Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009

Ασύρματη μεταφορά ισχύος

Μια επαναστατικη καινοτομια με την συμμετοχη δυο Ελληνων Επιστημονων του ΜΙΤ.

Του Μηχανικου Ηλεκτρονικων Υπολογιστων και Πληροφορικης Κου Αριστειδη Καραλη και του Κου Ι.Δ.Ιωαννοπουλου της Φυσικης

Μελη της ερυνητικης ομαδος του ΜΙΤ που ανεπτυξαν και εκτελεσαν το επιτυχες πειραμα της ασυρματης μεταφορας ισχυος.

http://www.sciencedaily.com/images/2007/06/070607171130.jpg

Πρωτη σειρα οι Peter Fisher (αριστερα) και Robert Moffatt

Δευτερη σειρα ο Marin Soljacic

Τριτη σειρα Ο Andre Kurs ( αριστερα) και οι Ελληνες Επιστημονες John Joannopoulos and Aristeidis Karalis.

http://www.sciencedaily.com/releases/2007/06/070607171130.htm

*************************************************************

Στις 6 Ιουλιου 2007 πρν δυο χρονια περιπου δημσιευθηκε στο περιοδικο «Research Articles»

http://www.sciencemag.org/cgi/rapidpdf/317/5834/83.pdf?ijkey=94ff.Ay4jRMqU&keytype=ref&siteid=sci

Αρθρο των ερευνητων:

α) του τμηματος Φυσικης Κων Andre Kurs, Robert Moffatt και Marin Soljacic ,

β) του τμηματος Φυσικης και Εργαστηριων Πυρηνικης Επιστημης Κου Peter Fisher

γ) και δυο διακεκριμενων Ελληνων της Αλλης Ελλαδας.

Των Κων Αριστειδη Καραλή , του τμηματος Ηλεκρολογων μηχανικων καΙ Ηλεκτρονικων υπολογιστων και του Κου Ι.Δ.Ιωαννοπουλου του τμηματος Φυσικης του πρωτου επιστημονικου τεχνολογικου ερευνητικου κεντρου παγκοσμιως , του Μ.Ι.Τ των ΗΠΑ.

Ο τιτλος του αρθρου ηταν:

«Ασυρματη μεταφορα Ισχυος μεσω ισχυρως ζευγμενων μαγνητικων αντηχησεων.»

Στον προλογο του αρθρου της η επιστημονικη ομαδα του ΜΙΤ σημειωνε:

« Χρησιμοποιωντας πηνια αυτό αντηχησεως σε ισχυρη μαγνητικη συζευξι αποδειξαμε πειραματικα την αποδοτικη μη ραδιενεργο μεταφορα ισχυος σε μια αποστασι οκτω φορες μεγαλυτερη από την διαμετρο των πηνιων. Επιτυχαμε να μεταφερουμε 60 watts με 40% αποδοση σε μια αποστασι λιγο μεγαλυτερη από δυο μετρα. Παρουσιασμε ένα ποσοτικο θεωρητικο υποδειγμα που περιγραφει την μεταφορα ισχυος και που προσεγγιζει τα πειραματικα αποτελεσματα με αποκλισι 5%. Συζητησαμε την πρακτικη εφαρμογη αυτου του συστηματος και προτειναμε κατευθυνσεςι για πρεαιτερω μελετη.»

Στην πειραματικη μελετη – διαταξι διαβασαμε ότι :

Τα πηνια ησαν πεντε σπειρων και διαμετρου 60εκ. ησαν σχεδιασμενα να αντηχουν ταυτοχρονως στα 9,9 ΜΗΖ και ησαν προσανατολισμενα επι του ιδιου αξονος.Το ένα πηνιο ηταν συνδεδμενο με την πηγη ισχυος ( ρευματοδοτη-μπριζα) και το άλλο με ένα λαμπτηρα.

Μολις δυο χρονια αργοτερα στις 25 Ιουλιου 2009 δημοσιευθηκε στον διεθνη τυπο και στις ελληνικες εφημεριδες η ειδησι της πρακτικης πλεον εφαρμογης και της βιομηχανικης παραγωγης συστηματων ασυρματης μεταφορας ηλεκρικης ισχυος.Ο διευθυνων συνμβουλος της Αμερικανικης εταιρειας Witricity στην παγκόσμια συνδιάσκεψη υψηλής τεχνολογίας TED που πραγματοποιηθηκε στην Οξφόρδη της Βρετανίας εδειξε μερικες πρακτικες εφαρμογες

Κινητα τηλεφωνα και τηλεορασεις να φοριζονται χωρις καλωδια. ( ιδε στο τελος του παροντος σχετικα παραδειγματα) Ο Eric Giler εξηγησε ότι με το νέο συστημα αμετρητες ποσοτητες καλωδιων και δισεκατομμυρια μπαταριες θα καταργηθουν.

Όμως ο Ελληνικος τυπος παρεβλεψε τα εξης:

1. Ότι σημαντικοι πρωτεργατες της επαναστατικης εφευρεσως ησαν δυο Ελληνες επιστημονες του Μ.Ι.Τ Οι Κοι Αριστειδης Καραλης και ο κος Ι.Δ.Ιωαννοπουλος , των οποιων η φωτογραφια δημοσιευθηκε σε όλα τα ξενα επιστημονικα περιοδικα , όπως και το επιστημονικο αρθρο που προαναφεραμε.

2. Ότι χωρες όπως κατ εξοχην η Αμερικη που, διδουν ευκαιριες σε επιστημονες να διεξαγουν ελευθερα, με μεθοδικοτητα, επιμονη και ελπιδα, επιστημονικη ερευνα, αυτές καινοτομουν και βοηθουν την ανθρωποτητα.Οχι με εξαγωγες πρωτων υλων που ετυχε να υπαρχουν στο υπεδαφος τους αλλα με την Παιδεια και την επιστημονικη ερευνα.

3. Ότι την οικονομια κάθε χωρας δεν αποτελει πλεον τοσο το εργατικο δυναμικο ή τα εργοστασια ή η οποια παραγωγη, αλλα περισσοτερο η καινοτομια και οι νεες ανακαλυψεις που θα καταστησουν την μελλοντικη εξελιξη της πραγματικοτητος υπερανω και περαν κάθε φαντασιας

Ότι τελος υπαρχουν Ελληνες μεταξυ των διαπρεπεστερων επιστημονων του κοσμου, οι οποιοι μακραν της «επιτυχους» Νεοελλαδικης ανικανοτητος και της αναξιοκρατιας μια χωρας , οπου παιδεια σημαινει αριστεροκολτουρα ραστωνη, καταληψεις , πολυτεχνειο τσιγγαναριο,

Αυτοι οι Ελληνες μια Αλλης Ελλαδος, συντελουν σ αυτην την θετικη εξελιξη της προοδου και της ευημεριας.

Σημειωσεις για την κατανοησι της ασυρματης μεταφορας ισχυος .

Πως λειτουργει το συστημα ασυρματης μεταφορας ισχυος

Wireless power graphic

1,2 .Το μαγνητικο πηνιο ας ονομασουμε Αντεννα α είναι τοποθετημενο σε ειδικη συσκευασια και μπορει να συνδεεται σε μια μπριζα στο τοιχο ή στην οροφη ενός δωματιου. Το μαγνητικο πεδιο που δημιουργειται μεσω του πηνιου μεταφεραται με μια προκαθορισμενη συχνοτητα ( στο αρχικο πειραμα 9,9 Mhz)

3. Τα ηλεκτρομαγνητια κυματα μεατφερονται μεσω του αερος στο δευτερο πηνιο ( ας ονομασουμε αντεννα β)

4, 5. Το δευτερο αυτό πηνιο συνδεεται/ενσωματωνεται με ένα φορητο υπολογιστη ή μια τηλεορασι ή ένα κινητο και δημιουργει μαγνητικη αντηχησι στην ιδια όπως το πρωτο πηνιο συχνοτητα και απορροφα την ηλεκτρικη ισχυ, φορτιζοντας την συσκευη ( τηλεορασι κινητο, υπολογιστη)


Εικονα 1

techpic

Εικονα 2

Μια πρακτικη εφαρμοφη της νεας τεχνολογιας Witricity ( Wireless+ Electricity) είναι η ανωτερω εικονοζομενη εφαρμογη.

Στην εικονα 2 η ενεργειακη πηγη φαινεται τοποθετημενη στο δαπεδο. Εχει συνδεθη με με ρευματοδοτη ( μπριζα) εναλλασσομενου ρευματος και δημιουργει ένα ταλαντουμενο μαγνητικο πεδιο.

Στην εικονα 1 ο αποδεκτης( διπλα-δεξια της συκευης τηλεορασεως) της μαγνητικης ενεργειας που διαχεται μεσω του μαγνητικου πεδιου, μετατρεπει την ενεργεια του μαγνητικου πεδιου σε εναλλασομενο ρευμα που φορτιζει την συσκευη τηλεορασεως.

Ιασων

Παρασκευή 17 Ιουλίου 2009

Η Ιστορία. Χαράκτες και Παραχαράκτες

Του Ιάσωνα
Αφορμη του κατωτερω πονηματος, υπηρξε αρθρο του Δημοσιογραφου Στεφανου Κασιματη στην εφημεριδα Καθημερινη της 5ης Ιουλιου 2009 με τιτλο "Προοδευτικός στη σημερινή Ελλάδα σημαίνει και αντικομμουνιστής"
columns_2_05/07/2009_321168
Και η "απαντηση" του υπογραφοντος με τον βαρυγδουπο τιτλο του "καθηγητη Ιστοριας στο ΑΠΘ" Γιώργου ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ, στον "αντικειμενικο" και γνωστο για την λατρεια του στην Ριζοασπαστικη "αληθεια"... Ριζοσπαστη.
Στον εξαιρετο φυσιοδιφη της κομμουνιστικης αληθειας θα ηθελα να υποβαλλω τις κατωθι ερωτησεις:
Ερωτησεις στον κο "καθηγητη"της ιστοριας του ΑΠΘ:

1. Κε καθηγητα ως "ιστορικος", πως χαρακτηριζετε την εισπραξι 15 δις δραχμών σε κοκκινα δολαρια που εδοθησαν με αποδειξεις υπογεγραμμενες απο επωνυμα ηγετικα στελεχη του ΚΚΕ από την Σοβιετικη πρεσβεια στο "τιμημενο" ΚΚΕ; Ψευδεται η εισαγγελια της Μοσχας;

2. Κε καθηγητα ως "ιστορικος", πως χαρακτηριζετε την ομολογια του Φλωρακη περι επιδιωξεως (στην χειροτερα των περιπτωσεων) της διαιρεσεως της Ελλαδας αλα κορεα; Ηταν δημοκρατικη εθνικη πραξι; ή "αγώνας" κατα της αποικιoκρατιας;

3. Κε καθηγητα, ως καθηγητης και ελλογος σκεπτομενος Ελλην, πως χαρακτηριζετε τις θεσεις του ΚΚΕ όπως εχουν αποτυπωθει στο προγραμμα του ΚΚΕ περι καταληψεως της εξουσιας με επαναστασι , ανατροπης του αστικου καθεστωτος , επαναστατικης κατακτησεως της εξουσιας σε συνεργασία με τους συμμάχους της(ΟΡΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ) ;
Προς ενημερωσι σας και των ελευθερων σκεπτομενων Ελληνων παραθετουμε τα κατωτερω κειμενα οπως εχουν καταγραφη για να εξαγουν τα δικα τους συμπερασματα, ενω βεβαιως οι απαντησεις σας δεοντως θα συνεκτιμηθουν...
****************************************************************
Α) Η Ιστορια.

1. Εφημερις Εστια 22.11.1991
"...Η τελευταια αποκαλυψις ομιλει δι εισπραξιν πεντε δισεκατομμυριων δραχμων κατά τα τελευταια 15 ετη. Η Μοσχα απεστελλε δια του διπλωματικου σακκου της εδώ πρεσβειας της Σοβιετικης Ενωσεως τα κοκκινα δολλαρια, τα οποια παρελαμβανον, υπογραφοντες τας ηδη ευρεθεισας αποδειξεις επωνυμα ηγετικα στελεχη του κομματος. Εν τουτοις τοσον το ΚΚΕ οσον και οι κατονομαζομενοι αποδεκται των δισεκατομμυριων ετηρησαν ευγγλωττον σιωπην... Δεον να σημειωθη ότι το παρ ημιν Κομμουνιστικο κομμα δεν επαχυνετο (η αληθεια είναι ότι τα εχει τα παχακια της η Θεα του Περισσου) μονο δια των δολλαριων αλλα και μεσω αλλων εμπορικων διαυλων και υποπτων τραπεζικων δοσοληψιων. Ο,τι και να ισχυρισθουν τωρα οι πρακτορες και εισπρακτορες του Κρεμλινου δεν θα δυνηθουν να αποσεισουν την σοβαροτεραν κατηγοριαν ότι υπηρξαν πληρωμενοι και ετεροκινητοι ..."

2. Γεωργιος Παπανδρεου. Εναρκτηριος ομιλια του στο Συνεδριο του Λιβανου.
"...Η ευθύνη του ΕΑΜ είναι ότι δεν απέβλεψε μόνον εις τον απελευθερωτικόν αγώνα, αλλά ηθέλησε να προετοιμάσει την μεταπολεμική τον επικράτηση. Δια τούτο επεδίωξε, πρώτον την μονοπώλησιν του εθνικού αγώνα. Δεν επιτρέπει εις κανέναν άλλον να ανέβη εις τα βουνά και να πολεμήσει τον κατακτητήν - εμποδίζει με ποινήν θανάτου τους Έλληνας να εκπληρώσουν το πατριωτικόν των καθήκον. "Παλαιόν παράδειγμα ο παριστάμενος συνταγματάρχης Σαράφης και πρόσφατον ο απουσιάζων Συνταγματάρχης Ψαρρός επεδίωξε την τρομοκράτησιν και την εξόντωσιν των αντιπάλων του... Οι αντίπαλοι του Ε.Α.Μ. εθεωρήθησαν εχθροί της Πατρίδος….
...Οφείλομεν να ομιλήσωμεν ειλικρινώς και απεριφράστως. Εάν το Ε.Α.Μ το οποίον αρχικώς με το σύνθημα της απελευθερώσεως έχει συγκινήσει ευρύτατα στρώματα τον λαού, και έχει προκαλέσει τον ενθουσιασμόν της νεότητος, τον οποίον όμως σήμερον, μετά την αποκάλυψιν των πολιτικών τον σκοπών και την χρησιμοποίησιν των μέσων της τρομοκρατίας, αποτελεί μίαν μικράν οργανωμένην και ένοπλον μειοψηφίαν απέναντι της μεγάλης ανόργανου και αφοπλισμένης πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού, εάν λοιπόν το ΕΑ.Μ. έχη την πρόθεσιν να χρησιμοποίηση την υλική του δύναμη την οποία απέκτησε χάρις στον πατριωτισμόν του λαού και την επικουρία των συμμάχων μας, ως όργανο εμφυλίου πολέμου και εξοντώσεως των αντιπάλων του και αύριο μετά το πέρας του πολέμου υπό το ψευδώνυμο της Λαϊκής Δημοκρατίας ως όργανον Δυναμικής επικρατήσεως επί της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού, τότε βεβαίως δεν υπάρχει στάδιον συνεννοήσεως. Το καθήκον μας τότε είναι να συναγείρωμεν το έθνος και να επικαλεσθώμεν την επικουρίαν όλων των μεγάλων συμμάχων μας και των κυβερνήσεων και της δημοσίας των γνώμης εις τον διπλούν αγώνα και κατά του εξωτερικού εισβολέως και κατά τουεσωτερικού εχθρού. Διότι ο Ελληνικός λαός δεν κάμνει επιλογήν τυράννων. Αρνείται την τυραννίαν..."

3. Θεμιστοκλής Σοφούλης (Βενιζελικός, εθεωρείτο ο δικηγόρος των "διωκομένων δημοκρατικών πολιτών’’ και ανένδοτος αντίπαλος της Δεξιάς) εκ των πρωταγωνιστών της εποχής εκείνης, και εγνωσμένος Βενιζελικός διατυπωνει τα εξης σε επιστολή του της 18ης Ιανουαρίου 1944, προς τον Υπουργόν Στρατιωτικών της εν Καίρω Ελληνικής Κυβερνήσεως , Βύρωνα Καραπαναγιώτη.
"...Η Ελλάς στενάζει σήμερον υπό την πίεσιν διττής κατακτήσεως του αλλοδαπού εχθρού και του ημεδαπού κατακτητού ο οποίος εν ονόματι της ελευθερίας κατεργάζεται, και αυτός την υποδούλωσιν της Ελλάδος δια πυρός και σιδήρου… Ο Ελληνικός Λαός δεν απέστερξε ποτέ να υποστή και τας μεγαλυτέρας θυσίας προς εξυπηρέτησιν του συμμαχικού αγώνος. Αλλ’ υποβάλλεται σήμερον εις βαρυτάτας θυσίας και τεραστίας καταστροφάς.
Δια τούτο λαμβάνω το θάρρος να υποβάλλω δι’ υμών μίαν θερμήν παράκλησιν. Να δοθή προς το ΕΑΜ η διαταγή να παύση του λοιπού η αγρία, η απάνθρωπος συμπεριφορά απέναντι μεμονωμένων αιχμαλώτων, όχι συνήθως εκ του πεδίου της μάχης αλλ’ εξ’ ενέδρας η τυχαίας συναντήσεως. Οι πενήντα - εκατό Γερμανοί αιχμάλωτοι τους οποίους μέχρι τούδε εφόνευσε το ΕΑΜ, δεν επιφέρουν βεβαίως αισθητήν μείωσιν της μαχητικής δυνάμεως του εχθρού, εκόστισεν όμως ο φόνος αυτών δι’ αντίποινα εις τον Ελληνικόν Λαόν την εξολόθρευσιν πλείστων κωμοπόλεων και χωρίων και πολλάς χιλιάδας θανατικών εκτελέσεων ομήρων.
Εκ της αφορμής αυτής ο Ελληνικός Λαός εθρήνησε μέχρι τούδε νεκρούς πολύ περισσοτέρους από τους πεσόντας ενδόξως κατά τον ιταλικόν πόλεμον ολόκληρον. Προσβάλλεται δε κυρίως η τιμή του Ελληνικού λαού εκ της θηριώδους αυτής διαγωγής του ΕΑΜ, δηλαδή της σφαγής μεμονωμένων αιχμαλώτων..."

4. Θ. Παπακωνσταντινου (τροτσικιστής στα νιάτα του, όπως με αφοπλιστική ειλικρίνεια ομολογεί, στην αυτοβιογραφία του στο βιβλίο "Η Μεγάλη Περιπέτεια" (Εκδόσεις Κάκτος Σελίς 46). Μία νεανική επιλογή που την πλήρωσε τότε "τοις μετρητοίς", με αποβολή από το πανεπιστήμιο και απώλεια σταδιοδρομίας στο Πανεπιστήμιο λογω των τότε πεποιθήσεων του καταγραφει στο σημαντικωτατο πονημα του "Ανατομια της Επαναστασεως" Μεγαλη περιπετεια. Εκδοσεις Κακτος.
"...Η δεκεμβριανη επαναστασις δεν κατωρθωσε να επικρατηση μολονοτι κατα την κρισιμον στιγμην αι ενοπλοι δυναμεις της ησαν πενταπαλσιαι των ηνωμενων Ελληνικων και Αγγλικων δυναμεων και ειχαν επιτυχη να δεσποζουν πλεον των εννεα δεκατων της ολης εκτασεως της ελληνικης πρωτευουσης... Την 10ην Ιανουαρίου 1945 γραφει ο Παπακωνσταντινου, "οι κομμουνιστές εζήτησαν και υπέγραψαν ανακωχήν… Τεσσαρας μολις μηνας μετά την αποτυχιαν και υπο την καταθλιψιν της καθολικης αγανακτησεως του Εθνους ηναγκασθησαν να τα ομολογησουν συνοπτικως και εκεινοι ακομη, οι οποιοι υπήρξαν πρωτεργαται της ή συνοδοιποροι της, αφου ειχαν ηδη εξασφαλισει την προσωπικη ατιμωρησιαν των.
Την 5ην Απριλίου 1945 εδημοσιεύθη εις τον Ριζοσπάστην υπόμνημα υποβληθέν εις τον Αντιβασιλέα και τον Πρωθυπουργόν, φέρον τας υπογραφές των Σιάντου, Ζευγου, Πορφυρογένη, Σβώλου, Αγγελόπουλου, Ασκούτση, Μάντακα κλπ. Και εις το υπόμνημα τούτο εγράφοντο τα εξής: [Εγινε ένα κίνημα που όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν έπρεπε να γίνη και έπρεπε να αποφευχθή…Και δυστυχώς κατά το κίνημα αυτό έγινα όσα έγιναν εναντίον αμάχων και αθώων]…’’

5. Ι. Σοφιανοπουλος (αριστερος πολιτικός ο οποίος το 1936 συμμετείχε στο Λαϊκό Μέτωπο του ΚΚΕ ενώ είχε διατελέσει διευθυντής του γραφείου τύπου του Ελευθερίου Βενιζέλου) στην εισηγητική του ομιλία κατά την διάσκεψιν της Βαρκιζης, το πρωτο θεμα που εθεσε ητο η απελευθερωσις των ομήρων, που είχαν απαχθεί από τους αντάρτες του ΚΚΕ/ΕΛΑΣ/ΕΑΜ κατοπιν της διαταγής που εξέδωσε η κεντρική επιτροπή του ΕΛΑΣ, ολίγον προ της αναχωρήσεως των κομμουνιστών εκ της περιμέτρου των Αθηνών.
"...Η αποδοσις των Ομήρων, λέγει ο Ι.Σοφιανοπουλος απευθυνόμενος προς τα μέλη της επιτροπής τους οποίους κατά χιλιάδας συνέλαβε και απηγαγεν ο ΕΛΑΣ, είναι ζήτημα τιμής δια την Κυβερνησι και ανθρωπισμού δια τους στασιαστας, οι οποίοι θα έπρεπε να ειχον υπ’οψιν των, ότι αθώοι πολιται δεν είναι δυνατόν να απαγαγωνται ως αγέλη, πότε εις τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως και πότε εις τα βουνά και εις τα χαράδρας μέσα εις μιαν κολασιν πεινης ταλαιπωρίας κακουχιών βασάνων και θανατικών εκτελέσεων μολονότι εις ουδεν επταισαν, εκτός εάν ως πταίσμα θεωρηθη ότι ειχον αντίθετα πολιτικά φρονήματα προς τους στασιαστας,..."

Β) Οι Χαράκτες …

1. Ν. Ζαχαριαδης Γενικος ΓρΑμματευς του ΚΚΕ.
Στο "Χρονικό" του, που άρχισε να γράφει την Πρωτομαγιά του 1966, με την κήρυξη της απεργίας πείνας την οποία είχε ξεκινήσει, διαμαρτυρόμενος για την απάνθρωπη απομόνωσή του από τους Σοβιετικούς, στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, αναφέρεται στον ένοπλο αγώνα της περιόδου 1946-49 και σημείωνε ότι, θεωρούσε "κάλπικη" την άποψη ότι το ελληνικό αριστερό κίνημα παρασύρθηκε στον ένοπλο αγώνα από τους Αγγλους. "Στην πραγματικότητα", υποστήριζε, "...οι Αγγλοι θέλαν να μας παρασύρουν στις δικές τους εκλογές [αναφερεται στις εκλογες της 31ης Μαρτιου 1946 στις οποιες απειχαν οι κομμουνιστες] για να επικυρώσουν έτσι κοινοβουλευτικά - "λαϊκά" το καθεστώς που επέβαλαν με την ένοπλη επέμβασή τους και με τη Βάρκιζα...". Το ΒΗΜΑ, 17/08/2003 , Σελ.: B29 Κωδικός άρθρου: B13940B291ID: 257162.

2. Χαριλαος Φλωρακης, ο "άνθρωπος που τίμησε το ΚΚΕ με την ζωή και το έργο του" κατα τον σημερινό πρωθυπουργό Κ.Καραμανλή, στο ΒΗΜΑ της 9ης Δεκεμβρίου 2001, επιβεβαιωνει, διευκρινιζει με τα δικα του λογια τους σκοπους και τις επιδιωξεις του ΚΚΕ /ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΔΣΕ.
"...Ο Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε λήξει και οι επιχειρήσεις συνεχίζονταν. Εμείς θα είχαμε τη δυνατότητα να οργανωθούμε κανονικά και θα κοβόταν η Ελλάδα αλά Κορέα, μισή μισή... Υπήρχε η δική μας προσδοκία. O Κόκκινος Στρατός. Αυτόν περιμέναμε να κάνει προς τα κάτω, αλλά μπήκε μονάχα σαράντα έως πενήντα χιλιόμετρα στην περιοχή της Θράκης, ξαναγύρισε στη Βουλγαρία και πήγε προς τη Γιουγκοσλαβία. Περιμέναμε εμείς ο έρημοι να 'ρθει προς τα κάτω. Δεν ήρθε..."

Γ) Οι Παραχαρακτες

Αρθρο του υπογραφοντος με τον βαρυγδουπο τιτλο του καθηγητης Ιστοριας στο ΑΠΘ Γιώργου ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=12/7/2009&id=11063&pageNo=15&direction=1
Ο αντικομμουνισμός, ο ολοκληρωτισμός και η ιδέα της προόδου
Με αφορμή το άρθρο της "Καθημερινής της Κυριακής" (5 Ιούλη), όπου "εξηγείται" γιατί "ο προοδευτικός στη σημερινή Ελλάδα σημαίνει και αντικομμουνιστής"!
Στην εξέλιξη του σκεπτικού του συντάκτη της "Καθημερινής" συνυπάρχουν, μαζί με τα πάγια επιχειρήματα του αντικομμουνισμού, μερικά νέα στοιχεία που θα πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα. Τα πρώτα, αν θέλετε, τα έχουμε συνηθίσει. Επικρέμαται επί των κεφαλών μας η αναθεώρηση της Ιστορίας: "...Η ιστορική θεώρηση του εμφυλίου αναπόφευκτα θα αλλάξει κάποτε" γράφει ο κύριος Κασιμάτης, την οποία, προσθέτει, έχει αναλάβει "μία νεώτερη γενιά ιστορικών"- φυσικά μνημονεύει τους Μαζάουερ, Καλύβα και Μαρατζίδη (εκπλαγήκατε;), τον πρώτο μάλλον για να προσδώσει κύρος "ιστορικού" στους δύο επόμενους. Αυτή η αναθεώρηση θα αποδείξει, εάν έχουμε καλά καταλάβει, ότι ο κομμουνισμός αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εγκληματική συνωμοσία που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Περιμένουμε...
... Είναι πολύ πιθανό ότι στο ορατό μέλλον θα επιστρατευθούν σαφώς περισσότερα - και σοβαρότερα - αντικομμουνιστικά μέτρα από την αρθρογραφία της "Καθημερινής" και των άλλων αστικών εφημερίδων ή την προσαρμογή της Ιστορίας από τους διάφορους Καλύβες.
Αφού είχα κλείσει το κείμενο αυτό θυμήθηκα την παλαιά περιπέτεια του πατέρα του κυρίου Κασιμάτη που θήτευσε ως "όμηρος"του ΕΛΑΣ στη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Θλιβερή περιπέτεια όντως, η οποία όμως έγινε σε γενικότερα θλιβερές εποχές. ... Η ηγεσία του ΕΛΑΣ αποφάσισε τη στοχευμένη συγκέντρωση ομήρων ως μέτρο ανάγκης για να περιορίσει αυτόν τον μαζικό εξανδραποδισμό του λαού των συνοικιών της Αθήνας.
Θέλετε να μιλήσουμε για εγκλήματα με άρωμα αποικιοκρατίας; Στη διάθεσή σας. Αποτελεί, όπως φαντάζεστε, ένα πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο της σύγχρονης Ιστορίας.

Επιλογος:

Οι σημερινες επιδιωξεις του ΚΚΕ όπως καταγραφονται στο Προγραμμα του ΚΚΕ και ανακοινωθησαν κατά την διεξαγωγή του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ που έλαβε χώραν απο 9-12 Φεβρουαρίου 2005
1. Κεφάλαιο με τίτλο "Η Οικοδόμηση του Σοσιαλισμού"
"...Αφετηρία για το πέρασμα της ελληνικής κοινωνίας στο σοσιαλισμό, κατώτερη βαθμίδα του κομμουνισμού είναι: η επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας απο την εργατική τάξη σε συνεργασία με τους συμμάχους της..Ανεξάρτητα απο την μορφή που θα πάρει το σοσιαλιστικό κράτος απο την άποψη της ταξικής ουσίας, θα είναι επαναστατική εξουσία της εργατικής τάξης, η δικτατορία του προλεταριάτου..." και εν συνεχεία, "...Η μορφή που θα πάρει το επαναστατικό εργατικό κράτος θα λυθεί μέσα στην επαναστατικη πάλη στους σκληρούς ταξικούς αγώνες , σε συνθήκες που ξεσπάει και αναπτύσσεται η επαναστατική διαδικασία..."
2. Πολιτική Απόφαση του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, για τα καθήκοντα του Κόμματος μέχρι το 18ο Συνέδριο-Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο και το Σοσιαλισμό.
Το ΚΚΕ σταθερά προσπαθεί να πείθει ότι δεν αρκεί να φύγουν τα αστικά κόμματα και οι σύμμαχοί τους από το τιμόνι της διακυβέρνησης. Πρέπει να ανατραπεί το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του. Να δημιουργηθεί μια νέα λαϊκή εξουσία, που δεν είναι άλλη από τη σοσιαλιστική.
Σε συνθήκες κορύφωσης της ταξικής πάλης, επαναστατικής ανόδου του λαϊκού κινήματος, όταν η επαναστατική διαδικασία έχει ξεκινήσει, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση, ως όργανο λαϊκής εξουσίας, που έχει την έγκριση και τη συγκατάθεση του αγωνιζόμενου λαού, χωρίς γενικές εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες...

Κάντε "κλικ" στο απόκομμα της εφημερίδος για πλήρες μέγεθος.

Ιασων

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009

Οι περιπέτειες ενός παγκόσμιου επιχειρηματία


Διάβασα αυτό το πολύ σημαντικό κείμενο στην Ναυτεμπορική που έγραψε ο Κος Αθ. Παπανδρόπουλος , και το οποίο θα ήταν χρήσιμο σ' όσους επιθυμούν να ξεχωρίσουν από τον κρατισμό, το δημοσιουπαλληλίκι και τη νεοελληνική αθλιότητα...
____________________

Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν «τρελό», άλλοι «μεγάλο μπλοφαδόρο», άλλοι «ιδιοφυΐα του επιχειρείν», άλλοι «μετρ της παραδοξολογίας και της επικοινωνίας». Όμως, όλοι συμφωνούν. Ο πολυδισεκατομμυριούχος σήμερα σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον αποτελεί σήμα κατατεθέν της επιτυχίας και του επιχειρείν.

Και, βεβαίως, δεν έχουν άδικο. Από τη δημιουργία της με την μορφή εταιρείας που πουλούσε δίσκους μουσικής μέσω ταχυδρομικών παραγγελιών, μέχρι και την ίδρυση της Virgin Galactic, σήμερα η Virgin είναι μία από τις πρώτες «καθημερινές» μάρκες σε ολόκληρο τον κόσμο, την οποία εμπιστεύονται και απολαμβάνουν πολλά εκατομμύρια άτομα.

Ερχόμενος λοιπόν στην Ελλάδα, μετά από πρόσκληση της εταιρείας «Πρόθεση ΑΕ» την οποία διευθύνει ο κ. Βασ. Τσάρας, ο σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον θα καλείτο να απαντήσει σε αρκετά ερωτήματα, όπως: Ποια προσόντα αναζητά στα άτομα που προσλαμβάνει; Πώς διαχειρίζεται μία κρίση; Ποιους επιχειρηματίες θαυμάζει περισσότερο; Ποια η αληθινή ιστορία που κρύβεται πίσω από την επιτυχία της Virgin Blue στην Αυστραλία; Τι πραγματικά συνέβη όταν η Virgin υπέβαλε προσφορά για να εξαγοράσει την Northern Rock; Γιατί ο ίδιος πιστεύει ότι όλες οι επιχειρήσεις πρέπει να συνεργασθούν με τις κυβερνήσεις για να αντιμετωπίσουν την κλιματική αλλαγή και να επενδύσουν στο μέλλον του πλανήτη μας; Ποιες οι επιπτώσεις της σημερινής κρίσης στο επιχειρείν και τη φιλοσοφία του;

Τις απαντήσεις στα περισσότερα από τα ερωτήματα αυτά ο ενδιαφερόμενος μπορεί να βρει στο εκπληκτικό βιβλίο του ιδρυτή του ομίλου Virgin, με τίτλο «Η Επιχείρηση Γυμνή» (εκδ. Interbooks), το οποίο, σε τελική ανάλυση, αποτελεί πραγματική βίβλο του επιχειρείν -ενός επιχειρείν ασυνήθιστου, τολμηρού και απίστευτα εφευρετικού.

Ακόμα, το βιβλίο του σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον αποτελεί οδηγό επιτυχίας για κάθε νέο που θέλει να συμμετέχει στον κόσμο και όχι να επαναλαμβάνει «αρλουμπολογίες» και βαρύγδουπες κενολογίες.

Κάνοντας έτσι λόγο για την επιτυχία, ο σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον, πραγματικός παγκόσμιος επιχειρηματίας, γράφει τα ακόλουθα -αποκαλυπτικά για το χαρακτήρα του, τη θέλησή του και τη φαντασία του.

«Αν στα εφηβικά μου χρόνια δεν είχα τραυματιστεί σοβαρά στο γόνατο, θα ήθελα να ασχοληθώ με τον αθλητισμό.

Αν δεν αντιμετώπιζα προβλήματα δυσλεξίας, δεν θα είχα εγκαταλείψει το σχολείο για να δημιουργήσω ένα περιοδικό, που σημαίνει ότι δεν θα είχα καταλήξει να διοικώ το περιοδικό Student, πράγμα που σημαίνει ότι η Virgin Records δεν θα είχε δημιουργηθεί ποτέ, που σημαίνει…

Είναι πολλοί οι δρόμοι που μπορείς να ακολουθήσεις σε αυτή τη ζωή και η επιλογή του σωστού δρόμου έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Και, σαν να μην υπήρχε αρκετή πίεση, δεν είναι σωστή επιλογή το να μην κάνεις καμία επιλογή, επειδή η προσέγγιση αυτή στη ζωή οδηγεί εγγυημένα στην αποτυχία.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει η δέουσα προσοχή και βοήθεια προς τους νέους, ώστε να τους στρέψουμε προς τη σωστή κατεύθυνση. Όλοι οι νέοι δικαιούνται να πάρουν σοφές συμβουλές. Χρειάζονται κάποιον που να μπορεί να τους δείξει κάποιο μέλλον.

Πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να καταλάβουν τι μπορούν να κάνουν στη ζωή τους, πώς μπορούν να την απολαύσουν, πώς μπορούν να πληρώσουν τα έξοδα αυτής της ζωής και πώς μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους.

Νομίζω ότι είναι ντροπή που διδάσκουμε στα παιδιά μας τα πάντα γύρω από τον κόσμο, αλλά δεν τα διδάσκουμε πώς να συμμετέχουν στον κόσμο, πώς να υλοποιούν μία ιδέα, πώς να μετρούν τις συνέπειες των πράξεών τους, πώς να δέχονται ένα «χαστούκι» ή πώς να μοιράζονται την επιτυχία τους.

Τι είδους κόσμος είναι αυτός που φτιάξαμε, όπου οι άνθρωποι μπορούν να χρησιμοποιούν τη φράση «όλα είναι μέσα στη ζωή» χωρίς να υπάρχει αμφισβήτηση ή αντιπαράθεση;

Η επιχειρηματικότητα είναι η παλλόμενη καρδιά της επιχείρησης. Η επιχειρηματικότητα δεν αφορά το κεφάλαιο. Αφορά τις ιδέες. Μεγάλο κομμάτι της επιχειρηματικότητας μπορεί κάποιος να το διδαχθεί και υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη να το διδάξουμε, καθώς αντιμετωπίζουμε τις τεράστιες παγκόσμιες προκλήσεις του 21ου αιώνα.

Επίσης, επιχειρηματικότητα σημαίνει επιδίωξη της τελειότητας -όχι αυτής που μετριέται με βραβεία ή επιδοκιμασίες από τρίτους, αλλά τελειότητα που επιτυγχάνει κάποιος για τον εαυτό του διερευνώντας αυτά που έχει να τού προσφέρει ο κόσμος.

Πρόσφατα έγραψα σε κάποιον ο οποίος, όπως και εγώ, είναι δυσλεξικός. Είπα ότι είναι σημαντικό να αναζητήσει κάποιος τα δυνατά του σημεία, να προσπαθήσει να διακριθεί σε αυτά που είναι καλός.

Τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρουν αυτά στα οποία δεν είσαι καλός και σίγουρα δεν πρέπει να ενδιαφέρουν ούτε εσένα.

Όσο επιτυχημένος και αν γίνεις στη ζωή, τα πράγματα στα οποία δεν είσαι καλός θα ξεπερνούν πάντα εκείνα στα οποία είσαι καλός. Γι αυτό, μην αφήνεις τα όριά σου να πλήξουν την αυτοπεποίθησή σου. Παραμέρισέ τα και στρέψε τον εαυτό σου προς τα δυνατά σημεία σου.

Αυτή, νομίζω, είναι μια καλή συμβουλή για τους νέους. Για όσους δε από εσάς έχετε πάψει πλέον να είστε νέοι, η συμβουλή μου είναι η εξής: διαβάστε ξανά την παραπάνω παράγραφο, προσθέτοντας θαυμαστικό στο τέλος κάθε πρότασης.

Στον κόσμο των επιχειρήσεων έχεις πάντα κάποια επιλογή και είσαι πάντα υποχρεωμένος να επιλέξεις. Με την κατάλληλη στάση, η επιχείρηση θα κρατήσει το πνεύμα σου αιωνίως νεανικό, επειδή η επιχείρηση αλλάζει συνέχεια, οι αλλαγές φέρνουν πάντα ευκαιρίες και ποτέ δεν μπορείς να κρυφτείς από τις αλλαγές που σε περιμένουν στη γωνία.

Στον κόσμο των επιχειρήσεων, η συντηρητική νοοτροπία θα αποτελέσει για εσάς τροχοπέδη, η τήρηση αμυντικής στάσης θα σάς αποδυναμώσει, ενώ η τυχόν αδυναμία να αντιμετωπίσετε τα γεγονότα θα σάς σκοτώσει.

Οι επιχειρήσεις ευνοούν τα ανοιχτά μυαλά. Ευνοούν αυτούς που η αισιοδοξία τούς οδηγεί να προετοιμασθούν για πολλές πιθανές μορφές του μέλλοντος, πράγμα που συμβαίνει για τη χαρά που έχει κάποιος να το κάνει.

Ευνοεί αυτούς που τρέφουν μία ανθρωπιστική και γεμάτη ενδιαφέρον αντίληψη για τον κόσμο. Αυτούς που μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους στη θέση των πελατών τους, των εργατών τους και των ατόμων που επηρεάζονται από τη δραστηριότητά τους.

Οι επιχειρήσεις ευνοούν τα άτομα που, όταν βλέπουν ένα πρόβλημα ή μία αδικία, προσπαθούν να κάνουν κάτι γι αυτό. Ευνοεί τους πραγματιστές αντί τους τελειομανείς, τους τολμηρούς αντί τους ονειροπόλους.

Όταν όλα γίνουν σωστά και με το κατάλληλο πνεύμα, οι επιχειρήσεις θα σάς φέρουν και την επιτυχία -όποια και αν είναι αυτή. Γι αυτό, ας αποκαλύψουμε αυτή τη συγκεκριμένη υπόθεση μια για πάντα: όταν μιλάμε για επιτυχία, για ποιο ακριβώς πράγμα μιλάμε;

Μιλάμε για χρήματα; Ως μέτρο της επιτυχίας τα χρήματα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ένα μάλλον πρόχειρο μέτρο. Ο κόσμος έχει πάντα την περιέργεια να μάθει πόσο πλούσιοι είναι οι άλλοι.

Είναι ένα θέμα που έχει ενδιαφέρον και το οποίο παράγει πολλή συζήτηση και σχόλια. Όμως, στην πραγματικότητα ο πλούτος είναι όπως το ρυάκι με το τρεχούμενο νερό.

Κάποιες εποχές η ροή του χρήματος είναι σαν ορμητικός χείμαρρος και πλημμυρίζεις με μετρητά. Την επόμενη στιγμή, ρίχνεις χρήματα για να αναπτύξεις μία επιχείρηση και τα χρήματά σου εξαφανίζονται μέσα σε μία νύχτα, αφήνοντας πίσω τους μία ξερή κοίτη.

Τι ισχύει στην περίπτωσή μου; Εγώ είμαι πλούσιος. Επιτέλους, το είπα. Οι Αμερικανοί συνήθως μιλούν για τα πλούτη.

Εμείς στη Βρετανία νιώθουμε μια κάποια αμηχανία γύρω από αυτό το θέμα και νομίζω ότι αυτό είναι καλό. Εγώ, όταν πηγαίνω σε μία δεξίωση, βλέπω άτομα και όχι υπόλοιπα τραπεζικών καταθέσεων -και θέλω να πιστεύω ότι όταν οι άλλοι μιλούν μαζί μου νιώθουν το ίδιο.

Αν το χρήμα είναι ένα άστοχο μέτρο για την επιτυχία στη ζωή, η διασημότητα είναι ακόμα χειρότερο.

Τα ΜΜΕ αρέσκονται να προσωποποιούν και να απλοποιούν τα πράγματα, και το καταλαβαίνω. Είναι πολύ πιο εύκολο να μιλάς για τον Στιβ Τζομπς της Apple, τον Μπιλ Γκέητς της Microsoft ή τον Ρίτσαρντ Μπράνσον της Virgin.

Όμως αυτό δεν αποκαλύπτει πραγματικά ότι υπάρχει ολόκληρη στρατιά υψηλόβαθμων στελεχών που κάνουν σημαντική δουλειά και παίρνουν καθημερινά σημαντικές αποφάσεις. Όλοι θέλουν να κάνουν το χώρο των επιχειρήσεων να φαίνεται «απλός» και αυτός είναι ένας από τους σταθερούς στόχους μου.

Αλλά, στην πραγματικότητα, υπάρχουν ορισμένες πολυπλοκότητες για τη διοίκηση μιας εταιρείας των ΜΜΕ, μιας επιχείρησης που κάνει τουριστικά ταξίδια στο διάστημα ή μιας αεροπορικής εταιρείας.

Αν ούτε τα χρήματα, ούτε η διασημότητα δεν αποτελούν αυτό που πραγματικά είναι η επιτυχία, τι μπορούμε να πούμε για την προσωπική ισχύ; Με ρώτησαν, κάποτε, τι θα συμβεί αν σπάσει το μπαλόνι που λέγεται Ρίτσαρντ Μπράνσον.

Μήπως ο όμιλος Virgin στηρίζεται υπερβολικά σε ένα μόνον άτομο; Αστειευόμενος απάντησα ότι την εποχή που ασχολιόμασταν αποκλειστικά με την Virgin Records πάντα διαπιστώναμε ότι, όποτε πέθαινε κάποιος μεγάλος της ροκ μουσικής σκηνής, οι πωλήσεις των δίσκων μας εκτινάσσονταν στα ύψη.

Χρειάστηκα πάνω από 35 χρόνια για να χτίσω τη μάρκα Virgin και, αν αύριο με πατήσει αυτοκίνητο, νομίζω ότι θα επιβιώσει και χωρίς εμένα -όπως θα επιβιώσει και η Google χωρίς τους ιδρυτές της και η Microsoft χωρίς τον Μπιλ Γκέητς. Για μένα, το σημαντικότερο έργο έγινε.

Πολλοί εργάστηκαν με αυταπάρνηση στα πρώτα βήματά της, για να χτιστεί αυτή η μάρκα. Με εμένα ή χωρίς εμένα, η Virgin θα συνεχίσει να υπάρχει για πολλά ακόμα χρόνια.

Αυτό σημαίνει δύναμη; Από κάποια άποψη, υποθέτω πως είναι δύναμη. Όμως, η άποψη ότι με κάποιον τρόπο «ελέγχω» τη μάρκα είναι κάπως αλλόκοτο και ανόητο. Εγώ τη γέννησα τη μάρκα. Εγώ τη στήριξα και συνεχίζω να τη στηρίζω.

Εγώ τη δημιούργησα και εγώ την ανέδειξα σε πρώτη. Ένας από τους λόγους για τους οποίους σηκώνομαι το πρωί από το κρεβάτι μου είναι ότι τη σκέφτομαι. Τις ιδέες, όμως, δεν μπορείς να τις ελέγξεις.

Κάτι άλλο που με κάνει να σηκώνομαι το πρωί είναι η σκέψη ότι πρέπει να κάνω κάτι που να ξεχωρίζει.

Αυτός είναι ο λόγος που ποτέ δεν ήθελα να διοικήσω μια μεγάλη εταιρεία και αυτός είναι ο λόγος που αποκομίζω τεράστια ικανοποίηση δημιουργώντας και φροντίζοντας πολλές μικρότερες. (Πρέπει να προσέχω τους όρους που χρησιμοποιώ εδώ, επειδή οι αεροπορικές εταιρείες δεν είναι καθόλου μικρές εταιρείες! Ελπίζω όμως ότι έχετε πλέον καταλάβει με ποιο πνεύμα το λέω αυτό).

Η Virgin, λόγω τού ότι θυμάται πώς είναι να είσαι μία μικρή επιχείρηση, κατάφερε να κάνει πολλά και θετικά σε πολλούς διαφορετικούς τομείς του χώρου των επιχειρήσεων.

Νομίζω ότι όσο πιο ενεργά και πρακτικά συμμετέχεις, τόσο πιο επιτυχημένος θα νιώθεις.

Και, πραγματικά, αυτόν τον ορισμό θα έδινα στην επιτυχία. Αυτή τη στιγμή θεωρώ ότι κάνω όλο και περισσότερα για να βοηθήσω την περιφρούρηση του μέλλοντός μας πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Αυτό με κάνει επιτυχημένο; Το σίγουρο είναι ότι με κάνει ευτυχισμένο -και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Επιτυχία για μένα σημαίνει αν κατάφερες να δημιουργήσεις κάτι για το οποίο μπορείς πραγματικά να νιώθεις υπερήφανος. Τα κέρδη είναι απαραίτητα για να επενδύσεις στο επόμενο πρόγραμμα -και να πληρώσεις τα έξοδα, να ξεπληρώσεις του επενδυτές και να ανταμείψεις όλους όσοι εργάστηκαν σκληρά.

Αλλά μέχρι εκεί. Κανέναν δεν πρέπει να θυμούνται από το πόσα χρήματα κατάφερε να συγκεντρώσει όσο ζούσε. Το αν θα πεθάνεις έχοντας 1 δισεκατομμύριο δολάρια στον τραπεζικό σου λογαριασμό ή 20 δολάρια κάτω από το μαξιλάρι σου δεν έχει και τόση σημασία.

Δεν ήταν αυτό το επίτευγμά σου σε αυτή τη ζωή. Αυτό που έχει σημασία είναι αν δημιούργησες κάτι ξεχωριστό και αν έκανες κάποια πραγματική διαφορά στη ζωή των άλλων. Οι επιχειρηματίες, οι επιστήμονες και οι καλλιτέχνες που πέθαναν πάμπτωχοι είναι συχνά οι ήρωες».

Αυτά και πολλά άλλα αναφέρει ο σερ Ρίτσαρντ Μπράνσον στο 400 σελίδων βιβλίο του -και όσοι θέλουν να ξεφύγουν από τη ρουτίνα, τις κατεστημένες καταστάσεις και τη μίζερη θεώρηση της πραγματικότητας, θα πρέπει επειγόντως να το διαβάσουν.

Για την αντιγραφή
ΙΑΣΩΝ

Σάββατο 4 Ιουλίου 2009

Γραμμοφωνική επανάληψη: η Ρητορική της παραπληροφόρησης..


Οπου η οδυνηρη επαφη με την πραγματικοτητα σκοτωνει τις ψευδαισθησεις

«....Η καθαρή και απλή διαβεβαίωση απαλλαγμένη απο κάθε συλλογισμό και κάθε απόδειξη, συνιστά ένα σίγουρο μέσο για να εισδύση μια ιδέα μέσα στο πνεύμα των μαζών...Ο Ναπολέων έλεγε ότι δεν υπάρχει παρά μόνο μία σοβαρή μορφή ρητορικής , η επανάληψη.Το πράγμα που διαβεβαιώνεται, φθάνει με την επανάληψη να εγκατασταθεί μέσα στα πνεύματα, σε σημείο που γίνεται αποδεκτό, ως μία αποδεδειγμένη ‘’αλήθεια’’..» ..» Εκδόσεις Ζήτρος 2004, ‘’ Η ψυχολογία του όχλου’’ σελίς 112, Gustave Le Bon (1841-1931)

Κάθε μερα, κάθε εβδομαδα, κάθε χρονο, τις ιδιες εποχες μια είναι η αρρωστη ρητορικη.Η διαρκης συντριπτικη συνθλιπτικη της λογικης .H αλογη τυφλη κωφη γραμμοφωνικη Επαναληψις..

Ως εάν ουδεν συνεβη, τιποτα δεν αλλαξε , η αληθεια ποτε δεν απεκαλυφθη και μονο το ψευδος η απατη η εικονικη παργματικοτητα εχει επικρατησει.

Διαβαζω στον φιλαληθη αγνο εναρετο και αντικειμενικο Ριζοσπαααααααααστη.. http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=28/6/2009&id=11023&pageNo=17&direction=-1

«Στα βήματα των μαχητών του ΔΣΕ ( «ΔΙΑΒΑΖΕ ΓΟΡΤΕΣ ΑΓΑΠΗΣ»)

Στις 11 και 12 Ιούλη, τα μέλη της ΚΝΕ, οι φίλοι της Οργάνωσης, οι νέοι και οι νέες που αντιστέκονται και παλεύουν ενάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, θα βαδίσουν στα χνάρια των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Θα ανέβουν στη Λυκόρραχη, στο μνημείο του ΔΣΕ, για να αποτίσουν φόρο τιμής στους ηρωικούς μαχητές,..«Διδασκόμαστε από τους αγώνες του λαού μας και της νεολαίας, γνωρίζουμε την πραγματική ιστορία του τόπου μας, του λαϊκού - επαναστατικού κινήματος. Η γνώση της ιστορίας είναι δύναμη στην πάλη της εργατικής τάξης και των νέων σήμερα ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης που τις συνέπειες και τις κρίσεις του σήμερα τις ζουν με τα ελαστικά ωράρια, την ανεργία. Ο αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας ήταν ο αγώνας του λαού μας ενάντια σ' αυτό το σύστημα για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες χωρίς πόλεμο και φτώχεια», τονίζεται στο σχετικό πλατύ κάλεσμα της ΚΝΕ..»

Και διερωτωμαι..

Eνώ έχει αποδειχθη διαχρονικώς, εκ των ιστορικών γεγονότων -διεθνώς και εντοπίων- πλέον, ότι ειναι η ολοκληρωτική αρνησις της Δημοκρατίας, το σταλινικό ΚΚΕ, επιμένει να εμφανίζεται ως το απαύγασμα αυτής.. Η δογματική, εξωπραγματική, μισάνθρωπος ηγεσία του, εξακολουθεί να διατηρεί άταφο το όζον πτώμα του θανόντος κομμουνισμού. Να οργανώνει «μνημόσυνα» και «συγκινησιακά ανταμώματα» για τα «γενεθλια » των εγκληματικών συμμοριών του ΔΣΕ. Όλοι τους, θλιβερές σκιές στο νεκροταφείο της ματωμένης ιστορίας τους, αμετανόητοι, μισητικοι, δουλοποιοί προσπαθούν να κρύψουν στο σκοτάδι, της διεστραμμένης λίθινης ιδεολογίας του μίσους και της βίας, το Φως της αλήθειας.

Παραθετουμε ρησεις κομμουνιστων που μετα την βαθεια γνωριμια τους με το καρκινικο εκτρωμα , που τους σημαδεψε για το υπολοιπο του βιου των, διετυπωσαν τα εξης:

1. Ο Λεωνίδας Κύρκος στις 3/12/2006 ( συνεντευξις στην καθημερινη) διευκρινίζει για το ΚΚΕ και τον ΔΣΕ

«...Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη νεολαία, γραμματέας της νεολαίας κ.τ.λ. Άνθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες.»

2. Ο Λεωνίδας Τζεφρώνης - γραμματεύς της ΕΠΟΝ Σπουδάζουσας του ΚΚΕ , μέλος του ΔΣΕ, γνωστός και από την μυθιστορηματική του απόδρασι από τις φυλακές των Βούρλων την 17η Ιουλίου 1955 - αφηγείται στο βιβλίο του Στέλιου Κούλογλου, ‘’Μαρτυρίες για τον εμφύλιο και την Ελληνική αριστερά’.

«...Έγραψα κάποτε σ’ ένα άρθρο μου στην Αυγή ότι ευτυχώς που δεν νικήσαμε τον Δεκέμβριο και ευτυχώς που ηττηθήκαμε και στον Εμφύλιο. Γιατί αν νικούσαμε και δημιουργούσαμε εδώ στην Ελλάδα τη λεγόμενη λαϊκή δημοκρατία σήμερα θα είμαστε χειρότερα απ’ ότι είναι οι Ρουμάνοι, οι Βούλγαροι, και οι Αλβανοί..»

3. Ο Στέλιος Γιατρουδάκης στο ίδιο βιβλίο (σελίς 540), έτερος ομοϊδεάτης αντάρτης του ΔΣΕ στη «διμοιρία καταστροφών» εν συνεχεία , «πολιτικός επίτροπος Αθήνας», εκπαιδευθείς στη «Σχολή Πολιτικών Επιτρόπων» του ΚΚΕ στο Βίτσι, απαντά ως εξής. «..Τι θα κάναμε αν κερδίζαμε? …δεν είναι καθόλου δύσκολο να απαντηθεί. Μπορούμε να πούμε , χωρίς ενδοιασμούς , ότι θα φτιάχναμε ένα καθεστώς παρόμοιο μ’ εκείνα που δημιουργήθησαν σε όλες τις νεοσύστατες λαϊκές δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης μετά τον τερματισμό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν μάλιστα οι ηγεσίες του ΚΚΕ ήταν πάντοτε εξαρτημένες από το κράτος και το κόμμα ‘’οδηγό’’ ». Ενώ εξ’ισου ειλικρινής και αποκαλυπτικός,

4.Ο Πάνος Δημητρίου, πρόσφυγας στη Τασκένδη, υπεύθυνος του ιδεολογικού τομέως του ΚΚΕ, καταμαρτυρεί (σελίς 473,474) «..Το ΚΚΕ είχε περιέλθει σε μια κατάστασι πλήρους εξάρτησης. Τίποτα δεν γινόταν εάν δεν υπήρχε η έγκριση των Σοβιετικών....Από τότε χάθηκε κάθε αυτοτέλεια. Κι αυτό φάνηκε πολύ καθαρότερα με την ολομέλεια που αποφάσισε για το Μακεδονικό πρόβλημα, με την απόφαση για πλήρη αυτοδιάθεση μέχρι αποχώρησης της Μακεδονίας.»

5. Ο Γενναιος και ανεπαναληπτος εθνικο κεφαλαιο Τακης Λαζαριδης στο βιβλιο ομολογια του, «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι» ( για οσους το αγνοουν ας μας επιτραπη να επαναλαβουμε, ότι ε καταδικασμένος σε θάνατο στη δίκη Μπελογιάννη τον Φεβρουάριο του 1952, έτυχε τελικως χάριτος επειδή ο πατέρας του είχε εκτελεστή από τους Γερμανούς και η μητέρα του είχε καταδικαστή σε ισόβια από Βουλγαρικό στρατοδικείο.Τα κομματικά έντυπα της εποχής είχαν επαινέσει τον Τάκη Λαζαρίδη γιατί «..υπερασπίστηκε με επαναστατική συνέπεια και αδιαλλαξία την τιμή και την υπόληψη του κόμματος» ) Εξομολογείται , ο Τάκης Λαζαρίδης με ειλικρίνεια και γενναιότητα που σπανίζει.: « ..Όλοι μας μέλη και στελέχη του ΚΚΕ έχουμε μερίδιο ευθύνη . Γιατί στη δράση τους οι ηγέτες του ΚΚΕ είχαν τη δική μας υποστήριξη και ανοχή χωρίς την οποίαν δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα.Μας εξέφραζαν και μας εκπροσωπούσαν.Είμαστε συνυπεύθυνοι για όλα.Για τα φοβερά εγκλήματα του Στάλιν. Για τις δίκες της Μόσχας και τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως.Για τις εκτελέσεις μυριάδων ανθρώπων.Για το φοβερό ζυγό που επιβλήθηκε στο μεγάλο ρωσσικό λαό.Κai για τον βαρύτερο ακόμη ζυγό που επιβλήθηκε σε τόσες χώρες της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης...Κι είμαστε ειδικότερα συνυπεύθυνοι για τα δεινά που έπληξαν την πατρίδα μας και τόσο σημαντικά καθυστέρησαν την οικονομική και κοινωνική της πρόοδο. Για τον Δεκέμβρη και τον Εμφύλιο.Για το αδικοχαμένο αίμα των συντρόφων μας αλλά και των αντιπάλων μας. Για την Ελένη Γκατζογιάννη και τις άλλες μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου.Και για τις αδιάκοπες όσο ηλίθιες προσπάθειες μας να μετατρέψουμε την πατρίδα μας σε σοβιετικό προκτετοράτο..»

6. Άφησα για το τέλος τον υιό Ν.Μπελογιάννη.

"..H θυσία τους, όταν την βλέπεις εκ των υστέρων, ήταν τόσο μή δικαιολογημένη... Δεν θέλανε ποτέ να φανταστούνε ότι είχε επικρατήσει του Xίτλερ ένα τέρας"( ο Σταλιν) ίδιο με αυτόν…

Γι' αυτό το τερατούργημα θυσιάστηκαν; Για ένα πράγμα που αποδείχτηκε η μεγαλύτερη απάτη του 20 ου αιώνα; Αυτό ήτανε. Ο υπαρκτός ( Σοσιαλισμός) ήταν η μεγαλύτερη απάτη του 20ου αιώνα ( Συνέντευξις στην Athens' Voice της 13/9/2007)

Και διερωτωμαι..

Μετα από τοσα χρονια, τοσους νεκρους αταφους σε νταμαρια σε πηγαδες, σε ασβεσταδικα που ακομα κατά καιρους ανακαλυπτονται δεμενοι πισθαγγονα με συρματοσχοινα, αλυτρωτες πονεμενες ψυχες που ζητουν δικαιωσι, η εντοπια θυγατρικη παραμαγαζο, το λεγομενο «ΚΚΕ», μιας εποχης που εκλεισε καταδικαστηκε από την ιστορια την αληθεια , την συνειδησι του Ελληνικου λαου, εξακολοθει εδώ στην νέο-ελληνικη Ελλαδα να βυσσοδομει, να βεβηλωνει να συλιζει την μνημη και τους νεκρους .

Η ίδια ξύλινη γλώσσα. Το ταξικό μίσος , οι ανουσιες απεργίες σταρτευμενων δογματικων υπαλληλων του ΚΚΕ, η διαλύσις του κράτους. Καμμια ενοχή για τα θυματα τότε. Ουδεμία συγγνώμη σήμερα. Σταθερή πορεία μίσους και καταστροφής. Ο,τι χρόνια με καθημερινό αγώνα και προσπάθεια οι δημιουργικοί Έλληνες, οι μέλισσες, κτίζουν, εκείνοι, κηφήνες με κεντρί, απεργάζονται και καταστρέφουν συστηματικά..

Με την παθητική ανοχή του κράτους,της Πολιτειας αλλα και ολων των λαικιστων πολιτικων.Που ολοι αυτοι εμετικα, προσπαθουν να καλυψουν την ανεπαρκεια, την δειλια, την ανικανοτητα, το ιδεολογικο κενο τους με εμετικη πειθηνια υποταγη στον στην ανυπαρκτη προοδευτικουρα της κομουνιστικης αριστερας.

Όμως:

Στοιχειώδης αυτογνωσιας της ανεπανόρθωτης Εθνικής καταστροφής. Της εκτάσεως του εγκλήματος που προκάλεσε διαχρονικώς στην Ελλάδα το ΚΚΕ. Θα είχαν θέσει εκτός πολιτικού βίου στην σύγχρονη Ελλάδα και το όνομα και το αιμοσταγές σφυροδρέπανο.

Ιασων

Σάββατο 27 Ιουνίου 2009

Ναρκωτικά: Μια ...εξομολόγηση.!

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα (26.06) Κατά των Ναρκωτικών, δημοσιεύουμε σήμερα μια συγκλονιστική εξομολόγηση ενός πρώην χρήστη ναρκωτικών, που περιέχεται στο βιβλίο του gianniotis με τίτλο:

Ν Α Ρ Κ Ω Τ Ι Κ Α

(Τα ...εκρηκτικά που σκοτώνουν)
--------------------------------

Αθανάσιος Ν*., ετών 38, από την Πάτρα, μόνιμος κάτοικος Μεταμόρφωσης Αττικής, ιδιωτικός υπάλληλος:

["…Στα 14 άρχισα περιστασιακά να κάνω χρήση χασίς, παρέα με δύο φίλους μου, το Σωτήρη και τον Ανδρέα που πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο. Ο Σωτήρης ήταν πολύ "αεράτος", από ευκατάστατη οικογένεια, χωρίς αναστολές ή φοβίες και διέθετε μεγάλη πειθώ, ενώ ο Ανδρέας ήταν κλειστός τύπος. Δεν ταιριάζαμε, αλλά επειδή μέναμε στην ίδια γειτονιά, κάναμε παρέα αναγκαστικά.
Ο Σωτήρης, παρά τη μικρή του ηλικία, είχε πολλές γνωριμίες κι' εγώ ένιωθα μειονεκτικά απέναντί του.
Κυκλοφορούσε με λεφτά στη τσέπη και τα κορίτσια τον "πηγαίνανε".
Μου είπε μια μέρα ότι δεν την "έβρισκε" με το χασίς, και μου έδειξε μία καρτέλα με χάπια που είχε μαζί του. Τον είδα να παίρνει δύο απ' αυτά, χωρίς νερό, και μου πρόσφερε κι' εμένα άλλα δύο. Δεν τον ρώτησα τίποτε για να μη φανεί ότι ήμουν άσχετος. Προσπάθησα να τα πάρω χωρίς νερό, αλλά δεν μπόρεσα και τα κράτησα πολύ ώρα στο στόμα μου. Ήταν πολύ πικρά, σαν δηλητήριο. Αναγκάστηκα να αγοράσω αναψυκτικό για να φύγει η πίκρα από το στόμα μου. Εκείνο που με ενδιέφερε περισσότερο ήταν να μη καταλάβει τίποτε ο Σωτήρης.
Και δεν κατάλαβε.!
Όταν πήγα στο σπίτι μου, ήμουνα πολύ χαλαρωμένος και δεν είχα όρεξη για τίποτε.
Αποκοιμήθηκα και την επόμενη μέρα δεν μπόρεσα να ξυπνήσω και δεν πήγα σχολείο.
Δεν ξέρω αν ένιωθα καλά, εκείνο που ξέρω είναι ότι αισθανόμουνα πολύ περίεργα.
Μου άρεσε, και με τον καιρό άρχισα να συνηθίζω. Από το σπίτι μου δεν κατάλαβαν τίποτε. Είχαν όλοι άγνοια και μαύρα μεσάνυχτα.
Ο Ανδρέας, σιγά – σιγά άρχισε να απομακρύνεται από την παρέα μας, ώσπου τελικά τον χάσαμε και πολύ σπάνια και κατά τύχη τον βλέπαμε. Τον θεωρούσαμε φυτό και ξενέρωτο.
Με τον καιρό γινόμουνα όλο και πιο "γνώστης του αντικειμένου", ενώ είχα ήδη εξοικειωθεί και με άλλες χρήσεις κάνοντας χρήση αυτών και ιδιαίτερα του χασίς σε καθημερινή βάση, ενώ τα χάπια τα έπαιρνα χωρίς νερό πλέον.
Κάποια μέρα ο Σωτήρης μου έδειξε ένα σκονάκι και μου είπε ότι ήταν "μαυρούλα" (ηρωίνη). Κατάλαβα από τη στάση και τη συμπεριφορά του ότι είχε ξαναδοκιμάσει. Παραδέχτηκε ότι τυχαία βρέθηκε σε φάση και είχε πιει άλλες δύο φορές, παρέα με άλλα τρία… λαμόγια. Έτσι μου τα περιέγραψε.
Ένιωσε ενοχές που δεν με είχε ενημερώσει.
Την ώρα που την ετοίμαζε, εγώ τον παρακολουθούσα με αγωνία, χωρίς να το δείχνω, ενώ μια σταγόνα ιδρώτα αισθάνθηκα να κυλάει στο πρόσωπό μου.
Κάναμε χρήση με την ίδια σύριγγα. Για μένα ήταν η πρώτη φορά.
Μετά από λίγο ένιωσα ένα δυνατό κόμπο στο στομάχι μου, άρχισα να ιδρώνω και να πνίγομαι. Το στομάχι ανέβαινε στο λαιμό μου και ήθελα να κάνω εμετό.
Προσπάθησα αλλά δεν μπόρεσα. Άλλωστε δεν είχα και τίποτε να βγάλω, αφού ήμουνα νηστικός. Έβγαλα μόνο μερικά υγρά περίεργα, με πράσινη απόχρωση. Ανέπνεα με μεγάλη δυσκολία και ζαλιζόμουνα.
Ο Σωτήρης δίπλα μου με νευρικές κινήσεις, μουρμούριζε διάφορα και μονολογώντας, έβριζε χυδαία κάποιον "πέτσινο" (παρατσούκλι) με πολύ άσχημες εκφράσεις, ενώ κωλόπαιδο τον ανέβαζε και τον κατέβαζε.
"…Μη στενοχωριέσαι ρε, ήταν "αρρωστιάρα" η πουτάνα…", μου είπε τρίζοντας τα δόντια του. "…Θα το ξαναβρώ το κωλόπαιδο και θα το γ…".
Αισθανόμουνα απαίσια και είχα κυριευθεί από φόβο.
Εκείνο το βράδυ, δεν πήγα στο σπίτι μου. Μείναμε μαζί με το Σωτήρη πολλές ώρες, μέχρι που ξημέρωσε και νιώσαμε καλύτερα. Ορκίστηκα να μη ξαναδοκιμάσω.
Δεν ήθελα άλλη τέτοια εμπειρία.
Ο Σωτήρης μου είπε ότι δεν τρέχει τίποτε και ότι η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.
Είχε..."δίκιο". Τα επόμενα βαρέματα με κάνανε… "άρχοντα".
Ένιωθα καλά, ήταν όλα δικά μου δεν είχα πλέον φοβίες και ζούσα μια άλλη, πρωτόγνωρη για μένα κατάσταση με μεγάλη αυτοπεποίθηση θάρρος και σιγουριά για τον εαυτό μου. Αυτά τα συναισθήματα δυστυχώς κράτησαν πολύ λίγο.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και από νωρίς μάλιστα άρχισα να ψάχνομαι. Ήθελα να πίνω συνέχεια. Όταν μου έλειπε ένιωθα απαίσια, είχα πολλά νεύρα, μεγάλη ταραχή, δεν με ενδιέφερε τίποτε. Το μυαλό μου ήταν καρφωμένο πάνω της και όταν εμφανίσθηκαν οι πρώτοι πόνοι, η κατάσταση άρχισε πλέον να γίνεται δύσκολη και σιγά – σιγά απερίγραπτη.
Έψαχνα απεγνωσμένα να βρω το Σωτήρη. Ήταν η μοναδική μου ελπίδα γιατί αυτός είχε οικονομική άνεση, ενώ εγώ δεν είχα ούτε τσιγάρο να καπνίσω.
Είχαν καταλάβει όλοι, ότι εγώ ήμουνα…αλλού.
Η κατάσταση καθημερινά χειροτέρευε και άρχισε να γίνεται ανεξέλεγκτη όταν πούλησα το ρολόϊ της μάνας μου και το χρυσό σταυρό μου. Αναγκάστηκα γιατί πονούσα πολύ και η πρέζα μου έλειπε.
Το σχολείο είχε γίνει παρελθόν πριν από πολύ καιρό. Έκλεβα και ψώνιζα ώσπου κάποια στιγμή με συνέλαβαν. Είχα να πιω δύο μέρες και με δυσκολία περπατούσα. Οι αστυνομικοί δεν με έβαλαν στο κρατητήριο, γιατί φαίνεται πως γι’ αυτούς ήμουνα ακίνδυνος. Με κράτησαν στα γραφεία τους και μου πρόσφεραν φαγητό και τσιγάρα.
Κατά περίεργο και ανεξήγητο τρόπο μπορώ να πω ότι μου φέρθηκαν πολύ καλά και πολύ ευγενικά. Ήταν όλοι κύριοι.
Εγώ δεν μπόρεσα να φάω, γιατί και το τσιγάρο που κάπνιζα το κρατούσα δυσκολία. Μου πρόσφεραν γάλα και δύο σοκολάτες. Έφαγα ένα κομμάτι σοκολάτα και ήπια λίγο γάλα. Μου ήρθε να ξεράσω. Πονούσα φοβερά και ήθελα να πεθάνω. Τα στερητικά μου με είχαν φέρει σε πολύ άσχημη κατάσταση. Κάλεσαν τον υπηρεσιακό γιατρό, ο οποίος ήρθε αμέσως και μου έκανε μία ένεση. Πρέπει να ήταν μορφίνη. Δεν με έπιασε πουθενά. Τον παρακάλεσα να μου κάνει κι’ άλλη μία. Δεν ξέρω αν μου έκανε. Έπεσα στο δάπεδο, κρύωνα πολύ, πονούσα ανυπόφορα, μαζεύτηκα σαν το κουβάρι και από το στόμα μου έβγαιναν περίεργα σάλια. Ένας αστυνομικός κρατούσε το κεφάλι του, έχοντας τα δυο του χέρια στο σαγόνι και μονολογούσε.
Έβριζε αόριστα.
Αντάλλαξε βαριές κουβέντες με κάποιο συνάδελφό του που με ειρωνεύτηκε. Πρέπει να με λυπόταν εκείνη την ώρα.
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση και αφού έβλεπαν ότι εγώ χειροτέρευα, κάλεσαν ασθενοφόρο και με συνοδό έναν αστυνομικό, με μετέφεραν στο νοσοκομείο Αγία Όλγα της Νέας Ιωνίας, απ' όπου βγήκα μετά από πέντε μέρες.
Με εντολή Εισαγγελέα δεν παραπέμφθηκα στο αυτόφωρο που είχε ήδη περάσει, αλλά έστειλαν τη δικογραφία και ορίστηκε τακτική δικάσιμος.
Στο δικαστήριο, έκριναν την κλοπή μου ως ευτελούς αξίας και καθάρισα, χάρις την παράκληση του θύματος που ζητούσε να μη τιμωρηθώ και ότι ο ίδιος με συγχώρεσε για την κλοπή.
Παράλληλα από το δικαστήριο κρίθηκα ως… "μη δυνάμενος". Μια έκφραση που δεν την καταλάβαινα και πολύ καλά τότε. Αυτό όμως με χαρακτήριζε ως πλήρως εξαρτώμενο άτομο, ότι δηλαδή δεν μπορούσα να έχω τον έλεγχο του εαυτού μου και συνεπώς είχα και το ακαταλόγιστο των πράξεών μου.
Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν καλό "πτυχίο" για μένα, αφού με το πρόσχημα αυτό καθάρισα και από άλλα τρία δικαστήρια.
Οι Ιατροδικαστικές εκθέσεις με χαρακτήριζαν "πλήρως εξαρτημένο άτομο με ελλιπή καταλογισμό"…
…Ο καιρός περνούσε βασανιστικά και η κατάστασή μου μέρα με τη μέρα χειροτέρευε. Δεν έτρωγα, δεν περπατούσα, δεν κοιμόμουνα, δε γέλαγα, δεν έκλαιγα, τα δόντια μου έπεφταν και στο πρόσωπό μου ήταν μόνιμα αποτυπωμένη η ωχράδα του θανάτου. Δεν μου είχαν μείνει ούτε αισθήματα, ούτε συναισθήματα. Το μόνο που ένιωθα να με τυλίγει, ήταν μίσος και κακία για τα πάντα γύρω μου και προ παντός για το ίδιο μου το σώμα και την εμφάνισή μου. Μίσησα, σιχάθηκα και αηδίασα τον εαυτό μου.
Ο Σωτήρης ήταν σε χειρότερη κατάσταση από μένα. Είχε αδυνατίσει 18 κιλά, τα δόντια του είχαν πέσει, τα χέρια του έτρεμαν μόνιμα και οι γονείς του αντιμετώπιζαν σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Επιχείρησαν πολλές φορές να τον βάλουν σε θεραπευτική κοινότητα, αλλά δεν τα κατάφεραν. Δεν ήθελε και ο ίδιος. Η οικονομική τους κατάσταση καθημερινά χειροτέρευε και έπεσαν όλοι με τα μούτρα για να τον σώσουν. Οι προσπάθειές τους ήταν υπεράνθρωπες. Πούλησαν το τελευταίο ακίνητο που τους είχε μείνει (ένα οικόπεδο στη Λούτσα), μαζί με το ιδιόκτητο σπίτι όπου έμεναν στη Μεταμόρφωση,
αλλά ο Σωτήρης τελικά δεν σώθηκε.
Βρέθηκε παγωμένος
σ' ένα παγκάκι μια νύχτα του χειμώνα, μέσα στο πάρκο της Καλογρέζας.
Στις 13 Ιανουαρίου 1991 μέρα Κυριακή.
Και τι ειρωνεία…!!!.
Εκείνη τη νύχτα εγώ δεν ξέρω γιατί και πως σώθηκα. Μαζί είχαμε βαρέσει και μετά από λίγο χαθήκαμε. Έψαχνα να τον βρω κι' αυτός ήταν ξαπλωμένος δίπλα μου σαν να κοιμόταν. Εγώ όμως δεν τον έβλεπα. Έβλεπα μια συνεχόμενη λάμψη μπροστά μου, και πιο μακριά ένα σταθερό και πιο έντονα φωτισμένο σημείο. Έβλεπα τον εαυτό μου, με πλάτη προς εμένα, να περπατάει προς αυτό το σημείο και ένιωθα καλά. Όλα ήταν πολύ φωτεινά κι' όσο απομακρυνόμουνα, αισθανόμουνα την ανάγκη να γυρίσω πίσω αλλά δεν μπορούσα. Αυτή η διαδρομή μου φάνηκε ατελείωτη και ξαφνικά είδα τον εαυτό μου να επιστρέφει προς εμένα με πιο γρήγορα βήματα. Ζούσα σαν σε όνειρο και δεν ήθελα να…ξυπνήσω ποτέ. Όταν κάποια στιγμή ξύπνησα, είδα τη μάνα μου και τον αδελφό μου να με κοιτάνε με οίκτο. Βρισκόμουνα σ' ένα θάλαμο κάποιου νοσοκομείου, μόλις είχα βγει από την εντατική, χωρίς ωστόσο να ξέρω το πώς βρέθηκα εκεί.
Μαζί τους – τη σύμπτωση – ήταν κι' ένας… αστυνομικός.
Αυτός που είχε κάνει τη δικογραφία όταν με συνέλαβαν και ο οποίος είχε δώσει εντολή να μη με βάλουν στο κρατητήριο. Ήταν εκείνος που αντάλλαξε τις βαριές κουβέντες με τον συνάδελφό του, όταν εγώ ήμουνα "λιάδα".
Δεν ξέρω, αλλά αυτός ο άνθρωπος μου φάνηκε αλλιώτικος από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα.
Αντιπαθούσα το σινάφι του, αλλά γι' αυτόν δεν ένιωσα ποτέ έτσι.
Αργότερα έμαθα πως ήταν αυτός που με μετέφερε στο νοσοκομείο και ειδοποίησε τη μάνα μου, ενώ οι γιατροί μου είπαν ότι είχα φθάσει σε μία προθανάτια κατάσταση και σώθηκα στο παρά…ένα.
Άρχισα να συμπαθώ αυτό το μπάτσο, ιδίως όταν έσφιξε το χέρι μου και με χάϊδεψε στα μαλλιά. Παρ' όλα αυτά διατηρούσα μία επιφύλαξη γι' αυτή τη συμπεριφορά του.
Δεν μπορούσα να χωνέψω ότι αυτός που με είχε συλλάβει και με είχε "τυλίξει" στα χαρτιά μπορούσε να μου φερθεί μ' ένα τέτοιο τρόπο. Αισθανόμουνα αμηχανία μπροστά του, ενώ η μάνα μου τον κοίταζε σαν θεό και κατάλαβα ότι πολύ γρήγορα θα επιχειρήσει να με…τουμπάρει.
Και τελικά τα κατάφερε…
Στο νοσοκομείο με επισκεπτόταν καθημερινά και αυτός μου μετέφερε το μαντάτο για το χαμό του Σωτήρη. Όλοι το γνώριζαν εκτός από εμένα. Η στιγμή της φρικτής αυτής αναγγελίας δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου.
Ήταν τόσο φοβερό. Ποτέ δεν θα το πιστέψω.
Βγήκα από το νοσοκομείο και ο ίδιος με πήγε στο σπίτι μου, μαζί με τη μάνα μου και τον αδελφό μου. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας με πήρε και πήγαμε στον τάφο του Σωτήρη. Κρατούσε ένα τριαντάφυλλο και το άφησε πάνω στο βρεγμένο χώμα. Τον γνώριζε το Σωτήρη.
Όση ώρα βρισκόμασταν εκεί δεν αλλάξαμε κουβέντα, εγώ άλλωστε στην κατάσταση που βρισκόμουνα, δεν μπορούσα να μιλήσω. Του ζήτησα να με αφήσει λίγο μόνο μου, να μιλήσω με το Σωτήρη και διακριτικά αποσύρθηκε από το σημείο, χωρίς ωστόσο να απομακρυνθεί πολύ. Είχε σταθεί πίσω από ένα παρακείμενο μνήμα και με παρακολουθούσε, χωρίς ωστόσο εγώ να πάρω χαμπάρι. Αργότερα μου είπε ότι δεν απομακρύνθηκε από το σημείο γιατί φοβήθηκε μήπως κόψω τις φλέβες μου, επειδή επάνω στον τάφο του Σωτήρη υπήρχε ένα σπασμένο πιάτο.
Γονάτισα και φίλησα τη βρεγμένη φωτογραφία του Σωτήρη που ήταν ανάποδα γυρισμένη, δίπλα σ’ ένα στεφάνι. Πήρα στην αγκαλιά μου ένα ξύλινο σταυρό που ήταν πρόχειρα τοποθετημένος πάνω στο χώμα με το όνομά του.
Έμεινα αρκετή ώρα σ’ αυτή τη στάση. Έκλαιγα με λυγμούς. Μου φαινόταν απίστευτο.
Φεύγοντας άφησα δίπλα στον ξύλινο σταυρό δύο τσιγάρα και μισό κουτί τσίχλες. Δεν είχα τίποτε άλλο να του δώσω.
Πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι.
Μετά από αρκετή ώρα σιωπής, κι’ ενώ είχε σταματήσει σε κάποιο φανάρι με ρώτησε κοφτά: "Εσύ Θανάση, τι λουλούδια προτιμάς;"
Είδα μεγάλη θλίψη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του και πρώτη φορά τον είδα τόσο αγανακτισμένο. Η στάση του με τάραξε πάρα πολύ. Έβριζε σε τρίτο πρόσωπο και ποτέ δε με κοίταξε. Άρχισα να νιώθω ενοχές. Ήμουνα πολύ ταραγμένος. Τον παρακάλεσα να μείνει στο σπίτι μας όσο μπορούσε περισσότερο, πράγμα που έκανε χωρίς αντίρρηση.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά τον ήθελα να βρίσκεται κοντά μου. Φοβόμουνα. Ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω αυτό το γεγονός.
Η μάνα μου έκλαιγε, και κάποια στιγμή κατάλαβα ότι της έκανε νόημα να σταματήσει και να μας αφήσει μόνους.
Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Μιλούσαμε μέχρι το πρωί και πιο πολύ εκείνος, μέχρι που ξημέρωσε και αποκοιμήθηκα. Από εκείνη τη νύχτα άρχισαν να αλλάζουν όλα.
Ένιωσα ντροπή για τον εαυτό μου και πρωτοφανείς ενοχές για το θάνατο του φίλου μου, συναισθήματα που δεν είχα νιώσει ποτέ ως τότε.
Κάναμε παρέα με το μπάτσο καθημερινά. Έπαιρνα μπροστά του ηρεμιστικά και παυσίπονα. Καταλάβαινε ότι πονούσα και δεν μου έλεγε ποτέ τίποτε. Ήμουν γαντζωμένος πάνω του. Η ηρωίνη όμως, μου έλειπε πάρα πολύ. Πνιγόμουνα και προσποιούμουνα ότι πονούσα λίγο, ενώ στην πραγματικότητα οι πόνοι μου ήταν τρομακτικοί.
Είχα αποφασίσει να την κόψω.
Κατάλαβα και συνειδητοποίησα ότι ο θάνατος ήταν πολύ κοντά μου αν συνέχιζα μ’ αυτό το ρυθμό. Ήθελα όμως να ζήσω. Πέρασα πολύ βασανιστικές μέρες και το χειρότερο, πολύ άσχημες νύχτες. Ορκίστηκα στα κόκαλα του Σωτήρη να μη ξαναπιώ.
Υπέφερα πάρα πολύ και ο χρόνος κυλούσε πολύ αργά και βασανιστικά. Πιο πολύ όμως υπέφερα στη σκέψη ότι, μήπως δεν θα μπορούσα να κρατήσω τον όρκο μου.
Μετά από δύο μήνες περίπου και ενώ ήμουνα καθαρός όλο αυτό το διάστημα, βρήκα κάτω από την πόρτα του σπιτιού μου ένα "σκονάκι". Το είδα και δεν πίστευα στα μάτια μου. Τρελάθηκα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Θόλωσα και έτρεμα από αγωνία.
'Ημουνα μόνος μου στο σπίτι, αλλά δεν είχα σύνεργα για να την πιω. Πέρασε από το μυαλό μου να την κάνω "μυτιές" ή "καπνιστή". Ο πειρασμός ήταν φοβερός και το δίλημμα τρομακτικό. Πάνω στην απελπισία μου έσπασα το ανθοδοχείο που βρισκόταν στο τραπέζι του σαλονιού. Οι παλάμες μου ίδρωσαν και τα χέρια μου έτρεμαν. Έσφιξα το σκονάκι δυνατά με το αριστερό μου χέρι και κατευθύνθηκα προς το τηλέφωνο.
Με μεγάλη ταραχή και αμηχανία του τηλεφώνησα, αλλά δεν μπόρεσα να του πω σχεδόν τίποτα συγκεκριμένο.
Από τη συνομιλία μας κατάλαβε ότι ήμουνα πολύ ταραγμένος και μου ζήτησε να πάω από το γραφείο του. Πήγα και του είπα όλη την αλήθεια. Του έδειξα το σκονάκι και εκεί έγινε κάτι που δεν μπόρεσα να φανταστώ ποτέ μου. Μου ζήτησε να το πετάξω μόνος μου στην τουαλέτα. Με κάρφωσε στα μάτια και μου είπε τρεις λέξεις μόνο:
"Θα περιμένω πολύ;"
Ορκίζομαι πως το πέταξα με κρύα καρδιά, ενώ κατά βάθος λυπήθηκα για την τύχη της όταν είδα το νερό να την παρασέρνει.
Αυτός σχολίασε γελώντας και πολύ ειρωνικά το όλο θέαμα λέγοντάς μου:
"…Γουστάρω να την βλέπω να ταξιδεύει για τους βόθρους. Εκεί είναι η θέση της…"
Ποτέ δεν έμαθα ποιος έριξε αυτό το σκονάκι κάτω από την πόρτα μου, αλλά ούτε και ξαναβρήκα άλλη φορά. Στην αρχή υποψιάστηκα μήπως το έκανε ο "πέτσινος", αλλά μετά έμαθα ότι ήταν στη στενή προφυλακισμένος για αρπαγή τσάντας. Μετά υποψιάστηκα μήπως το έκανε ο ίδιος για να με δοκιμάσει.
Κάποια φορά το συζητήσαμε, αλλά απέφυγε να συνεχίσει την κουβέντα για το θέμα αυτό. Πολύ αργότερα έμαθα εμπιστευτικά από έναν κολλητό φίλο και συνάδελφό του ότι, ο ίδιος έριξε το σκονάκι.
Και το κυριότερο; Δεν ήταν πρέζα. Ήταν μια αθώα σκόνη.
Είχα ήδη ξοδέψει ένδεκα ολόκληρα χρόνια από τη ζωή μου, τα οποία ήταν καθοριστικά για τη μέχρι τώρα πορεία μου στην κοινωνία.
Μετάνιωσα και ντρέπομαι μέχρι σήμερα γι’ αυτή τη σπατάλη των πιο δημιουργικών χρόνων της ζωής μου.
Ποτέ δεν μπόρεσα να συνειδητοποιήσω, ότι εγώ ήμουνα πρωταγωνιστής μιας τέτοιας ιστορίας. Μιας ιστορίας που χρόνο με το χρόνο με έκανε να χάνω κάθε αίσθηση για ζωή. Μιας ιστορίας που μόνο απελπισία και φθορά είχε να μου προσφέρει.
Ποτέ δεν θα συγχωρήσω τον εαυτό μου για το ότι δεν μπόρεσα να παρευρεθώ στην κηδεία του πατέρα μου, αλλά ούτε και μετέπειτα στην κηδεία του φίλου μου.
Και στις δύο περιπτώσεις ήμουνα φυτό και δεν μπορούσα να μετακινηθώ.
Ο πατέρας μου είχε ήδη πεθάνει πριν από δύο χρόνια. Τον λύγισε ο καημός του για μένα. Ήταν ευαίσθητος άνθρωπος και δεν άντεξε. Αρρώστησε ξαφνικά, και μέρα με την ημέρα χανότανε. Εγώ ήμουνα στο δικό μου κόσμο και δεν μπόρεσα να του συμπαρασταθώ καθόλου, στις τελευταίες έστω, αλλά και πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής του. Ήταν τόσο καλός. Μου φέρθηκε τόσο σωστά κι εγώ του έδωσα τη χαριστική βολή. Πέθανε με την ειρωνεία της τύχης και την αδικία της ζωής ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Ήμουνα βλέπετε η αδυναμία του.
Του άξιζε καλύτερο…παιδί.
Η μάνα μου έκλαιγε συνεχώς για το χαμό του πατέρα μου, αλλά είμαι βέβαιος ότι έκλαιγε και για το δικό μου αργό θάνατο, πράγμα που το έβλεπα σε καθημερινή βάση.
Ποτέ δεν θα φύγει από το μυαλό μου εκείνο το ρολόϊ της, που το αντάλλαξα για δυο "γραμμές".
Από τότε δεν ξαναφόρεσε ρολόϊ, γιατί δεν τις περίσσευαν λεφτά για τέτοιες πολυτέλειες.
Πόνεσα και έκλαψα πολύ.
Πολλές φορές φοβήθηκα ότι θα λυγίσω, γιατί ο σωματικός πόνος ήταν πολύ ισχυρός και τα στερητικά μου έντονα.
Με μεγάλη αγάπη, αλλά και απόγνωση απευθύνομαι στα παιδιά που έμπλεξαν, και ρίχνουν μέσα τους το βρώμικο αυτό δηλητήριο για να τους πω ότι, ο κόσμος της πρέζας είναι ότι χειρότερο εμφανίσθηκε ποτέ στη ζωή μας. Δεν θα μπορέσετε να την κόψετε αν δεν κλάψετε και δεν πονέσετε. Μόνο σας παρακαλώ προσπαθήστε. Η ζωή είναι γεμάτη χαρές μακριά της, και αξίζει τον κόπο να τις απολαύσετε όλες.
Αν μπορούσα έστω και για μια στιγμή να σας δείξω τον παλιό μου εαυτό για να με συγκρίνετε με το σήμερα. Τώρα μπορώ να τρώω, να κοιμάμαι, να περπατάω. Μπορώ να κλαίω αλλά και να γελάω. Εκείνο το απροσδιόριστο μίσος για τους πάντες και κυρίως για τους δικούς μου ανθρώπους, εκείνος ο θυμός, η λύπη και η μελαγχολία που με τύλιγαν, δεν υπάρχουν πλέον. Περνούν μόνο από το μυαλό μου σαν μια πολύ μακρινή σκέψη, αλλά και θλιβερή ανάμνηση.
Αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου θέλω να το διαγράψω τελείως και να μη εμφανίζεται πλέον ούτε σαν σκέψη στο μυαλό μου.
Η ζωή δεν είναι αυτή που στάζει τυραννικά από την άκρη μιας βρώμικης βελόνας.
Εσείς που ζείτε μέσα σ' αυτή τη μαρτυρική πραγματικότητα, πιστέψτε με ότι η πρέζα είναι ένας πολύ δύσκολος εχθρός, αλλά όχι και ανίκητος. Οπλιστείτε με δύναμη και πάρτε τη μεγάλη απόφαση της ζωής σας.
Πρέπει να ζήσετε.!
Αν κάποια στιγμή έμπαινα ξανά στο λούκι, είχα αποφασίσει να αυτοκτονήσω. Είχα μάλιστα διαλέξει και τον τρόπο που θα το έκανα. Δεν ήθελα να ενοχοποιηθεί κανένας. Θα τελείωνα μόνος, παρέα με την μοναξιά μου και την κατάρα της παραμύθας να με συνοδεύει ακόμα και στο θάνατό μου, αφήνοντας στη μάνα μου και τον αδελφό μου την κληρονομιά της ντροπής και της πίκρας. Μόνο αυτά ήμουν ικανός να τους αφήσω.
Η μοναδική επιθυμία μου θα ήταν να βρεθώ και πάλι στο πλάι του Σωτήρη για να του πω ότι υπήρξαμε …ηλίθιοι. Ποτέ δεν ήθελα να ξαναπεράσω τα όσα πέρασα.
Τα κατάφερα.!!!
Ο Σωτήρης όμως δεν πρόλαβε. Ίσως να ήταν λιγότερο τυχερός. Μέχρι να πεθάνω, θα ζω με την ανάμνησή του.Ήταν τόσο νέος και δεν του άξιζε τέτοια τύχη.

"13.1.1991 – ΕΤΩΝ 25".

Αυτά θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στο μυαλό μου. Ήταν γραμμένα πάνω στην πλάκα του Σωτήρη. Η φωτογραφία του θα βρίσκεται για πάντα τοποθετημένη στο εικονοστάσι του σπιτιού μου. Καταραμένη…παραμύθα…"]
_________________________________________

*
Από τότε πέρασαν δέκα επτά (17) χρόνια. Ο Θανάσης πίστεψε στη ζωή, αγάπησε τον εαυτό του, παντρεύτηκε με την Ελένη Σ. και απέκτησαν δύο παιδιά. Σε ένδειξη λατρείας και αιώνιας αγάπης για το φίλο του, το πρώτο του παιδί το ονόμασε Σωτηρία… Η αναφορά στο πρόσωπό του έγινε με σύμφωνη γνώμη του. Μάλιστα ζήτησε να καταγραφεί η εξομολόγησή του με όσο πιο αποκαλυπτικό τρόπο γινόταν και να αναγραφούν τα πλήρη στοιχεία της ταυτότητάς του, κάτι βέβαια που δεν έγινε για ευνόητους λόγους. Το ρολόϊ της μάνας του αντικαταστάθηκε από τον ίδιο και της δόθηκε την ημέρα της γιορτής της, μέσα σε ατμόσφαιρα χαράς και οικογενειακής ηρεμίας. Στις 26 Ιουλίου. Σήμερα, παράλληλα με τη δουλειά του, προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του σε κάποια θεραπευτική κοινότητα της Αθήνας.
"...Στη μνήμη του Σωτήρη και των άλλων παιδιών που παλεύουν καθημερινά, θα κάνω τα πάντα…".
Έτσι μου είπε…!!!

Θανάσης Ν.

Τετάρτη 17 Ιουνίου 2009

Σχέδιο Μάρσαλ: "Λησμονημένη Ιστορική Αλήθεια".


5 Ιουνιου 1947 Διακηρυξι του Σχεδιου Μαρσαλ

Πριν από δυο περιπου χρονια, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης επεκρίθη, απο τους «ιστορικούς και εκπαιδευτικούς» των Μεσων Εξαπατησεως Μαζων (ΜΕΜ), διότι, κατα την εκδήλωσι - στην κατοικια του Πρεσβευτη των ΗΠΑ - για την συμπληρωσι 60 χρόνων απο την διακηρυξι του σχεδίου Μαρσαλ ( 5ην Ιουνίου 1947, στο Πανεπιστήμιο Χαρβαρντ) μεταξύ άλλων, σημείωσε ευθαρσώς και ειλικρινώς - μοναδική εξαίρεσι εξ όλων των Ελληνων πολιτευτών- ότι η Ευρώπη οφείλει την ελευθερία της στην Αμερικανική βοήθεια. Και επιπλέον, οτι η Ελλαδα οφείλει διπλά στις ΗΠΑ. Οχι μόνο για το τελος του πολέμου αλλα και για την τύχη που θα ειχε, αν είχε χαθεί ο "εμφύλιος".

"Θα είχαμε την τύχη της Αλβανίας και της Βουλγαρίας" ακριβολόγησεν τοτε ο Κος Μητσοτάκης. Δηλαδή ό,τι μάλλον θα επρεπε να έχει πράξει η ανωτάτη πολιτειακή ηγεσία, ο πρωθυπουργός μας, η προεδρος της Βουλης σε ειδική τελετή, όπως προθύμως συντρέχουν, σε παρόμοιες, τόσον επιλεκτικής, μονομερούς, «ιστορικής μνημης» που γινονται για μουσεία «δημοκρατικών αγωνιστών» ή για την Γυάρο.

Αυτά όμως είναι ψιλα γραμματα για τους νεοελληνες. Διότι στην νέο-ελληνικη Ελλαδα, η ιδεολογικη επικρατησι της αριστερας εξαχρειωθεισα από την ψοφοδεη δειλια της λεγομενης δεξιας και τον καραμανλικο λαικισμο, επετυχαν να αποκρυπτονται από τον Ελληνικο λαο ή να υποβαθμιζονται ιστορικα γεγονοτα που κυριολεκτικως αλλαξαν την μοιρα των Ελληνων.

Μεταξυ αυτων , το γεγονος οτι πέραν των 416 εκατ δολλαρίων που εδόθησαν απο την UNRRA μεχρι την 31ην Σεπτεμβρίου 1947, η Ελλάδα. βάσει του σχεδίου Μαρσαλ εισέπραξε άλλα 366 εκατ. δολλάρια, κατατασσομένη ουσιαστικώς μεταξυ των πρώτων πέντε αποδεκτών οικονομικής βοηθείας στο σύνολο των 17 συμμετεχόντων κρατών. Χάριν αυτού του πακτωλού της αμέριστης οικονομικής βοηθείας , αποτελεί πλέον αδιάψευστο ιστορικό τετελεσμενο γεγονός, ότι η Ελλαδα κέρδισε, πέραν της εισόδου της στην ΕΟΚ ως 12 μέλος, 45 χρόνια ελευθέρου δημοκρατικού βίου. Τόσα όσα χρειάστηκαν οι υπόδουλοι λαοι της Ανατολικης Ευρώπης για να αποτινάξουν την ερυθρά τυραννία με την αυτοκατάρρευσιν της σοβιετίας και των κομμουνιστικών δικατοριών στις ʽʼλαικες δημοκρατίεςʼʼ

Βεβαια, για να ειμαστε δικαιοι, οι δηλωσεις του Κου Μητσοτακη υπηρξαν φειδωλες εν σχεσει με άλλες. Διοτι εχουν καταγραφει δηλωσεις, που εγιναν την εποχη εκεινη και από αλλους πολιτικους, εγνωσμενης και αδιαμφισβητητης «δημοκρατικοτητος» προς αναγνωρισι της οφειλομένης ευγνωμοσύνης, για την πολυτιμη, -καταλυτικη για την επιβιωσι και ελευθεραν υπαρξιν της Ελλαδος- οικονομικη συνεισφορα των ΗΠΑ στην καταρημαγμενη Ελλαδα. Μιας Ελλαδας ερειπωμενης υπαιθρου. Χωρίς γεωργικη παραγωγή, χωρις δρομους, με γεφυρες ανατιναγμενες και κατεστραμμενα υδραγωγεία απο τους «δημοκρατικους» στασιαστας του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.

Συγκεκριμενα στις 19 Ιουλιου 1948, επι την αποχωρησει του αρχηγού της Αμερικανικης αποστολης εν Ελλαδι, ο τότε αρχηγός της αντιπολιτευσεως απηυθηνε μεταξυ άλλων τους εξης θερμους λογους. Αξιζει να τους διαβαστε:

«..Η βοήθεια την οποίαν μας παρέχετε αποτελεί ανθρωπιστική εκδήλωσιν της ευγενούς χώρας σας, υπέρ του πάσχοντος λαού μας...Σεις και ημείς είμεθα συστρατιώται ενός μεγάλου αγώνος απο την έκβασιν του οποίου κρίνεται η τύχη του ανθρωπίνου πολιτισμού.. Χωρίς την ιδική σας βοήθειαν η οποία διεδέχθη την πατροπαράδοτον Βρετανικήν συμπαράστασιν , Ελευθέρα και ανεξάρτητος Ελλας , σημερον δεν θα υπηρχεν ..Αυτή είναι η ιστορική σημασία της αποστολής σας.....Ο φιλότιμος Ελληνικός Λαός με βαθείαν συγκίνησιν ανταποδίδει την αγάπην σας και ουδέποτε θα λησμονήση τα μεγάλας υπηρεσίας αι οποιαι του παρεσχέθησαν εις μίαν κρισιμωτάτην ώραν της ιστορίας του. Προπίνω εις υγείαν των ηγετών της Μεγάλης χώρας του Προέδρου Τρούμαν και του Στρατηγού Μάρσαλ. Ζήτω η Αμερική , η σταυροφόρος της Ελευθερίας »

Αυτά δηλωνε με απολυτη ειλικρινεια, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ως αρχηγος της Αντιπολιτευσεως (που συμπτωματικώς ή μαλλον συστηματικως εν Ελλαδι, ο απόγονος του σημερα ειναι και αυτος αρχηγός της αντιπολιτεύσεως) απευθυνομενος στον αποχωρουντα αρχηγό της Αμερικανικης αποστολής και τους συνεργατες του, την 19ην Ιουλιου 1948. (Πολιτικά Θέματα, Γεωργίου Παπανδρέου,Τόμος Γ, Εκδοτ.Οίκος Πετρου Δημητράκου, σελίς 82,83,84).

Ενώ περίπου ένα χρονο νωρίτερα στις 9 Αυγουστου 1947, ως υπουργος εσωτερικων ο ίδιος πολιτικός, ο Γεωργιος Παπανδρεου ( δηλαδή να επαναλάβομεν, ο παππους του σημερινου μας Γιωργακη, ο αποκαλούμενος από τις «προοδευτικές» δυνάμεις γέρος της Δημοκρατίας) συνεταξε και η κυβερνησις Εθνικης Συνεργασίας επεδωσε προς τον εν Αθηναις πρεσβευτην των ΗΠΑ την ακολουθο διακοινωσι.Αντιγραφω και πάλιν, απο τα ʽʼΠολιτικά θέματαʼʼ του Γεωργίου Παπανδρέου( Τόμος Β, Εκδοτ.Οίκος Πετρου Δημητράκου σελίς 255,256).

«.. H σκληρά πειρα του διαρεύσαντος ετους μας έχει οδηγήσει εις το συμπέρασμα, οτι η σημερινη δύναμις του Στρατου μας ειναι ανεπαρκης προς επιτευξιν οριστικου και συντομου αποτελεσματος . Χρειάζεται απαραιτήτως σημαντικη αύξησις των δυνάμεων...Χρειαζεται παραλληλως ενισχυσις της αεροπορίας μας...Και χρειαζεται επισης ικανος αριθμός όπλων δια τον επαρκή εξοπλισμο των χωρικών μας..»

Και συνεχιζε ο Γεωργιος Παπανδρεου τοτε.

«Η Ελληνική Κυβέρνησις πιστεύει ότι η κατάστασις, οπως βαίνει διαμορφουμένη, πρόκειται να καταστή κρίσιμος. Και δια τούτο θεωρεί καθήκον της να απευθυνθή προς την κυβέρνηση των Η.Π.Α δια να είπη με απόλυτον ειλικρίνειαν την αλήθειαν...Το Ελληνικό Εθνος αισθάνεται ευγνωμοσύνη προς την κυβέρνησιν και τον λαόν της Μεγάλης Αμερικανικής Συμπολιτείας δια την γενναίαν ηθικήν και υλικήν επικουρίαν, η οποια μας παρεχεται και εις την οποίαν στηρίζομεν τα ελπίδας δια την σωτηρίαν και την αναγέννησιν της πατρίδος μας....Απέναντι της συνεχιζομένης καταθλιπτικής πιέσεως του όγκου του Κομμουνιστικού Πανσλαυισμού και της συγκεκριμένης ηθικής πολιτικής βοηθείας παρεχομένης εις το ΚΚΕ, ανεπαρκής βοήθεια της Ελλάδος οδηγεί εις ασφαλώς εις κρισίμους κινδύνους. Μόνον η άμεσος και πλήρης βοήθεια εις την παροχήν του ενόπλου αγώνος οδηγεί εις την σωτηρίαν της Ελλάδος...Και διότι ακριβώς η Ελληνική Κυβέρνησις κατέχεται πλήρως απο την συνείδησιν της ιστορικής ευθύνης και απέναντι του Ελληνικού Εθνους και απέναντι των ΗΠΑ, εις την φιλικην συμπαράστασιν των οποίων βασίζει την σωτηρίαν της, θεωρεί ύψιστον καθήκον να ειδοποιήση εγκαίρως και να υποδείξη τα ααπαραίτητα μέτρα προς αποτελεσματικην αντιμετώπισιν της καταστάσεως. ... Το Ελληνικό έθνος , οπως πάντοτε εις την Ιστορίαν του, είναι σήμερον πρόθυμον να προσφέρη πάσαν θυσίαν δια να υπερασπίση τα γνώριμα κοινά ιδεώδη της Ελευθερίας και του Πολιτισμού.Αλλά δια να έχη απόδοσιν η θυσία του χρειάζεται άμεσον και πλήρη υλικήν βοήθειαν. Και δια την παροχήν αυτής απευθύνει θερμοτάτην έκκλησιν προς την κυβέρνησιν των ΗΠΑ με την βαθείαν πεποίθησιν ότι θα εύρη πλήρη κατανόησιν και ανταπόκρισιν.»

Τώρα γιατί σήμερα όλα αυτά αποσιωπώνται, και μόνον ελάχιστοι μη επιλήσμονες αποδίδουν την οφειλομένη αναγνώρισι στις ΗΠΑ, που διέθεσε 14 δις δολλάρια για την ανοικοδόμησι της ισοπεδωμένης Ευρώπης όταν την ίιδια περίοδο, ο κόκκινος στρατός εκατομμυρίων στρατιωτών, παρέτεινε την ανέξοδο «διαμονή» του «συνωστιζόντας» στις χώρες πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα, τους δυστυχείς λαούς της Ανατολικής Ευρώπης, είναι φαινόμενο που οι ψυχίατροι, των μελλοντικών γενεών θα προσπαθούν να εξηγήσουν.

Εμείς να υπενθυμίσουμε, την αντιφώνησι κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ ειρήνης το 1953, με το οποίο ετιμήθη για την σωτηρία της Ευρώπης αλλά και της Ελλάδος,, o στρατηγός George C. Marsall. «Με βαθεία ευγνωμοσύνη αποδέχομαι αυτή την τιμή. Οχι μόνον εκ μέρους μου. Αλλά ιδιαιτέρως εν ονόματι του Αμερικανικού λαού, που μου παρέσχε την δικαιοδοσία αλλα και κατεστησε δυνατή την επιχορήγησι, ωστε το πρόγραμμα ανακαμψεως της Ευρώπης να γίνη πραγματικότης.»


Ιασων