόδοξη, τους υποστηρίζει κρυφά. Απορείς κι αναρωτιέσαι : «Τι γίνεται εδώ, βρε παιδιά; Ο ένας σαμποτάρει την πολιτική του άλλου; Το κράτος θα πάει κατά κρημνών!» Κι όμως, φίλτατε, δεν είν’ έτσι! Ο Ιουστινιανός –δόλιος, υποκριτής και κρυψίνους- τα ’χει κάνει πλακάκια με την ερίτιμο σύζυγό του! Ο ένας καμώνεται πως ακολουθεί πολιτική Άλφα, ο άλλος Βήτα. Έτσι, και τα δυο κόμματα είναι απολύτως ευχαριστημένα, πως το καθένα του έχει την υποστήριξη του μιανού ηγεμόνα. Δηλαδή απάτη φίλτατε! Κοροϊδεύουν τον κόσμο!» (Μ. Καραγάτσης : Σέργιος και Βάκχος, εκδ. ΤΟ ΒΗΜΑ, Αθήνα, 2008, σελ. 187)

«Μα πού βρισκόμαστε; είπα, στο Βυζάντιο; Είμαστε στα 2009! Δεν μπορεί ερωτήματα πριν 2000 ή 1000 χρόνια να μη έχουν ακόμα βρει τη λύση τους;!» «Ονοματίσέ μου μια λύση σ’ ένα πρόβλημα που έχει να κάνει με την ανθρώπινη κατάσταση, με τον πόλεμο, την πείνα, τη φτώχεια, την αγωνία…» ακούστηκε μια φωνή που δεν ξέρω καν ποιανού ήτανε…

Συνεχίζω το διάβασμά μου. Α, μάλιστα! Γράφει για «νέους τρόπους να ελέγξουν τη διαφθορά» στην Αίγυπτο. Μάλιστα! Ας δούμε τι γράφει. Φαίνεται ότι η διαφθορά κατάντησε μάστιγα και αποφάσισε η κυβέρνηση να βάλει ένας τέλος –ή, έστω, ένα μέτρο- στο φαινόμενο. Διάταξε λοιπόν, «…κάθε άνδρας, μια φορά τον χρόνο, έπρεπε να δηλώνει μπροστά στον νομάρχη [επαρχιακό κυβερνήτη], με ποιόν τρόπο κέρδισε το ψωμί του· αν αποτύγχανε να το κάνει ή δεν μπορούσε να αποδείξει ότι η πηγή των εσόδων του ήταν τίμια, τον τιμωρούσαν με θάνατο…». Το διάταγμα φέρει την υπογραφή : Φαραώ Άμασις (Ηρόδοτος : Ιστορία, Β (Ευτέρπη), εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, σελ. 250-253, (Β,177)) Αν μου λέγανε ότι ήτανε σημερινό θάλεγα «και γιατί όχι;»

Σήμερα, 2009 χρόνια μετά το Χριστό κι ακόμα περισσότερα μετά τον Άμασι, προβλήματα σαν τα παραπάνω, μεταλλάσσονται σαν τους ιούς και γίνονται όλο και ανθεκτικότερα στα αντιβιοτικά με τα οποία η πολιτική επιχειρεί να τα καταπολεμήσει. Και τούτο διότι, απλούστατα, είναι η ίδια η πολιτική που παράγει όχι μόνο τα αντιβιοτικά μα και τα ίδια τα προβλήματα, βλέποντας πόσο ωφέλιμη είναι η ύπαρξη και συντήρησή τους…

Ο Ποιητής, κάνοντας ένα άλμα στους αιώνες, στρέφεται προς το λαό και ψιθυρίζει πικρές αλήθειες : «Δυστυχισμένε μου Λαέ, καλέ κι’ ηγαπημένε, / πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε!» (Δ. Σολωμού : Άπαντα, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 35) Τι δίλημμα! Τόσο αρχαίο όσο και σύγχρονο!

Οι πολιτικοί πουλούν τις πραμάτειες τους : εκεί στην αρχαία Αθήνα, στην αρχαία Ρώμη, στο Μεσαίωνα, Σήμερα . Εδώ το αξιόπιστο «ρεύμα» σκέψης που θα σας οδηγήσει σε ασφαλή λιμάνια, εδώ οι ελπίδες, οι προοπτικές!

Ποιο είναι αυτό το «ρεύμα»;

Λοιπόν, «ρεύμα» είμαστε εμείς, απαντώ εγώ! Ο Άνθρωπος που κοιτάζει Εμπρός είναι το «ρεύμα»! Τούτο το «εμπρός» το καμωμένο από πλήθος πισωγυρίσματα, μα που Τελικά-Πάει-Προς-Τα-Εμπρός. Προς τι όμως αυτή η κουβέντα περί «ρευμάτων» του πολιτικάντη; Ήθελε σώνει και καλά να πείσει ότι έπρεπε ν’ αποδεχτώ αντί προς τα Μπρος να πάω προς τα Πίσω! Έτσι εννοεί τη πρόοδο! Διότι λέει, ας πάρω ένα παράδειγμα, για να μη μιλώ στο βρόντο, πρέπει να βγαίνω στη σύνταξη αργότερα, να παίρνω λιγότερη σύνταξη, να δουλεύω αν είναι δυνατό ως ότου πεθάνω! Και γιατί όλα αυτά; Διότι υπάρχει, λέει τούτη η άθλια φωνή που μου παίρνει τ’ αυτιά, «αδήριτη ανάγκη». Και ποια είναι αυτή η «ανάγκη»; Ότι τα Ταμεία, λέει τούτος ο άθλιος, φαλίρισαν! Και γιατί φαλίρισαν; Διότι μια παρέα αθλίων τα λεηλάτησε, διότι ήταν πεδία ληστείας της λαμογιάς, διότι ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ που πληρώνουν ανελλιπώς τις εισφορές, τους, κάποιοι άλλοι «κοινωνικοί εταίροι», διάβαζε «διαπλεκόμενοι (μεγαλο)καρχαρίες», ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, είναι οι πιο τρανοί εισφοροδιαφυγείς, πες εισφοροληστές. Εισφοροληστές, γιατί οι εισφορές ΜΟΥ δεν χάθηκαν ως δια μαγείας. Κάποια χέρια μπήκαν λάθρα στο κρατικό κουρβανά, είτε παίρνοντας, είτε αρνούμενα να συνεισφέρουν. Δηλαδή, εκτός των άλλων, τα λεφτά τα δικά μου τους χρηματοδοτούσαν κιόλας! Χρηματοδοτούσα όσους με έκλεβαν! Διότι τα λεφτά που δεν απέδιδαν στα Ταμεία, σίγουρα δεν τα μοίραζαν στους άστεγους! Και τι μου λέει αυτή η άθλια επιχειρηματολογία σ’ αυτά τα ερωτήματα; Α, τη γνωρίζω την απάντηση : «Ό,τι έγινε-έγινε!», και μιας και δεν πρόκειται να πληρώσουν οι κλέφτες, θα πληρώσει το θύμα, γι΄ ακόμα μια φορά! Και μου ζητά αυτό να το κάνει και με τη δική μου συναίνεση. Καλούμαι να συναινέσω όχι δηλαδή μονάχα στην εκ νέου κλοπή σε βάρος μου, μα και να νομιμοποιήσω μια πολιτική που υπηρετεί τέτοιους στόχους! Ποιος μπορεί όμως να καταπίνει συνεχώς αυτό το «ό,τι έγινε-έγινε!»

«Μα προς τι όλη αυτή η έκπληξη σου;» με ρωτά ο Λέων ο Σοφός, μέσα από ‘να ανοιγμένο βιβλίο μπρος μου. Δεν στο ‘πα τόσες φορές –μου λέει- ότι θα «Βασιλεύσουν μετά ταύτα / αναιδείς και άγνωστοί τε, / άνδρες τοίνυν και γυναίκες / μιαροί και βέβηλοί τε…;» (Κ. Παλαμάς : Ποίηση – Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου – Ο Τάφος, σελ. 101,) «Έχει δίκιο» λέει αναστενάζοντας ένας άλλος Σοφός, και προσθέτει μελαγχολικά : «Πάρα πολλοί ζούνε και πάρα πολλοί κρέμονται στα κλαδιά τους. να γινότανε να ‘ρθει μια θύελλα να τινάξει όλους αυτούς τους σάπιους και σκουληκιασμένους από το δέντρο!» (Φρ. Νίτσε : Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα, 2η έκδοση, εκδ. Δωδώνη, σελ. 116) Και πότε ήταν, είναι, θάναι, τούτο το «μετά ταύτα», τον ρωτώ; «Σκέψου» μου λέει, «σκέψου»… Και σκέφτομαι ότι το «μετά ταύτα», δεν ήρθε κάποια στιγμή εδώ κι έφυγε προσωρινά, ούτε το περιμένουμε να φανεί κάπου σήμερα ή αύριο. Το «μετά ταύτα», είναι πάντα παρόν στο κάθε σήμερα, μονάχα που σα δεν είναι ο καιρός του, είτε λουφάζει είτε συνεργάζεται με τον εχθρό του, είτε φορά μάσκα. Το «μετά ταύτα», δεν θάρθει, είναι πάντα παρόν στο σήμερα.

Τα κόμματα εξουσίας ιστορικά στη χώρα μας αντιμάχονται μεταξύ τους για το ποιος τραυματίζει λιγότερο (πες : περισσότερο) τούτο το τόπο. Την ιδέα να μην τον τραυματίζουν καθόλου φαίνεται πως ούτε τα ίδια τολμούν να τη πιστέψουν. Εξ ου και ένας ατέλειωτος συμψηφισμός μεταξύ αυτών που εναλλάσσονται στο θώκο του Τιμωρού. Κι έτσι περνάν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια, οι δεκαετίες, έως ότου μη όντας οι ίδιοι στη ζωή, τούτο το άχαρο μέτρημα των χαμένων ευκαιριών, των χαμένων προοπτικών, των χαμένων ελπίδων θα το αναλάβει η επόμενη γενιά, κι εμείς πάντα θα ελπίζουμε ότι τα πράγματα θάναι καλύτερα για τα παιδιά μας. Και το λέω αυτό σε μια στιγμή, όπου ακόμα και τα όποια καλύτερα επίπεδα ευημερίας που με τόσο κόπο και με το σταγονόμετρο κατακτούσε η κάθε γενιά, που με τόσο κόπο κατόρθωνε να ξεκλέβει –κυριολεκτικά ψίχουλα- απ’ το προϊόν του ίδιου της του μόχθου, σήμερα, όλοι αναγνωρίζουμε, ότι δεν παραδίνουμε στα παιδιά μας ούτε καν την προοπτική της στασιμότητας, που πλέον φαντάζει –η στασιμότητα- σαν μια ευλογία, μπρος στον μπαμπούλα της οπισθοδρόμησης που φαίνεται να στρογγυλοκάθεται στο θρόνο που λέγεται «ΑΥΡΙΟ»… Και το κυριότερο, αν ίσαμε χτες είχαμε κάποιες εναλλακτικές ιδεολογίες που υπόσχονταν –έστω ψεύτικες- ελπίδες, σήμερα, δεν υπάρχει τίποτα το εναλλακτικό. Το μόνο που υπάρχει είναι μια γενικευμένη απόρριψη – ό,τι το χειρότερο… Ακόμα και το ψέμα, που όμως μπορούσε να εμψυχώσει, έκανε τη δουλειά του… Θα μπορούσα να φέρω κάμποσα παραδείγματα για την –ενίοτε- αναγκαιότητα ενός τέτοιου ψέματος. Πολύ πρόχειρα, ας φέρω ένα παράδειγμα απ’ τη δική μας ιστορία, στα πρώτα βήματα της ανεξαρτησίας του κράτους μας : Όπως έγραφε –τότε- ο αγωνιστής Κάρπος Παπαδόπουλος «…η ρήξις της επαναστάσεως εσυνοδεύετο και με πολλά ψεύδη. Ειδ’ άλλως ήτο δύσκολον να κινήση τις τον πεφοβισμένον λαόν ν’ αδράξη τα όπλα κατά των δεσποτών αυτού… Δια να δοκιμάσω ένα πεφοβισμένον χωρικόν, έθεσα έμπροσθέν του φονευμένον Τούρκον, και του είπον να τον κτυπήση με την μάχαιραν. Αλλ΄ αυτός τρέμων, δεν ετόλμησεν.» (Κυριάκος Σιμόπουλος : Πώς είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του ’21, Τόμος 1 : 1821-1822, Αθήνα, 1984, σελ. 42) Το ψέμα κάποια στιγμή γίνονταν αντιληπτό, όμως, εν τω μεταξύ, είχαν γίνει εκείνα τα επιθυμητά βήματα στα οποία το διαψευσμένο ψέμα είχε συμβάλλει… Ο Νίτσε θα πει «… όποιος είναι ανίκανος να πει ψέματα, βρίσκεται πολύ μακριά ακόμη από την αγάπη της αλήθειας. Φυλαχτείτε!…» (Φρ. Νίτσε : Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα, 2η έκδοση, εκδ. Δωδώνη, σελ. 388) θέλοντας με τούτο να τονίσει την ανθρώπινη αλλά πραγματική αδυναμία προς την εξωπραγματική έπαρση όσων υποστηρίζουν ότι μονάχα την αλήθεια λένε… Πιστεύω όμως, ότι το παράδειγμα που έθεσα αμέσως ανωτέρω, διευκρινίζει τουλάχιστον εγώ πώς εννοώ αυτή τη θέση…